MuhurtaNow
Draft, pending review. Not yet listed publicly.

Kabir Dohas

Kabir · ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭಕ್ತಿ ಪಠ್ಯ

Verses 1–50

1

सतगुरु सवाँन को सगा, सोधी सई न दाति। हरिजी सवाँन को हितू, हरिजन सईं न जाति॥१॥

2

बलिहारी गुरु आपणैं, द्यौं हाड़ी कै वार। जिनि मानिप तैं देवता, करत न लागी वार॥२॥

3

सतगुरु की महिमा अनँत, अनँत उपकार। लोचन अनँत उघाड़िया, अनँत दिखावण्हआर॥३॥

4

राम नाम कै पटंतरै देबै कौं कुछ नाँहि। क्या ले गुरु संतोषिए, हौस रही मन माँहि॥४॥

5

सतगुर के सदकै करूँ दिल अपणीं का साछ। कलियुग हम स्यूँ लड़ि पड़या मुहकम मेरा बाछ॥५॥

6

सतगुरु लई कमांण करि, बांहण लागा तीर॥ एक जु बाह्या प्रीति सूँ, भीतरि रह्या शरीर॥६॥

7

सतगुरु साँचा सूरिवाँ, सबद जु बाह्या एक। लागत ही मैं मिल गया, पड्या कलेजै छेक॥७॥

8

=वहाया,फॅका । लगते। पडयाा=पडा-हुआ। छेक प्रभाव डालना। सतगुरु मारया बाण भरि धरि करिसूधी मूठि। श्रंगि उघाडै लागिया,गई दवा सूँ फूटि़॥८॥

9

हँसै न बोलै उन्मनी चंचल मेहल्या मारि। कहै कबीर भीतरि भिद्य,सतगुरु कै हथियारि॥८॥

10

गूंगा हुवा बावला, बहरा हुआ कान। पाऊँ मैं पंगुल भया, सतगुर मार्या बाण॥१०॥

11

पीछे लागा जाइ था, लोक वेद के साथि। आगैं थैं सतगुर मिल्या, दीपक दीया हाथि॥११॥

12

दीपक दीया तेल भरि, बाती दई अघट्ट। पूरा किया विसाहुणां बहुरि न आँवौ हट्ट॥१२॥

13

= अक्षय तेल लिया गया ग्यान प्रकारया गुर मिल्या, सो जिनि वीसरि जाइ। जब गोविन्द कृपा करी, तब गुर मिलिया आइ॥१३॥

14

कबीर गुर गरवा मिल्या, रलि गया आटै लूण। जाति पाँति कुल सब मिटे, नाँव धरौगे कौंण॥१४॥

15

जाका गुर भी अंधला, चेला खरा निरंध। अंधै अंधा ठेलिया, दून्यूं कूप पडंत॥१५॥

16

नां गुर मिल्या न सिष भया, लालच खेला डाव। दून्यूं बूड़े धार मैं, चढ़ि पाथर की नाव॥१६॥

17

चौसठ दीवा जोइ करि, चौदह चंदा मांहि। तिहिं घरि किसकौ चानिणौ, जिहि घरि गोविन्द नाहिं॥१७॥

18

निस अँधियारी कारणौं, चौरासी लख चन्द। अति आतुर ऊदै किया, तऊ दिष्टि नहि मन्द॥१८॥

19

भली भई जु गुर मिल्या, नहीं वर होती हांणि। दीपक दिष्टि पतंग ज्यूँ पड़ता पूरी जाणि॥१९॥

20

माया दीपक नर पतंग, भ्रमि-भ्रमि इवैं पडन्त। कहै कबीर गुर ग्यान थैं, एक आध उतरन्त॥२०॥

21

सतगुर बपुरा क्या करै, जे सिपही मांहै चूक। भावै त्यूं प्रमोधि ले, ज्यूं बँसि बजाई फूंक॥२१॥

22

संसै खाया सक्ल जुग, संसा किनहूँ न खद्ध। जै वेधे गुरु अप्पिरां, तिनि संसा चुणि-चुणि खद्ध॥२२॥

23

चेतनि चौकी बैसि करि, सतगुर दीन्हांँ धीर। निरभै होइ निसंक भजि, केवल कहै कबीर॥२३॥

24

सतगुर मिल्यात का भया, जे मनि पाड़ी भोल। पासि विनंठा कप्पढा, क्या करै विचारी चोल॥२४॥

25

बूड़े थे परि ऊबरे, गुर की लहरि चमंकि। भेरा देख्या जरजरा, (तब) ऊतरि पड़े फरकि॥२५॥

26

गुर गोविंद तौ एक है, दूजा यहु आकार। आपा मेट जीवत मरै, तौ पावै करतार॥२६॥

27

कबीर सतगुर नां मिल्याँ, रही अधूरी सीप। स्वाँग जती का परि करि, घरि घरि मांगैं भीष॥२७॥

28

सतगुर साँचा सूरिवाँ, तातैं लोहिं लुहार। कसणी दे कंचन किया, ताइ लिया ततसार॥२८॥

29

थापणि पाई विति भई, सतगुर दीन्हीं धीर। कबीर हीरा-बण्जिया, मानसरोवर तीर॥२९॥

30

निश्चल निधि मिलाइ तत, सतगुर साहस घीर। निपजी मैं साझी घणां, बाँटे नहीं कबीर॥३०॥

31

धना-धनीभूत । चौपडि मांड़ी चौहटै, अरध उरध बाजार । कहै कबीरा रामजन, खोलौ संत विचार ॥३२॥

32

पासा पकड़या प्रेम का, सारी किया सरीर । सतगुर दाव घताइया, खेलै दास कबीर ॥३२॥

33

सतगुरु हम सूँ रीझि करि, एक कह्या प्रसंग । बरस्या बादल प्रेम का, भीजि गया सब अंग ॥३३॥

34

कबीर बादल प्रेम का, हम परि बरष्या आइ । अंतरि भीगी आत्मां, हरी भई बनराइ ॥३४॥

35

पूरे सूँ परचा भया, सब दुःख मेल्या दूरि । निर्मल कीन्ही आत्मा, ताथै सदा हजूर ॥३५॥

36

कबिर कहता जात हुँ, सुणता है सय कोइ । राम कहें भला होइगा, नहिं तर भला न छोइ ॥२॥

37

कबीर कहै मैं कथि गया, कथि गया ब्रह्म महेस । राम नाँव ततसार है, सब काहू उपदेश ॥२॥

38

कहता है । तत तिलक तिहुँँ लोक मैं, राम नाँव निज सार | जन फबीर मस्तक दिया, सोभा अधिक अपार ॥३॥

39

भगति भजन हरि नांव है , दूजा दुक्ख आपार। मनसा बाचा क्रमनां , कबीर सुमिरण सार ॥४॥

40

च्य्ंता तौ हरि नांव की, और न चिंता दास। जे कुछ चितवैं राम बिन, सोइ काल की पास॥४०॥

41

गतिरन्यया।"। शब्दर्थ-च्यंता=चिन्ता। नांव =नाम। चितवे=देखे। पाप=पाश। यंच संगी पिव करै,छठा जुसुमिरै मन। आई सूति कबीर की, पाया राम,रतन॥७॥

42

मेरा मन सुमिरै राम कूं, मेरा मन रामहिं प्पहि। अब मन रामहिं है रहा, सीस नवावौ काहि॥

43

कबीर निरभै राम जपि, जय लग दीवै वाति। तेल घट्या बाती बुझी, सोवेगा दिन राति॥४३॥

44

कबीर सूता क्या करे, जागि न जपै मुरारि। एक दिनां भी सोवणां, लवे पाँव पसारि॥४४॥

45

तै = तै । बीछुड़या = बिछड़ा । ताही = उसी लागि = लाग = लग। कबीर सूता क्या करै, उठि न रोवै दुक्ख । जाका बासा गोर मैं, सो क्यू सौवै सुक्ख ॥१३॥

46

कबीर सूता क्या करै,ॱ गुण गोविन्द के गाइ । तेरे सिर परि जम खड़ा, खरचघ करे का खाई ॥ १४ ॥

47

कबीर सूता क्या करैं, सूताँ होइ अकाज। ब्रह्मा का आसण खिस्या, सुण्त काल की गाज॥१५॥

48

केसौ कहि कहि कूकिये, ना सौइयै असरार। रात दिवस कैं कृकणों, (मन) कबहूँ लागै पुकार॥१६॥

49

सोइयै= सोइए । असरार = इसरार- आग्रह । कूकणौं= कूक्ने से । पुकार= अर्ज, प्रार्थना । कबहूँ= कभी तो । जिहि घटि प्रीति न प्रेम रस,फुर्न रसना नहिं राम । ते नर इस स्ंसार में, उपजि पये बेकाम ॥१७॥

50

=स्वाद। पाहुन्खा=पाहुना अतिथि । ज्यूं=ज्यों। त्युं=त्यों । जाव=जाय। पहली बुरा कमाइ करि,बाँधी विष की पोट । कोटि करम पेलै पलक मैं (जय) आया हरि ओट॥१६॥

Kabir Dohas ಬಗ್ಗೆ

ಇವು ೧೫ನೇ ಶತಮಾನದ ವಾರಾಣಸಿಯ ಸಂತಕವಿ ಕಬೀರರ ದೋಹೆಗಳು: ಆಚಾರ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಸೀಳಿ ಭಕ್ತಿಯ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಲುಪುವ ಸರಳ ಹಿಂದಿಯ ಎರಡು ಸಾಲಿನ ಪದ್ಯಗಳು. ಸದ್ಗುರು, ದೇವರ ನಾಮ ಮತ್ತು ಅಂತರಂಗದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿ, "ವಜ್ರದಂತೆ ಅಮೂಲ್ಯ" ಜೀವನವನ್ನು ನಿದ್ರೆ ಮತ್ತು ಊಟದಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತವೆ.

ರಚನೆಕಾರರು: ಸಂತ ಕಬೀರ (೧೫ನೇ ಶತಮಾನ)

ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ?

  • ಕಬೀರರು ವಾರಾಣಸಿಯ ನೇಕಾರರು; ಅವರ ನೂರಾರು ಪದ್ಯಗಳು ಸಿಖ್ಖರ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥ ಗುರು ಗ್ರಂಥ ಸಾಹಿಬ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ.
  • ಮಗಹರ್‌ನಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿಧನರಾದಾಗ ಹಿಂದೂಗಳೂ ಮುಸ್ಲಿಮರೂ ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ವಾದಿಸಿದರು; ಹೊದಿಕೆ ತೆಗೆದಾಗ ಹೂವುಗಳಷ್ಟೇ ಇದ್ದವು, ಅವನ್ನು ಇಬ್ಬರೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು ಎಂಬ ಕಥೆಯಿದೆ.
  • "ಗುರು ಗೋವಿಂದ ದೋವು ಖಡೇ, ಕಾಕೇ ಲಾಗೂಂ ಪಾಯ್" (ಗುರು, ಗೋವಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ, ಯಾರ ಕಾಲಿಗೆ ಮೊದಲು ಬೀಳಲಿ?) ಮುಂತಾದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು

ದೋಹೆ ಎಂದರೇನು?

ಕಬೀರರು ತಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ಬೋಧನೆಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿದ, ಪ್ರಾಸಬದ್ಧ ಎರಡು ಸಾಲಿನ ಹಿಂದಿ ಪದ್ಯ.

ಕಬೀರರು ಯಾರು?

ಹಿಂದೂಗಳು, ಮುಸ್ಲಿಮರು ಮತ್ತು ಸಿಖ್ಖರಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವ ೧೫ನೇ ಶತಮಾನದ ವಾರಾಣಸಿಯ ನೇಕಾರ ಸಂತಕವಿ.

ಕಬೀರರ ದೋಹೆಗಳು ಏನನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತವೆ?

ದೇವರು ಮತ್ತು ಸದ್ಗುರುವಿನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ, ಹೊರಗಿನ ಆಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಅಂತರಂಗದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಮತ್ತು ಈ ಮಾನವ ಜನ್ಮವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡದಿರುವುದು.

ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ, ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ವಾಣಿಜ್ಯೇತರ.

ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಕ್ತಿ ಪಠ್ಯಗಳು