MuhurtaNow
Draft, pending review. Not yet listed publicly.

Kabir Dohas

Kabir · ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭಕ್ತಿ ಪಠ್ಯ

Verses 51–100

51

कोटि कम पेलै पलक मै,जे रचक आवै नाउॉ। अनेक जुग जे पुत्रि करै,नहीं राम विन ठाउॉ॥२०॥

52

कबीर आपण राम कहि स्पौरां राम कहाई। जिहि मुखि राम न ऊबरै, तिहि मुख फेरि कहाइ॥२३॥

53

लूटि सकै तौ लूटियौ, राम नाम भंडार। काल कंठ तै गहैगा, रुंधै दसू दुवार॥५३॥

54

कबीर कठिनाई खरी सुमिरतां हरि नाम। सूली ऊपरि नट विद्या, गिरूं त नहीं ठाम॥२९॥

55

कबीर राम ध्याइ लै, जिभ्या सौं करि मंत। हरि सागर जिनि बीसरै, छीलर देखी अन्ंत ॥ ३०॥

56

कबीर चित चमॅकिया,घहॅ ढिसी नागी लाइ । हाथु घडा,वेग लेहु वुक्ताई ॥ ३२ ॥

57

रात्यू रूंनी बिरहिनीं, ज्यूं बंचौ कूं कुंज। कबीर अंतर प्रजल्या, प्रगठ्या विरहा पुंज॥१॥

58

अंबर कुंजा कुरलियां, गरजि भरे सत्र ताल। जिनि थैं गोविन्द वीछुटे, तिनके कौंण हवाल॥२॥

59

चकवी बिछुटी रैणी की, आइ मिलि परभाति। जे जन बिछुटे राम सूं, ते दिन मिले न राति॥३॥

60

वासर सुख नाँ रैन सुख, ना सुख सुपिनै माहि। कबीर बिछुढ्या राम सूँ, नौ सुख धूप न छाँह॥४॥

61

बिरहिन ऊठै भी पडै, दरसन कारनि राम। मृवां पीछे देहुगे सो दरसन किहि काम॥७॥

62

मृवा पीछै जिनि मिलै कहै कबीरा राम । पाथर घाटा लोह सव (तथ) पारस कौणे काम ॥ ८ ॥

63

कबीर पीर पिरावनीं, पंजर पीड़ न जाइ। एक ज पीड़ परीत की, रही कलेजा छाइ॥१३॥

64

चोट सताँणी विरह की,सब तन जर जर होइ । मारणहारा जाँणि है, कै जिहि लागी सोइ ॥१४॥

65

जिहि सरि मारि काल्हि, सो सर मेरे मन समझा। तिहि सरि मारि ,सरबिन सचपाँऊ नहीं ॥१७॥

66

घटि=घट-शरीर। मसान=श्मशान-मरघट। अंषणियां झांई पड़ी,पंथ निहारि निहारि। जीभडियाँ छाला पड़या,राम पुकारि पुकारि॥२२॥

67

इस तन का दीवा करौ,वाती मेल्यूँ जीव। लोही सीचौं तेल ज्यूँ,कब मुख देखौ पीव ॥२३॥

68

सोहो=स्न=रण। सीणो=मिणिल परं। नैनां नीझर लाइया,रहट बहै निस जाम। पपीहा ज्यूँ पिव पिव करौं,कबरु मिलहुगे राम ॥२४॥

69

है और प्राण पपीहे के सदृश प्रिय का नाम रटते हैं । हे प्रिय कत्ब मिलोगे । शब्दार्य—नीझर =निझर= झरना । रहट = कुआं जल निकालने का यंत्र । निसजाम= निशयाम । कवरु = अरे कब । आपडिंयां प्रेम कसाइयां, लोग जांरगौ दुखडि़याँ । साँईं अपणै, कारणौ, रोइ रोइ रतडि़याँ ॥ २५ ॥

70

दुखाइयाँ = दुख रही है । रतडियाँ = लाल हो गई है । सोइ आंसू सजरणां सोई लोक बिड़ँहि । जे लोइगा लोंहीं चुवै,तौ जारणौ हेत हियाँहि ॥ २६ ॥

71

होते हैं । कबीर हसणां दूरि करि, करि रोवण सै चित्त । बिन रोयां क्यूँ पाइए, प्रेम पीयारा मित्त ॥ २७ ॥

72

हॉसि हॉसि कंत न पाइए, जिनि पाया तिनि रोइ । जो हाँसेही हरि मिलै, दुतौ नही दुहागनि कोइ ॥ १६ ॥

73

भावर्थ— लोकिक आमोद-प्रमोद के मध्य मे प्रिय की प्राप्ति नही होती है प्रिय प्राप्त किया जाना है विरहानुभूति के द्वारा । यदि हंम खेल कर ही प्रिय मिलता तो कौन अभाग्यशाली रहता। शब्दर्थ—कत=प्रियतम । जिनि=जिन जिसने । तिनि=तिसने । हासे-हो=हंसने से ही । दुहागनि=दुहागिन=दुर्भाग्य्शलिनी । हाँसी खेलौं हरि मिलै, कारण सहै परसान । काम क्रोध त्रिप्णां तजै,तहि मिलै भगवान ॥३०॥

74

पुत पियारो पिता कौ,गौहनि लागा घाइ । लोभ मिठाई हाथ दे, आपण गया भुलाइ ॥ ३९ ॥

75

नैनां अतरि आचरूँ, निस दिन निरपौं तोहि । कब हरि दरसन देहुगे, सो दिन आवै मोहि ॥ ३३ ॥

76

दरसान=दर्शन । देहुगे=दोगे । कबीर देखत दिन गया,निस भी देखत जाइ। विरहरिग पिव पावे नहीं, जियरा तलपे माइ ॥३२ ॥

77

विरहणी थी तौ क्यूँ रही, जली न पिठ के नालि। रहु रहु मुगध गहेलडी, प्रेम न लाजूँ मारि॥३५॥

78

हौं विरहा की लाकड़ी, समझि समभि धूँधाऊँ। छूटि पड़ौ या विरह तै, जे सारी ही जलि जाऊँ॥३६॥

79

कबीर तन मन यौं जल्या, विरह अगनि सूँलागि। मृतक पीड न जांणई, जाणैगी यहु आणि॥३७॥

80

विरह जलाई मैं जलौ, जलती जलहरि जाउँ। मों देख्याँ जलहरि जलै, सन्तौ कहाँ बुझाऊँ॥३८॥

81

परबति परबति मैं फिर्या, नैन गँवाये रोइ। सो बूटी पाँऊँ नहीं, जातै जीबनि होइ॥३९॥

82

फाड़ि पुटोला धज करौं, कामलड़ी पहिराउँ। जिहि जिहि भेषां हरि मिलैं, सोइ-सोइ भेष कराउँ॥४०॥

83

कामलड़ी = कामली = कामरी = कम्मल। भेषा—भेष में। नैन हमारे जलि गये, छिन-छिन लोडै तउज्झ। नां तूँ मिलै न मैं खुसी, देसी वेदन भुज्झ॥४१॥

84

भेला पाया श्रम सौं, भौसागर के मांहि। जे छाँड़ौं तौ डूबिहौं, गर्हौं त डसिये बाँह॥४२॥

85

रैणा दूर विछोहिया, रहु रे संषम झूरि। देवलि देवलि धाहुड़ी, देसी ऊगे सूरि॥४३॥

86

सुखिया सब संसार है, खावै अरू सोवै। दुखिया दास कबीर है, जागै अरू रोवै॥४४॥

87

दीपक पावक आँखिया, तेल भी आँण्या संग। तीन्यूँ मिल करि जोइया, उड़ि उड़ि पड़े पतंग॥८७॥

88

मार्या है जे मरेगा, बिन सर थोथी भालि। पड्या पुकारै ब्रिच्छ तरि, आजि मरै कै काल्हि॥२॥

89

= कोरी। भालि = भाला। ब्रच्छ = वृक्ष, पेड़। हिरदा भीतरि दौं बलैं, घूँवा न प्रकट होइ‌। जाकै लागी सो लखै, कै जिहि लाई सोइ॥३॥

90

लाई = लागी । भल ऊठी भोली जली, खपरा फूटिम फूटि । ओगी था सो रमि गया,आसणि रही विभूति ॥४॥

91

अग्नि जु लागी नीर मैं, कँदू जलिया भारि । उतर दषिण के पंडिता, रहे बिचारि बिचारि ॥५॥

92

दौ लागी सायर जल्या, पंपो बैठे आइ । दाधी देह न पालवैं, सतगुर गया लगाय ॥६॥

93

शब्दर्थ - दौ = दावाग्नि । मायर = सागर पंपो = रधो । दापी=दघ । पालयै=चड़ेतौ है । गुरु दाधा चेला जल्या, चिरटा लागी आगि विणका बपुड़ा ऊचरया ,गलि पुरे फै लागी ॥७॥

94

तिग्ग्का=तिनका। वपुडा= वपुरा=वेचारा। गलि=सहारे। पूरे= पूरग्ँ=प्रहा। अहिडी दौ लाइया,मृग पुकारे ऱोई। जा वन मे क्रीला करी,दाभत है वन सोइ ॥५॥

95

पारगी मंहि प्रजली, भई अप्रबल आगि। वहती खलिता रह गई,मंल्ल रहे जल त्यागि॥६॥

96

समंदर सागी भागि, नदियां जलि कोइला भईं। देन्पि घपिरा जगि मंधी रुपां घदी गई॥ १०॥

97

कबीर तेज अनंत का मानौं ऊगी सूरज सेखि। पति सँगि जागी सुंदरी, कौतिग दीठा तेणि॥१॥

98

कौतिक दीठा देह विन, रवि खसि विना उजास। साहिब सेवा माहिं है, बेपरवाही दास॥२॥

99

पारब्रह्म के तेज का, कैसा है उसमान। कहिबे कूं सोभा नहीं देखया ही परबान॥३॥

100

अगम अगोघर गमि नहीं,तहाँ जगमगै जोति। जहाँ कबीरा बंदिगी,(तहां)पाप पुन्य नहीं छोति॥४॥

Kabir Dohas ಬಗ್ಗೆ

ಇವು ೧೫ನೇ ಶತಮಾನದ ವಾರಾಣಸಿಯ ಸಂತಕವಿ ಕಬೀರರ ದೋಹೆಗಳು: ಆಚಾರ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಸೀಳಿ ಭಕ್ತಿಯ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಲುಪುವ ಸರಳ ಹಿಂದಿಯ ಎರಡು ಸಾಲಿನ ಪದ್ಯಗಳು. ಸದ್ಗುರು, ದೇವರ ನಾಮ ಮತ್ತು ಅಂತರಂಗದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಿ, "ವಜ್ರದಂತೆ ಅಮೂಲ್ಯ" ಜೀವನವನ್ನು ನಿದ್ರೆ ಮತ್ತು ಊಟದಲ್ಲಿ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತವೆ.

ರಚನೆಕಾರರು: ಸಂತ ಕಬೀರ (೧೫ನೇ ಶತಮಾನ)

ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ?

  • ಕಬೀರರು ವಾರಾಣಸಿಯ ನೇಕಾರರು; ಅವರ ನೂರಾರು ಪದ್ಯಗಳು ಸಿಖ್ಖರ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥ ಗುರು ಗ್ರಂಥ ಸಾಹಿಬ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೇರಿವೆ.
  • ಮಗಹರ್‌ನಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿಧನರಾದಾಗ ಹಿಂದೂಗಳೂ ಮುಸ್ಲಿಮರೂ ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ವಾದಿಸಿದರು; ಹೊದಿಕೆ ತೆಗೆದಾಗ ಹೂವುಗಳಷ್ಟೇ ಇದ್ದವು, ಅವನ್ನು ಇಬ್ಬರೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು ಎಂಬ ಕಥೆಯಿದೆ.
  • "ಗುರು ಗೋವಿಂದ ದೋವು ಖಡೇ, ಕಾಕೇ ಲಾಗೂಂ ಪಾಯ್" (ಗುರು, ಗೋವಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ, ಯಾರ ಕಾಲಿಗೆ ಮೊದಲು ಬೀಳಲಿ?) ಮುಂತಾದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು

ದೋಹೆ ಎಂದರೇನು?

ಕಬೀರರು ತಮ್ಮ ಬಹುತೇಕ ಬೋಧನೆಗಳಿಗೆ ಬಳಸಿದ, ಪ್ರಾಸಬದ್ಧ ಎರಡು ಸಾಲಿನ ಹಿಂದಿ ಪದ್ಯ.

ಕಬೀರರು ಯಾರು?

ಹಿಂದೂಗಳು, ಮುಸ್ಲಿಮರು ಮತ್ತು ಸಿಖ್ಖರಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವ ೧೫ನೇ ಶತಮಾನದ ವಾರಾಣಸಿಯ ನೇಕಾರ ಸಂತಕವಿ.

ಕಬೀರರ ದೋಹೆಗಳು ಏನನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತವೆ?

ದೇವರು ಮತ್ತು ಸದ್ಗುರುವಿನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ, ಹೊರಗಿನ ಆಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಅಂತರಂಗದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಮತ್ತು ಈ ಮಾನವ ಜನ್ಮವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡದಿರುವುದು.

ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ, ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ವಾಣಿಜ್ಯೇತರ.

ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಕ್ತಿ ಪಠ್ಯಗಳು