নারাযণীয়ং দশক 37 - শ্রীকৃষ্ণাবতারোপক্রমম্
Vishnu · প্রথাগত ভক্তিপাঠ
सांद्रानंदतनो हरे ननु पुरा दैवासुरे संगरे त्वत्कृत्ता अपि कर्मशेषवशतो ये ते न याता गतिम् । तेषां भूतलजन्मनां दितिभुवां भारेण दूरार्दिता भूमिः प्राप विरिंचमाश्रितपदं देवैः पुरैवागतैः ॥1॥
हा हा दुर्जनभूरिभारमथितां पाथोनिधौ पातुका- मेतां पालय हंत मे विवशतां संपृच्छ देवानिमान् । इत्यादिप्रचुरप्रलापविवशामालोक्य धाता महीं देवानां वदनानि वीक्ष्य परितो दध्यौ भवंतं हरे ॥2॥
ऊचे चांबुजभूरमूनयि सुराः सत्यं धरित्र्या वचो नन्वस्या भवतां च रक्षणविधौ दक्षो हि लक्ष्मीपतिः । सर्वे शर्वपुरस्सरा वयमितो गत्वा पयोवारिधिं नत्वा तं स्तुमहे जवादिति ययुः साकं तवाकेतनम् ॥3॥
ते मुग्धानिलशालिदुग्धजलधेस्तीरं गताः संगता यावत्त्वत्पदचिंतनैकमनसस्तावत् स पाथोजभूः । त्वद्वाचं हृदये निशम्य सकलानानंदयन्नूचिवा- नाख्यातः परमात्मना स्वयमहं वाक्यं तदाकर्ण्यताम् ॥4॥
जाने दीनदशामहं दिविषदां भूमेश्च भीमैर्नृपै- स्तत्क्षेपाय भवामि यादवकुले सोऽहं समग्रात्मना । देवा वृष्णिकुले भवंतु कलया देवांगनाश्चावनौ मत्सेवार्थमिति त्वदीयवचनं पाथोजभूरूचिवान् ॥5॥
श्रुत्वा कर्णरसायनं तव वचः सर्वेषु निर्वापित- स्वांतेष्वीश गतेषु तावककृपापीयूषतृप्तात्मसु । विख्याते मधुरापुरे किल भवत्सान्निध्यपुण्योत्तरे धन्यां देवकनंदनामुदवहद्राजा स शूरात्मजः ॥6॥
उद्वाहावसितौ तदीयसहजः कंसोऽथ सम्मानय- न्नेतौ सूततया गतः पथि रथे व्योमोत्थया त्वद्गिरा । अस्यास्त्वामतिदुष्टमष्टमसुतो हंतेति हंतेरितः संत्रासात् स तु हंतुमंतिकगतां तन्वीं कृपाणीमधात् ॥7॥
गृह्णानश्चिकुरेषु तां खलमतिः शौरेश्चिरं सांत्वनै- र्नो मुंचन् पुनरात्मजार्पणगिरा प्रीतोऽथ यातो गृहान् । आद्यं त्वत्सहजं तथाऽर्पितमपि स्नेहेन नाहन्नसौ दुष्टानामपि देव पुष्टकरुणा दृष्टा हि धीरेकदा ॥8॥
तावत्त्वन्मनसैव नारदमुनिः प्रोचे स भोजेश्वरं यूयं नन्वसुराः सुराश्च यदवो जानासि किं न प्रभो । मायावी स हरिर्भवद्वधकृते भावी सुरप्रार्थना- दित्याकर्ण्य यदूनदूधुनदसौ शौरेश्च सूनूनहन् ॥9॥
प्राप्ते सप्तमगर्भतामहिपतौ त्वत्प्रेरणान्मायया नीते माधव रोहिणीं त्वमपि भोःसच्चित्सुखैकात्मकः । देवक्या जठरं विवेशिथ विभो संस्तूयमानः सुरैः स त्वं कृष्ण विधूय रोगपटलीं भक्तिं परां देहि मे ॥10॥
নারাযণীয়ং দশক 37 - শ্রীকৃষ্ণাবতারোপক্রমম্ সম্পর্কে
The thirty-seventh dashaka of the Narayaneeyam begins the story of Krishna's birth. The Earth, crushed by the weight of wicked kings born of demons, goes with Brahma and the gods to the ocean of milk and cries for help, and the Lord promises to be born on earth. Devaki is married to Vasudeva; a voice from the sky warns Kamsa that her eighth child will kill him, and he imprisons them and kills their first six sons. At the Lord's command Yogamaya moves the seventh child, Balarama, to Rohini's womb, and the Lord himself, pure being, awareness and bliss, enters Devaki's womb, praised by the gods.
রচয়িতা: Melpathur Narayana Bhattathiri (1560 to 1646)
কখন পাঠ করবেন: In daily Narayaneeyam parayana and at Guruvayur.
আপনি কি জানেন?
- This dashaka begins the tenth book of the Bhagavatam story in the Narayaneeyam.
- Balarama is called Sankarshana because he was "drawn" from Devaki's womb to Rohini's.
প্রায়শই জিজ্ঞাসিত প্রশ্ন
Why does the Earth seek help?
She is crushed by the weight of wicked kings.
How is Balarama saved?
Yogamaya moves him to Rohini's womb.
Who wrote the Narayaneeyam?
Melpathur Narayana Bhattathiri, in 1586.
উপাসনা ও অধ্যয়নের জন্য প্রদত্ত, ভবিষ্যদ্বাণী হিসেবে নয়। অবাণিজ্যিক।
আরও ভক্তিপাঠ