MuhurtaNow

শ্রী গুরুগীতা তৃতীয়োধ্য়ায়ঃ

Guru · প্রথাগত ভক্তিপাঠ

അഥ തൃതീയോഽധ്യായഃ ॥

അഥ കാമ്യജപസ്ഥാനം കഥയാമി വരാനനേ । സാഗരാംതേ സരിത്തീരേ തീര്ഥേ ഹരിഹരാലയേ ॥ 236 ॥

ശക്തിദേവാലയേ ഗോഷ്ഠേ സർവദേവാലയേ ശുഭേ । വടസ്യ ധാത്ര്യാ മൂലേ വാ മഠേ ബൃംദാവനേ തഥാ ॥ 237 ॥

പവിത്രേ നിര്മലേ ദേശേ നിത്യാനുഷ്ഠാനതോഽപി വാ । നിർവേദനേന മൌനേന ജപമേതത് സമാരഭേത് ॥ 238 ॥

ജാപ്യേന ജയമാപ്നോതി ജപസിദ്ധിം ഫലം തഥാ । ഹീനം കര്മ ത്യജേത്സർവം ഗര്ഹിതസ്ഥാനമേവ ച ॥ 239 ॥

ശ്മശാനേ ബില്വമൂലേ വാ വടമൂലാംതികേ തഥാ । സിദ്ധ്യംതി കാനകേ മൂലേ ചൂതവൃക്ഷസ്യ സന്നിധൌ ॥ 240 ॥

പീതാസനം മോഹനേ തു ഹ്യസിതം ചാഭിചാരികേ । ജ്ഞേയം ശുക്ലം ച ശാംത്യര്ഥം വശ്യേ രക്തം പ്രകീര്തിതമ് ॥ 241 ॥

ജപം ഹീനാസനം കുർവന് ഹീനകര്മഫലപ്രദമ് । ഗുരുഗീതാം പ്രയാണേ വാ സംഗ്രാമേ രിപുസംകടേ ॥ 242 ॥

ജപന് ജയമവാപ്നോതി മരണേ മുക്തിദായികാ । സർവകര്മാണി സിദ്ധ്യംതി ഗുരുപുത്രേ ന സംശയഃ ॥ 243 ॥

ഗുരുമംത്രോ മുഖേ യസ്യ തസ്യ സിദ്ധ്യംതി നാഽന്യഥാ । ദീക്ഷയാ സർവകര്മാണി സിദ്ധ്യംതി ഗുരുപുത്രകേ ॥ 244 ॥

ഭവമൂലവിനാശായ ചാഷ്ടപാശനിവൃത്തയേ । ഗുരുഗീതാംഭസി സ്നാനം തത്ത്വജ്ഞഃ കുരുതേ സദാ ॥ 245 ॥

സ ഏവം സദ്ഗുരുഃ സാക്ഷാത് സദസദ്ബ്രഹ്മവിത്തമഃ । തസ്യ സ്ഥാനാനി സർവാണി പവിത്രാണി ന സംശയഃ ॥ 246 ॥

സർവശുദ്ധഃ പവിത്രോഽസൌ സ്വഭാവാദ്യത്ര തിഷ്ഠതി । തത്ര ദേവഗണാഃ സർവേ ക്ഷേത്രപീഠേ ചരംതി ച ॥ 247 ॥

ആസനസ്ഥാഃ ശയാനാ വാ ഗച്ഛംതസ്തിഷ്ഠതോഽപി വാ । അശ്വാരൂഢാ ഗജാരൂഢാഃ സുഷുപ്താ ജാഗ്രതോഽപി വാ ॥ 248 ॥

ശുചിര്ഭൂതാ ജ്ഞാനവംതോ ഗുരുഗീതാം ജപംതി യേ । തേഷാം ദര്ശനസംസ്പര്ശാത് ദിവ്യജ്ഞാനം പ്രജായതേ ॥ 249 ॥

സമുദ്രേ വൈ യഥാ തോയം ക്ഷീരേ ക്ഷീരം ജലേ ജലമ് । ഭിന്നേ കുംഭേ യഥാഽഽകാശം തഥാഽഽത്മാ പരമാത്മനി ॥ 250 ॥

തഥൈവ ജ്ഞാനവാന് ജീവഃ പരമാത്മനി സർവദാ । ഐക്യേന രമതേ ജ്ഞാനീ യത്ര കുത്ര ദിവാനിശമ് ॥ 251 ॥

ഏവംവിധോ മഹായുക്തഃ സർവത്ര വര്തതേ സദാ । തസ്മാത്സർവപ്രകാരേണ ഗുരുഭക്തിം സമാചരേത് ॥ 252 ॥

ഗുരുസംതോഷണാദേവ മുക്തോ ഭവതി പാർവതി । അണിമാദിഷു ഭോക്തൃത്വം കൃപയാ ദേവി ജായതേ ॥ 253 ॥

സാമ്യേന രമതേ ജ്ഞാനീ ദിവാ വാ യദി വാ നിശി । ഏവംവിധോ മഹാമൌനീ ത്രൈലോക്യസമതാം വ്രജേത് ॥ 254 ॥

അഥ സംസാരിണഃ സർവേ ഗുരുഗീതാ ജപേന തു । സർവാന് കാമാംസ്തു ഭുംജംതി ത്രിസത്യം മമ ഭാഷിതമ് ॥ 255 ॥

സത്യം സത്യം പുനഃ സത്യം ധര്മസാരം മയോദിതമ് । ഗുരുഗീതാസമം സ്തോത്രം നാസ്തി തത്ത്വം ഗുരോഃ പരമ് ॥ 256 ॥

ഗുരുര്ദേവോ ഗുരുര്ധര്മോ ഗുരൌ നിഷ്ഠാ പരം തപഃ । ഗുരോഃ പരതരം നാസ്തി ത്രിവാരം കഥയാമി തേ ॥ 257 ॥

ധന്യാ മാതാ പിതാ ധന്യോ ഗോത്രം ധന്യം കുലോദ്ഭവഃ । ധന്യാ ച വസുധാ ദേവി യത്ര സ്യാദ്ഗുരുഭക്തതാ ॥ 258 ॥

ആകല്പജന്മ കോടീനാം യജ്ഞവ്രതതപഃ ക്രിയാഃ । താഃ സർവാഃ സഫലാ ദേവി ഗുരൂസംതോഷമാത്രതഃ ॥ 259 ॥

ശരീരമിംദ്രിയം പ്രാണമര്ഥം സ്വജനബംധുതാ । മാതൃകുലം പിതൃകുലം ഗുരുരേവ ന സംശയഃ ॥ 260 ॥

മംദഭാഗ്യാ ഹ്യശക്താശ്ച യേ ജനാ നാനുമന്വതേ । ഗുരുസേവാസു വിമുഖാഃ പച്യംതേ നരകേഽശുചൌ ॥ 261 ॥

വിദ്യാ ധനം ബലം ചൈവ തേഷാം ഭാഗ്യം നിരര്ഥകമ് । യേഷാം ഗുരൂകൃപാ നാസ്തി അധോ ഗച്ഛംതി പാർവതി ॥ 262 ॥

ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുശ്ച രുദ്രശ്ച ദേവാശ്ച പിതൃകിന്നരാഃ । സിദ്ധചാരണയക്ഷാശ്ച അന്യേ ച മുനയോ ജനാഃ ॥ 263 ॥

ഗുരുഭാവഃ പരം തീര്ഥമന്യതീര്ഥം നിരര്ഥകമ് । സർവതീര്ഥമയം ദേവി ശ്രീഗുരോശ്ചരണാംബുജമ് ॥ 264 ॥

കന്യാഭോഗരതാ മംദാഃ സ്വകാംതായാഃ പരാങ്മുഖാഃ । അതഃ പരം മയാ ദേവി കഥിതം ന മമ പ്രിയേ ॥ 265 ॥

ഇദം രഹസ്യമസ്പഷ്ടം വക്തവ്യം ച വരാനനേ । സുഗോപ്യം ച തവാഗ്രേ തു മമാത്മപ്രീതയേ സതി ॥ 266 ॥

സ്വാമിമുഖ്യഗണേശാദ്യാന് വൈഷ്ണവാദീംശ്ച പാർവതി । ന വക്തവ്യം മഹാമായേ പാദസ്പര്ശം കുരുഷ്വ മേ ॥ 267 ॥

അഭക്തേ വംചകേ ധൂര്തേ പാഷംഡേ നാസ്തികാദിഷു । മനസാഽപി ന വക്തവ്യാ ഗുരുഗീതാ കദാചന ॥ 268 ॥

ഗുരവോ ബഹവഃ സംതി ശിഷ്യവിത്താപഹാരകാഃ । തമേകം ദുര്ലഭം മന്യേ ശിഷ്യഹൃത്താപഹാരകമ് ॥ 269 ॥

ചാതുര്യവാന് വിവേകീ ച അധ്യാത്മജ്ഞാനവാന് ശുചിഃ । മാനസം നിര്മലം യസ്യ ഗുരുത്വം തസ്യ ശോഭതേ ॥ 270 ॥

ഗുരവോ നിര്മലാഃ ശാംതാഃ സാധവോ മിതഭാഷിണഃ । കാമക്രോധവിനിര്മുക്താഃ സദാചാരാഃ ജിതേംദ്രിയാഃ ॥ 271 ॥

സൂചകാദിപ്രഭേദേന ഗുരവോ ബഹുധാ സ്മൃതാഃ । സ്വയം സമ്യക് പരീക്ഷ്യാഥ തത്ത്വനിഷ്ഠം ഭജേത്സുധീഃ ॥ 272 ॥

വര്ണജാലമിദം തദ്വദ്ബാഹ്യശാസ്ത്രം തു ലൌകികമ് । യസ്മിന് ദേവി സമഭ്യസ്തം സ ഗുരുഃ സുചകഃ സ്മൃതഃ ॥ 273 ॥

വര്ണാശ്രമോചിതാം വിദ്യാം ധര്മാധര്മവിധായിനീമ് । പ്രവക്താരം ഗുരും വിദ്ധി വാചകം ത്വിതി പാർവതി ॥ 274 ॥

പംചാക്ഷര്യാദിമംത്രാണാമുപദേഷ്ടാ തു പാർവതി । സ ഗുരുര്ബോധകോ ഭൂയാദുഭയോരയമുത്തമഃ ॥ 275 ॥

മോഹമാരണവശ്യാദിതുച്ഛമംത്രോപദേശിനമ് । നിഷിദ്ധഗുരുരിത്യാഹുഃ പംഡിതാസ്തത്ത്വദര്ശിനഃ ॥ 276 ॥

അനിത്യമിതി നിര്ദിശ്യ സംസാരം സംകടാലയമ് । വൈരാഗ്യപഥദര്ശീ യഃ സ ഗുരുർവിഹിതഃ പ്രിയേ ॥ 277 ॥

തത്ത്വമസ്യാദിവാക്യാനാമുപദേഷ്ടാ തു പാർവതി । കാരണാഖ്യോ ഗുരുഃ പ്രോക്തോ ഭവരോഗനിവാരകഃ ॥ 278 ॥

സർവസംദേഹസംദോഹനിര്മൂലനവിചക്ഷണഃ । ജന്മമൃത്യുഭയഘ്നോ യഃ സ ഗുരുഃ പരമോ മതഃ ॥ 279 ॥

ബഹുജന്മകൃതാത് പുണ്യാല്ലഭ്യതേഽസൌ മഹാഗുരുഃ । ലബ്ധ്വാഽമും ന പുനര്യാതി ശിഷ്യഃ സംസാരബംധനമ് ॥ 280 ॥

ഏവം ബഹുവിധാ ലോകേ ഗുരവഃ സംതി പാർവതി । തേഷു സർവപ്രയത്നേന സേവ്യോ ഹി പരമോ ഗുരുഃ ॥ 281 ॥

നിഷിദ്ധഗുരുശിഷ്യസ്തു ദുഷ്ടസംകല്പദൂഷിതഃ । ബ്രഹ്മപ്രളയപര്യംതം ന പുനര്യാതി മര്ത്യതാമ് ॥ 282 ॥

ഏവം ശ്രുത്വാ മഹാദേവീ മഹാദേവവചസ്തഥാ । അത്യംതവിഹ്വലമനാഃ ശംകരം പരിപൃച്ഛതി ॥ 283 ॥

പാർവത്യുവാച

നമസ്തേ ദേവദേവാത്ര ശ്രോതവ്യം കിംചിദസ്തി മേ । ശ്രുത്വാ ത്വദ്വാക്യമധുനാ ഭൃശം സ്യാദ്വിഹ്വലം മനഃ ॥ 284

സ്വയം മൂഢാ മൃത്യുഭീതാഃ സുകൃതാദ്വിരതിം ഗതാഃ । ദൈവാന്നിഷിദ്ധഗുരുഗാ യദി തേഷാം തു കാ ഗതിഃ ॥ 285 ॥

ശ്രീ മഹാദേവ ഉവാച

ശൃണു തത്ത്വമിദം ദേവി യദാ സ്യാദ്വിരതോ നരഃ । തദാഽസാവധികാരീതി പ്രോച്യതേ ശ്രുതിമസ്തകൈഃ ॥ 286

അഖംഡൈകരസം ബ്രഹ്മ നിത്യമുക്തം നിരാമയമ് । സ്വസ്മിന് സംദര്ശിതം യേന സ ഭവേദസ്യം ദേശികഃ ॥ 287 ॥

ജലാനാം സാഗരോ രാജാ യഥാ ഭവതി പാർവതി । ഗുരൂണാം തത്ര സർവേഷാം രാജാഽയം പരമോ ഗുരുഃ ॥ 288 ॥

മോഹാദിരഹിതഃ ശാംതോ നിത്യതൃപ്തോ നിരാശ്രയഃ । തൃണീകൃതബ്രഹ്മവിഷ്ണുവൈഭവഃ പരമോ ഗുരുഃ ॥ 289 ॥

സർവകാലവിദേശേഷു സ്വതംത്രോ നിശ്ചലസ്സുഖീ । അഖംഡൈകരസാസ്വാദതൃപ്തോ ഹി പരമോ ഗുരുഃ ॥ 290 ॥

ദ്വൈതാദ്വൈതവിനിര്മുക്തഃ സ്വാനുഭൂതിപ്രകാശവാന് । അജ്ഞാനാംധതമശ്ഛേത്താ സർവജ്ഞഃ പരമോ ഗുരുഃ ॥ 291 ॥

യസ്യ ദര്ശനമാത്രേണ മനസഃ സ്യാത് പ്രസന്നതാ । സ്വയം ഭൂയാത് ധൃതിശ്ശാംതിഃ സ ഭവേത് പരമോ ഗുരുഃ ॥ 292 ॥

സിദ്ധിജാലം സമാലോക്യ യോഗിനാം മംത്രവാദിനാമ് । തുച്ഛാകാരമനോവൃത്തിഃ യസ്യാസൌ പരമോ ഗുരുഃ ॥ 293 ॥

സ്വശരീരം ശവം പശ്യന് തഥാ സ്വാത്മാനമദ്വയമ് । യഃ സ്ത്രീകനകമോഹഘ്നഃ സ ഭവേത് പരമോ ഗുരുഃ ॥ 294 ॥

മൌനീ വാഗ്മീതി തത്ത്വജ്ഞോ ദ്വിധാഽഭൂച്ഛൃണു പാർവതി । ന കശ്ചിന്മൌനിനാം ലോഭോ ലോകേഽസ്മിന്ഭവതി പ്രിയേ ॥ 295 ॥

വാഗ്മീ തൂത്കടസംസാരസാഗരോത്താരണക്ഷമഃ । യതോഽസൌ സംശയച്ഛേത്താ ശാസ്ത്രയുക്ത്യനുഭൂതിഭിഃ ॥ 296 ॥

ഗുരുനാമജപാദ്ദേവി ബഹുജന്മാര്ജിതാന്യപി । പാപാനി വിലയം യാംതി നാസ്തി സംദേഹമണ്വപി ॥ 297 ॥

ശ്രീഗുരോസ്സദൃശം ദൈവം ശ്രീഗുരോസദൃശഃ പിതാ । ഗുരുധ്യാനസമം കര്മ നാസ്തി നാസ്തി മഹീതലേ ॥ 298 ॥

കുലം ധനം ബലം ശാസ്ത്രം ബാംധവാസ്സോദരാ ഇമേ । മരണേ നോപയുജ്യംതേ ഗുരുരേകോ ഹി താരകഃ ॥ 299 ॥

കുലമേവ പവിത്രം സ്യാത് സത്യം സ്വഗുരുസേവയാ । തൃപ്താഃ സ്യുസ്സകലാ ദേവാ ബ്രഹ്മാദ്യാ ഗുരുതര്പണാത് ॥ 300 ॥

ഗുരുരേകോ ഹി ജാനാതി സ്വരൂപം ദേവമവ്യയമ് । തദ്ജ്ഞാനം യത്പ്രസാദേന നാന്യഥാ ശാസ്ത്രകോടിഭിഃ ॥ 301 ॥

സ്വരൂപജ്ഞാനശൂന്യേന കൃതമപ്യകൃതം ഭവേത് । തപോജപാദികം ദേവി സകലം ബാലജല്പവത് ॥ 302 ॥

ശിവം കേചിദ്ധരിം കേചിദ്വിധിം കേചിത്തു കേചന । ശക്തിം ദൈവമിതി ജ്ഞാത്വാ വിവദംതി വൃഥാ നരാഃ ॥ 303 ॥

ന ജാനംതി പരം തത്ത്വം ഗുരുദീക്ഷാപരാങ്മുഖാഃ । ഭ്രാംതാഃ പശുസമാ ഹ്യേതേ സ്വപരിജ്ഞാനവര്ജിതാഃ ॥ 304 ॥

തസ്മാത്കൈവല്യസിദ്ധ്യര്ഥം ഗുരുമേവ ഭജേത്പ്രിയേ । ഗുരും വിനാ ന ജാനംതി മൂഢാസ്തത്പരമം പദമ് ॥ 305 ॥

ഭിദ്യതേ ഹൃദയഗ്രംഥിശ്ഛിദ്യംതേ സർവസംശയാഃ । ക്ഷീയംതേ സർവകര്മാണി ഗുരോഃ കരുണയാ ശിവേ ॥ 306 ॥

കൃതായാ ഗുരുഭക്തേസ്തു വേദശാസ്ത്രാനുസാരതഃ । മുച്യതേ പാതകാദ്ഘോരാത് ഗുരുഭക്തോ വിശേഷതഃ ॥ 307 ॥

ദുസ്സംഗം ച പരിത്യജ്യ പാപകര്മ പരിത്യജേത് । ചിത്തചിഹ്നമിദം യസ്യ തസ്യ ദീക്ഷാ വിധീയതേ ॥ 308 ॥

ചിത്തത്യാഗനിയുക്തശ്ച ക്രോധഗർവവിവര്ജിതഃ । ദ്വൈതഭാവപരിത്യാഗീ തസ്യ ദീക്ഷാ വിധീയതേ ॥ 309 ॥

ഏതല്ലക്ഷണയുക്തത്വം സർവഭൂതഹിതേ രതമ് । നിര്മലം ജീവിതം യസ്യ തസ്യ ദീക്ഷാ വിധീയതേ ॥ 310 ॥

ക്രിയയാ ചാന്വിതം പൂർവം ദീക്ഷാജാലം നിരൂപിതമ് । മംത്രദീക്ഷാഭിധം സാംഗോപാംഗം സർവം ശിവോദിതമ് ॥ 311 ॥

ക്രിയയാ സ്യാദ്വിരഹിതാം ഗുരുസായുജ്യദായിനീമ് । ഗുരുദീക്ഷാം വിനാ കോ വാ ഗുരുത്വാചാരപാലകഃ ॥ 312 ॥

ശക്തോ ന ചാപി ശക്തോ വാ ദൈശികാംഘ്രി സമാശ്രയേത് । തസ്യ ജന്മാസ്തി സഫലം ഭോഗമോക്ഷഫലപ്രദമ് ॥ 313 ॥

അത്യംതചിത്തപക്വസ്യ ശ്രദ്ധാഭക്തിയുതസ്യ ച । പ്രവക്തവ്യമിദം ദേവി മമാത്മപ്രീതയേ സദാ ॥ 314 ॥

രഹസ്യം സർവശാസ്ത്രേഷു ഗീതാശാസ്ത്രമിദം ശിവേ । സമ്യക്പരീക്ഷ്യ വക്തവ്യം സാധകസ്യ മഹാത്മനഃ ॥ 315 ॥

സത്കര്മപരിപാകാച്ച ചിത്തശുദ്ധിശ്ച ധീമതഃ । സാധകസ്യൈവ വക്തവ്യാ ഗുരുഗീതാ പ്രയത്നതഃ ॥ 316 ॥

നാസ്തികായ കൃതഘ്നായ ദാംഭികായ ശഠായ ച । അഭക്തായ വിഭക്തായ ന വാച്യേയം കദാചന ॥ 317 ॥

സ്ത്രീലോലുപായ മൂര്ഖായ കാമോപഹതചേതസേ । നിംദകായ ന വക്തവ്യാ ഗുരുഗീതാ സ്വഭാവതഃ ॥ 318 ॥

സർവപാപപ്രശമനം സർവോപദ്രവവാരകമ് । ജന്മമൃത്യുഹരം ദേവി ഗീതാശാസ്ത്രമിദം ശിവേ ॥ 319 ॥

ശ്രുതിസാരമിദം ദേവി സർവമുക്തം സമാസതഃ । നാന്യഥാ സദ്ഗതിഃ പുംസാം വിനാ ഗുരുപദം ശിവേ ॥ 320 ॥

ബഹുജന്മകൃതാത്പാപാദയമര്ഥോ ന രോചതേ । ജന്മബംധനിവൃത്ത്യര്ഥം ഗുരുമേവ ഭജേത്സദാ ॥ 321 ॥

അഹമേവ ജഗത്സർവമഹമേവ പരം പദമ് । ഏതദ്ജ്ഞാനം യതോ ഭൂയാത്തം ഗുരും പ്രണമാമ്യഹമ് ॥ 322 ॥

അലം വികല്പൈരഹമേവ കേവലം മയി സ്ഥിതം വിശ്വമിദം ചരാചരമ് । ഇദം രഹസ്യം മമ യേന ദര്ശിതം സ വംദനീയോ ഗുരുരേവ കേവലമ് ॥ 323 ॥

യസ്യാംതം നാദിമധ്യം ന ഹി കരചരണം നാമഗോത്രം ന സൂത്രമ് । നോ ജാതിര്നൈവ വര്ണോ ന ഭവതി പുരുഷോ നോ നപുംസോ ന ച സ്ത്രീ ॥ 324 ॥

നാകാരം നോ വികാരം ന ഹി ജനിമരണം നാസ്തി പുണ്യം ന പാപമ് । നോഽതത്ത്വം തത്ത്വമേകം സഹജസമരസം സദ്ഗുരും തം നമാമി ॥ 325 ॥

നിത്യായ സത്യായ ചിദാത്മകായ നവ്യായ ഭവ്യായ പരാത്പരായ । ശുദ്ധായ ബുദ്ധായ നിരംജനായ നമോഽസ്തു നിത്യം ഗുരുശേഖരായ ॥ 326 ॥

സച്ചിദാനംദരൂപായ വ്യാപിനേ പരമാത്മനേ । നമഃ ശ്രീഗുരുനാഥായ പ്രകാശാനംദമൂര്തയേ ॥ 327 ॥

സത്യാനംദസ്വരൂപായ ബോധൈകസുഖകാരിണേ । നമോ വേദാംതവേദ്യായ ഗുരവേ ബുദ്ധിസാക്ഷിണേ ॥ 328 ॥

നമസ്തേ നാഥ ഭഗവന് ശിവായ ഗുരുരൂപിണേ । വിദ്യാവതാരസംസിദ്ധ്യൈ സ്വീകൃതാനേകവിഗ്രഹ ॥ 329 ॥

നവായ നവരൂപായ പരമാര്ഥൈകരൂപിണേ । സർവാജ്ഞാനതമോഭേദഭാനവേ ചിദ്ഘനായ തേ ॥ 330 ॥

സ്വതംത്രായ ദയാക്ലുപ്തവിഗ്രഹായ ശിവാത്മനേ । പരതംത്രായ ഭക്താനാം ഭവ്യാനാം ഭവ്യരൂപിണേ ॥ 331 ॥

വിവേകിനാം വിവേകായ വിമര്ശായ വിമര്ശിനാമ് । പ്രകാശിനാം പ്രകാശായ ജ്ഞാനിനാം ജ്ഞാനരൂപിണേ ॥ 332 ॥

പുരസ്താത്പാര്ശ്വയോഃ പൃഷ്ഠേ നമസ്കുര്യാദുപര്യധഃ । സദാ മച്ചിത്തരൂപേണ വിധേഹി ഭവദാസനമ് ॥ 333 ॥

ശ്രീഗുരും പരമാനംദം വംദേ ഹ്യാനംദവിഗ്രഹമ് । യസ്യ സന്നിധിമാത്രേണ ചിദാനംദായ തേ മനഃ ॥ 334 ॥

നമോഽസ്തു ഗുരവേ തുഭ്യം സഹജാനംദരൂപിണേ । യസ്യ വാഗമൃതം ഹംതി വിഷം സംസാരസംജ്ഞകമ് ॥ 335 ॥

നാനായുക്തോപദേശേന താരിതാ ശിഷ്യസംതതിഃ । തത്കൃപാസാരവേദേന ഗുരുചിത്പദമച്യുതമ് ॥ 336 ॥

[പാഠഭേദഃ - അച്യുതായ നമസ്തുഭ്യം ഗുരവേ പരമാത്മനേ । സ്വാരാമോക്തപദേച്ഛൂനാം ദത്തം യേനാച്യുതം പദമ് ॥ ] അച്യുതായ നമസ്തുഭ്യം ഗുരവേ പരമാത്മനേ । സർവതംത്രസ്വതംത്രായ ചിദ്ഘനാനംദമൂര്തയേ ॥ 337 ॥

നമോഽച്യുതായ ഗുരവേഽജ്ഞാനധ്വാംതൈകഭാനവേ । ശിഷ്യസന്മാര്ഗപടവേ കൃപാപീയൂഷസിംധവേ ॥ 338 ॥

ഓമച്യുതായ ഗുരവേ ശിഷ്യസംസാരസേതവേ । ഭക്തകാര്യൈകസിംഹായ നമസ്തേ ചിത്സുഖാത്മനേ ॥ 339 ॥

ഗുരുനാമസമം ദൈവം ന പിതാ ന ച ബാംധവാഃ । ഗുരുനാമസമഃ സ്വാമീ നേദൃശം പരമം പദമ് ॥ 340 ॥

ഏകാക്ഷരപ്രദാതാരം യോ ഗുരും നൈവ മന്യതേ । ശ്വാനയോനിശതം ഗത്വാ ചാംഡാലേഷ്വപി ജായതേ ॥ 341 ॥

ഗുരുത്യാഗാദ്ഭവേന്മൃത്യുഃ മംത്രത്യാഗാദ്ദരിദ്രതാ । ഗുരുമംത്രപരിത്യാഗീ രൌരവം നരകം വ്രജേത് ॥ 342 ॥

ശിവക്രോധാദ്ഗുരുസ്ത്രാതാ ഗുരുക്രോധാച്ഛിവോ ന ഹി । തസ്മാത്സർവപ്രയത്നേന ഗുരോരാജ്ഞാം ന ലംഘയേത് ॥ 343 ॥

സംസാരസാഗരസമുദ്ധരണൈകമംത്രം ബ്രഹ്മാദിദേവമുനിപൂജിതസിദ്ധമംത്രമ് । ദാരിദ്ര്യദുഃഖഭവരോഗവിനാശമംത്രം വംദേ മഹാഭയഹരം ഗുരുരാജമംത്രമ് ॥ 344 ॥

സപ്തകോടിമഹാമംത്രാശ്ചിത്തവിഭ്രമകാരകാഃ । ഏക ഏവ മഹാമംത്രോ ഗുരുരിത്യക്ഷരദ്വയമ് ॥ 345 ॥

ഏവമുക്ത്വാ മഹാദേവഃ പാർവതീം പുനരബ്രവീത് । ഇദമേവ പരം തത്ത്വം ശൃണു ദേവി സുഖാവഹമ് ॥ 346 ॥

ഗുരുതത്ത്വമിദം ദേവി സർവമുക്തം സമാസതഃ । രഹസ്യമിദമവ്യക്തം ന വദേദ്യസ്യ കസ്യചിത് ॥ 347 ॥

ന മൃഷാ സ്യാദിയം ദേവി മദുക്തിഃ സത്യരൂപിണീ । ഗുരുഗീതാസമം സ്തോത്രം നാസ്തി നാസ്തി മഹീതലേ ॥ 348 ॥

ഗുരുഗീതാമിമാം ദേവി ഭവദുഃഖവിനാശിനീമ് । ഗുരുദീക്ഷാവിഹീനസ്യ പുരതോ ന പഠേത് ക്വചിത് ॥ 349 ॥

രഹസ്യമത്യംതരഹസ്യമേതന്ന പാപിനാ ലഭ്യമിദം മഹേശ്വരി । അനേകജന്മാര്ജിതപുണ്യപാകാദ്ഗുരോസ്തു തത്ത്വം ലഭതേ മനുഷ്യഃ ॥ 350 ॥

യസ്യ പ്രസാദാദഹമേവ സർവം മയ്യേവ സർവം പരികല്പിതം ച । ഇത്ഥം വിജാനാമി സദാത്മരൂപം തസ്യാംഘ്രിപദ്മം പ്രണതോഽസ്മി നിത്യമ് ॥ 351 ॥

അജ്ഞാനതിമിരാംധസ്യ വിഷയാക്രാംതചേതസഃ । ജ്ഞാനപ്രഭാപ്രദാനേന പ്രസാദം കുരു മേ പ്രഭോ ॥ 352 ॥

ഇതി ശ്രീസ്കംദപുരാണേ ഉത്തരഖംഡേ ഉമാമഹേശ്വര സംവാദേ ശ്രീ ഗുരുഗീതാ സമാപ്ത ॥

മംഗളം മംഗളം ഗുരുദേവായ മഹനീയഗുണാത്മനേ । സർവലോകശരണ്യായ സാധുരൂപായ മംഗളമ് ॥

শ্রী গুরুগীতা তৃতীয়োধ্য়ায়ঃ সম্পর্কে

The third and closing chapter of the Guru Gita, the hymn in praise of the Guru taught by Shiva to Parvati. It continues the praise of the Guru as Brahma, Vishnu and Shiva and as the one who removes the darkness of ignorance, describes the disciple's devotion and the fruits of reciting the Gita, and ends with verses of mangalam to the Gurudeva. As its colophon states, it comes from the Uttara Khanda of the Skanda Purana.

উৎস: Skanda Purana, Uttara Khanda (per its colophon)

কখন পাঠ করবেন: On Guru Purnima, on Thursdays, and in daily prayer to one's Guru.

আপনি কি জানেন?

  • The well-known verse "Gurur Brahma Gurur Vishnu Gurur Devo Maheshvarah" comes from the Guru Gita.
  • The Guru Gita is set as a dialogue between Uma and Maheshvara.

প্রায়শই জিজ্ঞাসিত প্রশ্ন

Where does the Guru Gita come from?

As its colophon states, the Uttara Khanda of the Skanda Purana.

Who teaches it, and to whom?

Shiva teaches it to Parvati.

How does chapter 3 end?

With verses of mangalam (auspicious blessing) to the Guru.

উপাসনা ও অধ্যয়নের জন্য প্রদত্ত, ভবিষ্যদ্বাণী হিসেবে নয়। অবাণিজ্যিক।