MuhurtaNow

Bhagavadgita Parayana - Chapter 3

Sri Krishna · Traditional devotional text

ഓം ശ്രീ പരമാത്മനേ നമഃ അഥ തൃതീയോഽധ്യായഃ കര്മയോഗഃ

അര്ജുന ഉവാച

ജ്യായസീ ചേത്കര്മണസ്തേ മതാ ബുദ്ധിര്ജനാര്ദന । തത്കിം കര്മണി ഘോരേ മാം നിയോജയസി കേശവ ॥1

വ്യാമിശ്രേണേവ വാക്യേന ബുദ്ധിം മോഹയസീവ മേ । തദേകം വദ നിശ്ചിത്യ യേന ശ്രേയോഽഹമാപ്നുയാമ് ॥2॥

ശ്രീ ഭഗവാനുവാച

ലോകേഽസ്മിന്ദ്വിവിധാ നിഷ്ഠാ പുരാ പ്രോക്താ മയാഽനഘ । ജ്ഞാനയോഗേന സാംഖ്യാനാം കര്മയോഗേന യോഗിനാമ് ॥3

ന കര്മണാമനാരംഭാത് നൈഷ്കര്മ്യം പുരുഷോഽശ്നുതേ । ന ച സന്ന്യസനാദേവ സിദ്ധിം സമധിഗച്ഛതി ॥4॥

ന ഹി കശ്ചിത്ക്ഷണമപി ജാതു തിഷ്ഠത്യകര്മകൃത് । കാര്യതേ ഹ്യവശഃ കര്മ സർവഃ പ്രകൃതിജൈര്ഗുണൈഃ ॥5॥

കര്മേംദ്രിയാണി സംയമ്യ യ ആസ്തേ മനസാ സ്മരന് । ഇംദ്രിയാര്ഥാന്വിമൂഢാത്മാ മിഥ്യാചാരഃ സ ഉച്യതേ ॥6॥

യസ്ത്വിംദ്രിയാണി മനസാ നിയമ്യാരഭതേഽര്ജുന । കര്മേംദ്രിയൈഃ കര്മയോഗമ് അസക്തഃ സ വിശിഷ്യതേ ॥7॥

നിയതം കുരു കര്മ ത്വം കര്മ ജ്യായോ ഹ്യകര്മണഃ । ശരീരയാത്രാഽപി ച തേ ന പ്രസിദ്ധ്യേദകര്മണഃ ॥8॥

യജ്ഞാര്ഥാത്കര്മണോഽന്യത്ര ലോകോഽയം കര്മബംധനഃ । തദര്ഥം കര്മ കൌംതേയ മുക്തസംഗഃ സമാചര ॥9॥

സഹയജ്ഞാഃ പ്രജാഃ സൃഷ്ട്വാ പുരോവാച പ്രജാപതിഃ । അനേന പ്രസവിഷ്യധ്വം ഏഷ വോഽസ്ത്വിഷ്ടകാമധുക് ॥10॥

ദേവാന്ഭാവയതാഽനേന തേ ദേവാ ഭാവയംതു വഃ । പരസ്പരം ഭാവയംതഃ ശ്രേയഃ പരമവാപ്സ്യഥ ॥11॥

ഇഷ്ടാന്ഭോഗാന്ഹി വോ ദേവാഃ ദാസ്യംതേ യജ്ഞഭാവിതാഃ । തൈര്ദത്താനപ്രദായൈഭ്യഃ യോ ഭുംക്തേ സ്തേന ഏവ സഃ ॥12॥

യജ്ഞശിഷ്ടാശിനഃ സംതഃ മുച്യംതേ സർവകില്ബിഷൈഃ । ഭുംജതേ തേ ത്വഘം പാപാഃ യേ പചംത്യാത്മകാരണാത് ॥13॥

അന്നാദ്ഭവംതി ഭൂതാനി പര്ജന്യാദന്നസംഭവഃ । യജ്ഞാദ്ഭവതി പര്ജന്യഃ യജ്ഞഃ കര്മസമുദ്ഭവഃ ॥14॥

കര്മ ബ്രഹ്മോദ്ഭവം വിദ്ധി ബ്രഹ്മാക്ഷരസമുദ്ഭവമ് । തസ്മാത്സർവഗതം ബ്രഹ്മ നിത്യം യജ്ഞേ പ്രതിഷ്ഠിതമ് ॥15॥

ഏവം പ്രവര്തിതം ചക്രം നാനുവര്തയതീഹ യഃ । അഘായുരിംദ്രിയാരാമഃ മോഘം പാര്ഥ സ ജീവതി ॥16॥

യസ്ത്വാത്മരതിരേവ സ്യാത് ആത്മതൃപ്തശ്ച മാനവഃ । ആത്മന്യേവ ച സംതുഷ്ടഃ തസ്യ കാര്യം ന വിദ്യതേ ॥17॥

നൈവ തസ്യ കൃതേനാര്ഥഃ നാകൃതേനേഹ കശ്ചന । ന ചാസ്യ സർവഭൂതേഷു കശ്ചിദര്ഥവ്യപാശ്രയഃ ॥18॥

തസ്മാദസക്തഃ സതതം കാര്യം കര്മ സമാചര । അസക്തോ ഹ്യാചരന്കര്മ പരമാപ്നോതി പൂരുഷഃ ॥19॥

കര്മണൈവ ഹി സംസിദ്ധിം ആസ്ഥിതാ ജനകാദയഃ । ലോകസംഗ്രഹമേവാപി സംപശ്യന്കര്തുമര്ഹസി ॥20॥

യദ്യദാചരതി ശ്രേഷ്ഠഃ തത്തദേവേതരോ ജനഃ । സ യത്പ്രമാണം കുരുതേ ലോകസ്തദനുവര്തതേ ॥21॥

ന മേ പാര്ഥാസ്തി കര്തവ്യം ത്രിഷു ലോകേഷു കിംചന । നാനവാപ്തമവാപ്തവ്യം വര്ത ഏവ ച കര്മണി ॥22॥

യദി ഹ്യഹം ന വര്തേയ ജാതു കര്മണ്യതംദ്രിതഃ । മമ വര്ത്മാനുവര്തംതേ മനുഷ്യാഃ പാര്ഥ സർവശഃ ॥23॥

ഉത്സീദേയുരിമേ ലോകാഃ ന കുര്യാം കര്മ ചേദഹമ് । സംകരസ്യ ച കര്താ സ്യാമ് ഉപഹന്യാമിമാഃ പ്രജാഃ ॥24॥

സക്താഃ കര്മണ്യവിദ്വാംസഃ യഥാ കുർവംതി ഭാരത । കുര്യാദ്വിദ്വാംസ്തഥാഽസക്തഃ ചികീര്ഷുര്ലോകസംഗ്രഹമ് ॥25॥

ന ബുദ്ധിഭേദം ജനയേത് അജ്ഞാനാം കര്മസംഗിനാമ് । ജോഷയേത്സർവകര്മാണി വിദ്വാന്യുക്തഃ സമാചരന് ॥26॥

പ്രകൃതേഃ ക്രിയമാണാനി ഗുണൈഃ കര്മാണി സർവശഃ । അഹംകാരവിമൂഢാത്മാ കര്താഽഹമിതി മന്യതേ ॥27॥

തത്ത്വവിത്തു മഹാബാഹോ ഗുണകര്മവിഭാഗയോഃ । ഗുണാ ഗുണേഷു വര്തംതേ ഇതി മത്വാ ന സജ്ജതേ ॥28॥

പ്രകൃതേര്ഗുണസമ്മൂഢാഃ സജ്ജംതേ ഗുണകര്മസു । താനകൃത്സ്നവിദോ മംദാന് കൃത്സ്നവിന്ന വിചാലയേത് ॥29॥

മയി സർവാണി കര്മാണി സന്ന്യസ്യാധ്യാത്മചേതസാ । നിരാശീര്നിര്മമോ ഭൂത്വാ യുധ്യസ്വ വിഗതജ്വരഃ ॥30॥

യേ മേ മതമിദം നിത്യമ് അനുതിഷ്ഠംതി മാനവാഃ । ശ്രദ്ധാവംതോഽനസൂയംതഃ മുച്യംതേ തേഽപി കര്മഭിഃ ॥31॥

യേ ത്വേതദഭ്യസൂയംതഃ നാനുതിഷ്ഠംതി മേ മതമ് । സർവജ്ഞാനവിമൂഢാംസ്താന് വിദ്ധി നഷ്ടാനചേതസഃ ॥32॥

സദൃശം ചേഷ്ടതേ സ്വസ്യാഃ പ്രകൃതേര്ജ്ഞാനവാനപി । പ്രകൃതിം യാംതി ഭൂതാനി നിഗ്രഹഃ കിം കരിഷ്യതി ॥33॥

ഇംദ്രിയസ്യേംദ്രിയസ്യാര്ഥേ രാഗദ്വേഷൌ വ്യവസ്ഥിതൌ । തയോര്ന വശമാഗച്ഛേത് തൌ ഹ്യസ്യ പരിപംഥിനൌ ॥34॥

ശ്രേയാന്സ്വധര്മോ വിഗുണഃ പരധര്മാത്സ്വനുഷ്ഠിതാത് । സ്വധര്മേ നിധനം ശ്രേയഃ പരധര്മോ ഭയാവഹഃ ॥35॥

അര്ജുന ഉവാച

അഥ കേന പ്രയുക്തോഽയം പാപം ചരതി പൂരുഷഃ । അനിച്ഛന്നപി വാര്ഷ്ണേയ ബലാദിവ നിയോജിതഃ ॥36

ശ്രീ ഭഗവാനുവാച

കാമ ഏഷ ക്രോധ ഏഷഃ രജോഗുണസമുദ്ഭവഃ । മഹാശനോ മഹാപാപ്മാ വിദ്ധ്യേനമിഹ വൈരിണമ് ॥37

ധൂമേനാവ്രിയതേ വഹ്നിഃ യഥാഽഽദര്ശോ മലേന ച । യഥോല്ബേനാവൃതോ ഗര്ഭഃ തഥാ തേനേദമാവൃതമ് ॥38॥

ആവൃതം ജ്ഞാനമേതേന ജ്ഞാനിനോ നിത്യവൈരിണാ । കാമരൂപേണ കൌംതേയ ദുഷ്പൂരേണാനലേന ച ॥39॥

ഇംദ്രിയാണി മനോ ബുദ്ധിഃ അസ്യാധിഷ്ഠാനമുച്യതേ । ഏതൈർവിമോഹയത്യേഷഃ ജ്ഞാനമാവൃത്യ ദേഹിനമ് ॥40॥

തസ്മാത്ത്വമിംദ്രിയാണ്യാദൌ നിയമ്യ ഭരതര്ഷഭ । പാപ്മാനം പ്രജഹി ഹ്യേനം ജ്ഞാനവിജ്ഞാനനാശനമ് ॥41॥

ഇംദ്രിയാണി പരാണ്യാഹുഃ ഇംദ്രിയേഭ്യഃ പരം മനഃ । മനസസ്തു പരാബുദ്ധിഃ യോ ബുദ്ധേഃ പരതസ്തു സഃ ॥42॥

ഏവം ബുദ്ധേഃ പരം ബുദ്ധ്വാ സംസ്തഭ്യാത്മാനമാത്മനാ । ജഹി ശത്രും മഹാബാഹോ കാമരൂപം ദുരാസദമ് ॥43॥

॥ ഓം തത്സദിതി ശ്രീമദ്ഭഗവദ്ഗീതാസു ഉപനിഷത്സു ബ്രഹ്മവിദ്യായാം യോഗശാസ്ത്രേ ശ്രീകൃഷ്ണാര്ജുനസംവാദേ കര്മയോഗോ നാമ തൃതീയോഽധ്യായഃ ॥

About Bhagavadgita Parayana - Chapter 3

This is the third chapter of the Bhagavad Gita, Karma Yoga, set out for parayana. Arjuna asks: "If you think knowledge is better than action, why do you urge me into this terrible deed?" Krishna replies that no one can stay without acting even for a moment; one should do one's duty without attachment, as an offering. The world is bound by action except when it is done as sacrifice; leaders must act, for others follow their example; and it is better to do one's own duty imperfectly than another's well. When Arjuna asks what drives people to wrong, Krishna names desire and anger, the enemies to be conquered by mastering the senses and mind.

Source: Mahabharata, Bhishma Parva (Bhagavad Gita, chapter 3)

When to chant: In daily Gita parayana, on Gita Jayanti and Ekadashi.

Did you know?

  • Verse 21, "Yad yad acharati shreshthah", says that ordinary people follow the example of the great.
  • Verse 35, "Shreyan svadharmo vigunah", teaches that one's own duty, even imperfectly done, is better than another's.

Frequently asked questions

Why must one act, according to Krishna?

No one can remain without action even for a moment.

What drives people to wrong?

Desire and anger.

Why must leaders act rightly?

Because others follow their example.

Offered for worship and study, not as prediction. Non-commercial.