MuhurtaNow

Narayaniyam Dashaka 34

Vishnu · Traditional devotional text

गीर्वाणैरर्थ्यमानो दशमुखनिधनं कोसलेष्वृश्यशृंगे पुत्रीयामिष्टिमिष्ट्वा ददुषि दशरथक्ष्माभृते पायसाग्र्यम् । तद्भुक्त्या तत्पुरंध्रीष्वपि तिसृषु समं जातगर्भासु जातो रामस्त्वं लक्ष्मणेन स्वयमथ भरतेनापि शत्रुघ्ननाम्ना ॥1॥

कोदंडी कौशिकस्य क्रतुवरमवितुं लक्ष्मणेनानुयातो यातोऽभूस्तातवाचा मुनिकथितमनुद्वंद्वशांताध्वखेदः । नृणां त्राणाय बाणैर्मुनिवचनबलात्ताटकां पाटयित्वा लब्ध्वास्मादस्त्रजालं मुनिवनमगमो देव सिद्धाश्रमाख्यम् ॥2॥

मारीचं द्रावयित्वा मखशिरसि शरैरन्यरक्षांसि निघ्नन् कल्यां कुर्वन्नहल्यां पथि पदरजसा प्राप्य वैदेहगेहम् । भिंदानश्चांद्रचूडं धनुरवनिसुतामिंदिरामेव लब्ध्वा राज्यं प्रातिष्ठथास्त्वं त्रिभिरपि च समं भ्रातृवीरैस्सदारैः ॥3॥

आरुंधाने रुषांधे भृगुकुल तिलके संक्रमय्य स्वतेजो याते यातोऽस्ययोध्यां सुखमिह निवसन् कांतया कांतमूर्ते । शत्रुघ्नेनैकदाथो गतवति भरते मातुलस्याधिवासं तातारब्धोऽभिषेकस्तव किल विहतः केकयाधीशपुत्र्या ॥4॥

तातोक्त्या यातुकामो वनमनुजवधूसंयुतश्चापधारः पौरानारुध्य मार्गे गुहनिलयगतस्त्वं जटाचीरधारी। नावा संतीर्य गंगामधिपदवि पुनस्तं भरद्वाजमारा- न्नत्वा तद्वाक्यहेतोरतिसुखमवसश्चित्रकूटे गिरींद्रे ॥5॥

श्रुत्वा पुत्रार्तिखिन्नं खलु भरतमुखात् स्वर्गयातं स्वतातं तप्तो दत्वाऽंबु तस्मै निदधिथ भरते पादुकां मेदिनीं च अत्रिं नत्वाऽथ गत्वा वनमतिविपुलं दंडकं चंडकायं हत्वा दैत्यं विराधं सुगतिमकलयश्चारु भोः शारभंगीम् ॥6॥

नत्वाऽगस्त्यं समस्ताशरनिकरसपत्राकृतिं तापसेभ्यः प्रत्यश्रौषीः प्रियैषी तदनु च मुनिना वैष्णवे दिव्यचापे । ब्रह्मास्त्रे चापि दत्ते पथि पितृसुहृदं वीक्ष्य भूयो जटायुं मोदात् गोदातटांते परिरमसि पुरा पंचवट्यां वधूट्या ॥7॥

प्राप्तायाः शूर्पणख्या मदनचलधृतेरर्थनैर्निस्सहात्मा तां सौमित्रौ विसृज्य प्रबलतमरुषा तेन निर्लूननासाम् । दृष्ट्वैनां रुष्टचित्तं खरमभिपतितं दूषणं च त्रिमूर्धं व्याहिंसीराशरानप्ययुतसमधिकांस्तत्क्षणादक्षतोष्मा ॥8॥

सोदर्याप्रोक्तवार्ताविवशदशमुखादिष्टमारीचमाया- सारंग सारसाक्ष्या स्पृहितमनुगतः प्रावधीर्बाणघातम् । तन्मायाक्रंदनिर्यापितभवदनुजां रावणस्तामहार्षी- त्तेनार्तोऽपि त्वमंतः किमपि मुदमधास्तद्वधोपायलाभात् ॥9॥

भूयस्तन्वीं विचिन्वन्नहृत दशमुखस्त्वद्वधूं मद्वधेने- त्युक्त्वा याते जटायौ दिवमथ सुहृदः प्रातनोः प्रेतकार्यम् । गृह्णानं तं कबंधं जघनिथ शबरीं प्रेक्ष्य पंपातटे त्वं संप्राप्तो वातसूनुं भृशमुदितमनाः पाहि वातालयेश ॥10॥

About Narayaniyam Dashaka 34

The thirty-fourth dashaka of the Narayaneeyam tells the first part of the Rama avatara. Prayed to by the gods for Ravana's death, the Lord is born as Rama after Dasharatha performs the putrakameshti sacrifice with the sage Rishyashringa and receives the divine payasam. With Lakshmana he follows Vishvamitra to protect his sacrifice, breaks Shiva's bow and weds Sita, and goes to the forest at his father's word. The dashaka goes on to the golden deer, the abduction of Sita, the death of Jatayu, whose last rites Rama performs as for a friend, the slaying of Kabandha, and Rama's visit to the devotee Shabari.

Written by: Melpathur Narayana Bhattathiri (1560 to 1646)

When to chant: In daily Narayaneeyam parayana and at Guruvayur.

Did you know?

  • Rama honoured the vulture Jatayu, who died trying to save Sita, by performing his funeral rites himself.
  • Shabari, the forest-dwelling devotee, waited many years to see Rama, and is remembered for her pure devotion.

Frequently asked questions

Which sage led Dasharatha's sacrifice?

Rishyashringa.

Whose last rites did Rama perform?

Jatayu's, the vulture who tried to save Sita.

Who wrote the Narayaneeyam?

Melpathur Narayana Bhattathiri, in 1586.

Offered for worship and study, not as prediction. Non-commercial.