MuhurtaNow

ಶ್ರೀ ಗುರುಗೀತಾ ದ್ವಿತೀಯೋಧ್ಯಾಯಃ

Guru · ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭಕ್ತಿ ಪಠ್ಯ

അഥ ദ്വിതീയോഽധ്യായഃ ॥

ധ്യാനം ശ്രുണു മഹാദേവി സർവാനംദപ്രദായകമ് । സർവസൌഖ്യകരം ചൈവ ഭുക്തിമുക്തിപ്രദായകമ് ॥ 109 ॥

ശ്രീമത്പരം ബ്രഹ്മ ഗുരും സ്മരാമി ശ്രീമത്പരം ബ്രഹ്മ ഗുരും ഭജാമി । ശ്രീമത്പരം ബ്രഹ്മ ഗുരും വദാമി ശ്രീമത്പരം ബ്രഹ്മ ഗുരും നമാമി ॥ 110 ॥

ബ്രഹ്മാനംദം പരമസുഖദം കേവലം ജ്ഞാനമൂര്തിം ദ്വംദ്വാതീതം ഗഗനസദൃശം തത്ത്വമസ്യാദിലക്ഷ്യമ് । ഏകം നിത്യം വിമലമചലം സർവധീസാക്ഷിഭൂതം ഭാവാതീതം ത്രിഗുണരഹിതം സദ്ഗുരും തം നമാമി ॥ 111 ॥

ഹൃദംബുജേ കര്ണികമധ്യസംസ്ഥേ സിംഹാസനേ സംസ്ഥിതദിവ്യമൂര്തിമ് । ധ്യായേദ്ഗുരും ചംദ്രകലാപ്രകാശം സച്ചിത്സുഖാഭീഷ്ടവരം ദധാനമ് ॥ 112 ॥

ശ്വേതാംബരം ശ്വേതവിലേപപുഷ്പം മുക്താവിഭൂഷം മുദിതം ദ്വിനേത്രമ് । വാമാംകപീഠസ്ഥിതദിവ്യശക്തിം മംദസ്മിതം പൂര്ണകൃപാനിധാനമ് ॥ 113 ॥

ആനംദമാനംദകരം പ്രസന്നം ജ്ഞാനസ്വരൂപം നിജഭാവയുക്തമ് । യോഗീംദ്രമീഡ്യം ഭവരോഗവൈദ്യം ശ്രീമദ്ഗുരും നിത്യമഹം നമാമി ॥ 114 ॥

വംദേ ഗുരൂണാം ചരണാരവിംദം സംദര്ശിതസ്വാത്മസുഖാവബോധേ । ജനസ്യ യേ ജാംഗലികായമാനേ സംസാരഹാലാഹലമോഹശാംത്യൈ ॥ 115 ॥

യസ്മിന് സൃഷ്ടിസ്ഥിതിധ്വംസനിഗ്രഹാനുഗ്രഹാത്മകമ് । കൃത്യം പംചവിധം ശശ്വത് ഭാസതേ തം ഗുരും ഭജേത് ॥ 116 ॥

പാദാബ്ജേ സർവസംസാരദാവകാലാനലം സ്വകേ । ബ്രഹ്മരംധ്രേ സ്ഥിതാംഭോജമധ്യസ്ഥം ചംദ്രമംഡലമ് ॥ 117 ॥

അകഥാദിത്രിരേഖാബ്ജേ സഹസ്രദളമംഡലേ । ഹംസപാര്ശ്വത്രികോണേ ച സ്മരേത്തന്മധ്യഗം ഗുരുമ് ॥ 118 ॥

നിത്യം ശുദ്ധം നിരാഭാസം നിരാകാരം നിരംജനമ് । നിത്യബോധം ചിദാനംദം ഗുരും ബ്രഹ്മ നമാമ്യഹമ് ॥ 119 ॥

സകലഭുവനസൃഷ്ടിഃ കല്പിതാശേഷസൃഷ്ടിഃ നിഖിലനിഗമദൃഷ്ടിഃ സത്പദാര്ഥൈകസൃഷ്ടിഃ । അതദ്ഗണപരമേഷ്ടിഃ സത്പദാര്ഥൈകദൃഷ്ടിഃ ഭവഗുണപരമേഷ്ടിര്മോക്ഷമാര്ഗൈകദൃഷ്ടിഃ ॥ 120 ॥

സകലഭുവനരംഗസ്ഥാപനാസ്തംഭയഷ്ടിഃ സകരുണരസവൃഷ്ടിസ്തത്ത്വമാലാസമഷ്ടിഃ । സകലസമയസൃഷ്ടിസ്സച്ചിദാനംദദൃഷ്ടിഃ നിവസതു മയി നിത്യം ശ്രീഗുരോര്ദിവ്യദൃഷ്ടിഃ ॥ 121 ॥

ന ഗുരോരധികം ന ഗുരോരധികം ന ഗുരോരധികം ന ഗുരോരധികമ് । ശിവശാസനതഃ ശിവശാസനതഃ ശിവശാസനതഃ ശിവശാസനതഃ ॥ 122 ॥

ഇദമേവ ശിവം ഇദമേവ ശിവം ഇദമേവ ശിവം ഇദമേവ ശിവമ് । ഹരിശാസനതോ ഹരിശാസനതോ ഹരിശാസനതോ ഹരിശാസനതഃ ॥ 123 ॥

വിദിതം വിദിതം വിദിതം വിദിതം വിജനം വിജനം വിജനം വിജനമ് । വിധിശാസനതോ വിധിശാസനതോ വിധിശാസനതോ വിധിശാസനതഃ ॥ 124 ॥

ഏവംവിധം ഗുരും ധ്യാത്വാ ജ്ഞാനമുത്പദ്യതേ സ്വയമ് । തദാ ഗുരൂപദേശേന മുക്തോഽഹമിതി ഭാവയേത് ॥ 125 ॥

ഗുരൂപദിഷ്ടമാര്ഗേണ മനശ്ശുദ്ധിം തു കാരയേത് । അനിത്യം ഖംഡയേത്സർവം യത്കിംചിദാത്മഗോചരമ് ॥ 126 ॥

ജ്ഞേയം സർവം പ്രതീതം ച ജ്ഞാനം ച മന ഉച്യതേ । ജ്ഞാനം ജ്ഞേയം സമം കുര്യാന്നാന്യഃ പംഥാ ദ്വിതീയകഃ ॥ 127 ॥

കിമത്ര ബഹുനോക്തേന ശാസ്ത്രകോടിശതൈരപി । ദുര്ലഭാ ചിത്തവിശ്രാംതിഃ വിനാ ഗുരുകൃപാം പരാമ് ॥ 128 ॥

കരുണാഖഡ്ഗപാതേന ഛിത്വാ പാശാഷ്ടകം ശിശോഃ । സമ്യഗാനംദജനകഃ സദ്ഗുരുഃ സോഽഭിധീയതേ ॥ 129 ॥

ഏവം ശ്രുത്വാ മഹാദേവി ഗുരുനിംദാം കരോതി യഃ । സ യാതി നരകാന് ഘോരാന് യാവച്ചംദ്രദിവാകരൌ ॥ 130 ॥

യാവത്കല്പാംതകോ ദേഹസ്താവദ്ദേവി ഗുരും സ്മരേത് । ഗുരുലോപോ ന കര്തവ്യഃ സ്വച്ഛംദോ യദി വാ ഭവേത് ॥ 131 ॥

ഹുംകാരേണ ന വക്തവ്യം പ്രാജ്ഞശിഷ്യൈഃ കദാചന । ഗുരോരഗ്ര ന വക്തവ്യമസത്യം തു കദാചന ॥ 132 ॥

ഗുരും ത്വംകൃത്യ ഹുംകൃത്യ ഗുരുസാന്നിധ്യഭാഷണഃ । അരണ്യേ നിര്ജലേ ദേശേ സംഭവേദ് ബ്രഹ്മരാക്ഷസഃ ॥ 133 ॥

അദ്വൈതം ഭാവയേന്നിത്യം സർവാവസ്ഥാസു സർവദാ । കദാചിദപി നോ കുര്യാദദ്വൈതം ഗുരുസന്നിധൌ ॥ 134 ॥

ദൃശ്യവിസ്മൃതിപര്യംതം കുര്യാദ് ഗുരുപദാര്ചനമ് । താദൃശസ്യൈവ കൈവല്യം ന ച തദ്വ്യതിരേകിണഃ ॥ 135 ॥

അപി സംപൂര്ണതത്ത്വജ്ഞോ ഗുരുത്യാഗീ ഭവേദ്യദാ । ഭവത്യേവ ഹി തസ്യാംതകാലേ വിക്ഷേപമുത്കടമ് ॥ 136 ॥

ഗുരുകാര്യം ന ലംഘേത നാപൃഷ്ട്വാ കാര്യമാചരേത് । ന ഹ്യുത്തിഷ്ഠേദ്ദിശേഽനത്വാ ഗുരുസദ്ഭാവശോഭിതഃ ॥ 137 ॥

ഗുരൌ സതി സ്വയം ദേവി പരേഷാം തു കദാചന । ഉപദേശം ന വൈ കുര്യാത് തഥാ ചേദ്രാക്ഷസോ ഭവേത് ॥ 138 ॥

ന ഗുരോരാശ്രമേ കുര്യാത് ദുഷ്പാനം പരിസര്പണമ് । ദീക്ഷാ വ്യാഖ്യാ പ്രഭുത്വാദി ഗുരോരാജ്ഞാം ന കാരയേത് ॥ 139 ॥

നോപാശ്രയം ച പര്യകം ന ച പാദപ്രസാരണമ് । നാംഗഭോഗാദികം കുര്യാന്ന ലീലാമപരാമപി ॥ 140 ॥

ഗുരൂണാം സദസദ്വാഽപി യദുക്തം തന്ന ലംഘയേത് । കുർവന്നാജ്ഞാം ദിവാ രാത്രൌ ദാസവന്നിവസേദ്ഗുരോ ॥ 141 ॥

അദത്തം ന ഗുരോര്ദ്രവ്യമുപഭുംജീത കര്ഹിചിത് । ദത്തേ ച രംകവദ്ഗ്രാഹ്യം പ്രാണോഽപ്യേതേന ലഭ്യതേ ॥ 142 ॥

പാദുകാസനശയ്യാദി ഗുരുണാ യദഭീഷ്ടിതമ് । നമസ്കുർവീത തത്സർവം പാദാഭ്യാം ന സ്പൃശേത് ക്വചിത് ॥ 143 ॥

ഗച്ഛതഃ പൃഷ്ഠതോ ഗച്ഛേത് ഗുരുച്ഛായാം ന ലംഘയേത് । നോല്ബണം ധാരയേദ്വേഷം നാലംകാരാംസ്തതോല്ബണാന് ॥ 144 ॥

ഗുരുനിംദാകരം ദൃഷ്ട്വാ ധാവയേദഥ വാസയേത് । സ്ഥാനം വാ തത്പരിത്യാജ്യം ജിഹ്വാച്ഛേദാക്ഷമോ യദി ॥ 145 ॥

നോച്ഛിഷ്ടം കസ്യചിദ്ദേയം ഗുരോരാജ്ഞാം ന ച ത്യജേത് । കൃത്സ്നമുച്ഛിഷ്ടമാദായ ഹവിരിവ ഭക്ഷയേത്സ്വയമ് ॥ 146 ॥

നാഽനൃതം നാഽപ്രിയം ചൈവ ന ഗർവം നാഽപി വാ ബഹു । ന നിയോഗപരം ബ്രൂയാത് ഗുരോരാജ്ഞാം വിഭാവയേത് ॥ 147 ॥

പ്രഭോ ദേവകുലേശാനാം സ്വാമിന് രാജന് കുലേശ്വര । ഇതി സംബോധനൈര്ഭീതോ ഗുരുഭാവേന സർവദാ ॥ 148 ॥

മുനിഭിഃ പന്നഗൈർവാപി സുരൈർവാ ശാപിതോ യദി । കാലമൃത്യുഭയാദ്വാപി ഗുരുഃ സംത്രാതി പാർവതി ॥ 149 ॥

അശക്താ ഹി സുരാദ്യാശ്ച ഹ്യശക്താഃ മുനയസ്തഥാ । ഗുരുശാപോപപന്നസ്യ രക്ഷണായ ച കുത്രചിത് ॥ 150 ॥

മംത്രരാജമിദം ദേവി ഗുരുരിത്യക്ഷരദ്വയമ് । സ്മൃതിവേദപുരാണാനാം സാരമേവ ന സംശയഃ ॥ 151 ॥

സത്കാരമാനപൂജാര്ഥം ദംഡകാഷയധാരണഃ । സ സന്ന്യാസീ ന വക്തവ്യഃ സന്ന്യാസീ ജ്ഞാനതത്പരഃ ॥ 152 ॥

വിജാനംതി മഹാവാക്യം ഗുരോശ്ചരണ സേവയാ । തേ വൈ സന്ന്യാസിനഃ പ്രോക്താ ഇതരേ വേഷധാരിണഃ ॥ 153 ॥

[പാഠഭേദഃ – നിത്യം ബ്രഹ്മ നിരാകാരം നിര്ഗുണം ബോധയേത്പരമ് । ഭാസയന് ബ്രഹ്മഭാവം ച ദീപോ ദീപാംതരം യഥാ ॥ ] നിത്യം ബ്രഹ്മ നിരാകാരം നിര്ഗുണം സത്യചിദ്ധനമ് । യഃ സാക്ഷാത്കുരുതേ ലോകേ ഗുരുത്വം തസ്യ ശോഭതേ ॥ 154 ॥

ഗുരുപ്രസാദതഃ സ്വാത്മന്യാത്മാരാമനിരീക്ഷണാത് । സമതാ മുക്തിമാര്ഗേണ സ്വാത്മജ്ഞാനം പ്രവര്തതേ ॥ 155 ॥

ആബ്രഹ്മസ്തംബപര്യംതം പരമാത്മസ്വരൂപകമ് । സ്ഥാവരം ജംഗമം ചൈവ പ്രണമാമി ജഗന്മയമ് ॥ 156 ॥

വംദേഽഹം സച്ചിദാനംദം ഭാവാതീതം ജഗദ്ഗുരുമ് । നിത്യം പൂര്ണം നിരാകാരം നിര്ഗുണം സ്വാത്മസംസ്ഥിതമ് ॥ 157 ॥

പരാത്പരതരം ധ്യായേന്നിത്യമാനംദകാരകമ് । ഹൃദയാകാശമധ്യസ്ഥം ശുദ്ധസ്ഫടികസന്നിഭമ് ॥ 158 ॥

സ്ഫാടികേ സ്ഫാടികം രൂപം ദര്പണേ ദര്പണോ യഥാ । തഥാഽഽത്മനി ചിദാകാരമാനംദം സോഽഹമിത്യുത ॥ 159 ॥

അംഗുഷ്ഠമാത്രം പുരുഷം ധ്യായേച്ച ചിന്മയം ഹൃദി । തത്ര സ്ഫുരതി യോ ഭാവഃ ശൃണു തത്കഥയാമി തേ ॥ 160 ॥

അജോഽഹമമരോഽഹം ച അനാദിനിധനോ ഹ്യഹമ് । അവികാരശ്ചിദാനംദോ ഹ്യണീയാന്മഹതോ മഹാന് ॥ 161 ॥

അപൂർവമപരം നിത്യം സ്വയംജ്യോതിര്നിരാമയമ് । വിരജം പരമാകാശം ധ്രുവമാനംദമവ്യയമ് ॥ 162 ॥

അഗോചരം തഥാഽഗമ്യം നാമരൂപവിവര്ജിതമ് । നിശ്ശബ്ദം തു വിജാനീയാത്സ്വഭാവാദ്ബ്രഹ്മ പാർവതി ॥ 163 ॥

യഥാ ഗംധസ്വഭാവത്വം കര്പൂരകുസുമാദിഷു । ശീതോഷ്ണത്വസ്വഭാവത്വം തഥാ ബ്രഹ്മണി ശാശ്വതമ് ॥ 164 ॥

യഥാ നിജസ്വഭാവേന കുംഡലേ കടകാദയഃ । സുവര്ണത്വേന തിഷ്ഠംതി തഥാഽഹം ബ്രഹ്മ ശാശ്വതമ് ॥ 165 ॥

സ്വയം തഥാവിധോ ഭൂത്വാ സ്ഥാതവ്യം യത്ര കുത്ര ചിത് । കീടോ ഭൃംഗ ഇവ ധ്യാനാദ്യഥാ ഭവതി താദൃശഃ ॥ 166 ॥

ഗുരുധ്യാനം തഥാ കൃത്വാ സ്വയം ബ്രഹ്മമയോ ഭവേത് । പിംഡേ പദേ തഥാ രൂപേ മുക്താസ്തേ നാത്ര സംശയഃ ॥ 167 ॥

ശ്രീപാർവതീ ഉവാച

പിംഡം കിം തു മഹാദേവ പദം കിം സമുദാഹൃതമ് । രൂപാതീതം ച രൂപം കിം ഏതദാഖ്യാഹി ശംകര ॥ 168

ശ്രീമഹാദേവ ഉവാച

പിംഡം കുംഡലിനീ ശക്തിഃ പദം ഹംസമുദാഹൃതമ് । രൂപം ബിംദുരിതി ജ്ഞേയം രൂപാതീതം നിരംജനമ് ॥ 169

പിംഡേ മുക്താഃ പദേ മുക്താ രൂപേ മുക്താ വരാനനേ । രൂപാതീതേ തു യേ മുക്താസ്തേ മുക്താ നാഽത്ര സംശയഃ ॥ 170 ॥

ഗുരുര്ധ്യാനേനൈവ നിത്യം ദേഹീ ബ്രഹ്മമയോ ഭവേത് । സ്ഥിതശ്ച യത്ര കുത്രാഽപി മുക്തോഽസൌ നാഽത്ര സംശയഃ ॥ 171 ॥

ജ്ഞാനം വൈരാഗ്യമൈശ്വര്യം യശശ്രീഃ സ്വമുദാഹൃതമ് । ഷഡ്ഗുണൈശ്വര്യയുക്തോ ഹി ഭഗവാന് ശ്രീഗുരുഃ പ്രിയേ ॥ 172 ॥

ഗുരുശ്ശിവോ ഗുരുര്ദേവോ ഗുരുര്ബംധുഃ ശരീരിണാമ് । ഗുരുരാത്മാ ഗുരുര്ജീവോ ഗുരോരന്യന്ന വിദ്യതേ ॥ 173 ॥

ഏകാകീ നിസ്സ്പൃഹഃ ശാംതശ്ചിംതാഽസൂയാദിവര്ജിതഃ । ബാല്യഭാവേന യോ ഭാതി ബ്രഹ്മജ്ഞാനീ സ ഉച്യതേ ॥ 174 ॥

ന സുഖം വേദശാസ്ത്രേഷു ന സുഖം മംത്രയംത്രകേ । ഗുരോഃ പ്രസാദാദന്യത്ര സുഖം നാസ്തി മഹീതലേ ॥ 175 ॥

ചാർവാകവൈഷ്ണവമതേ സുഖം പ്രാഭാകരേ ന ഹി । ഗുരോഃ പാദാംതികേ യദ്വത്സുഖം വേദാംതസമ്മതമ് ॥ 176 ॥

ന തത്സുഖം സുരേംദ്രസ്യ ന സുഖം ചക്രവര്തിനാമ് । യത്സുഖം വീതരാഗസ്യ മുനേരേകാംതവാസിനഃ ॥ 177 ॥

നിത്യം ബ്രഹ്മരസം പീത്വാ തൃപ്തോ യഃ പരമാത്മനി । ഇംദ്രം ച മന്യതേ തുച്ഛം നൃപാണാം തത്ര കാ കഥാ ॥ 178 ॥

യതഃ പരമകൈവല്യം ഗുരുമാര്ഗേണ വൈ ഭവേത് । ഗുരുഭക്തിരതഃ കാര്യാ സർവദാ മോക്ഷകാംക്ഷിഭിഃ ॥ 179 ॥

ഏക ഏവാഽദ്വിതീയോഽഹം ഗുരുവാക്യേന നിശ്ചിതഃ । ഏവമഭ്യസ്യതാ നിത്യം ന സേവ്യം വൈ വനാംതരമ് ॥ 180 ॥

അഭ്യാസാന്നിമിഷേണൈവ സമാധിമധിഗച്ഛതി । ആജന്മജനിതം പാപം തത്ക്ഷണാദേവ നശ്യതി ॥ 181 ॥

കിമാവാഹനമവ്യക്തേ വ്യാപകേ കിം വിസര്ജനമ് । അമൂര്തേ ച കഥം പൂജാ കഥം ധ്യാനം നിരാമയേ ॥ 182 ॥

ഗുരുർവിഷ്ണുഃ സത്ത്വമയോ രാജസശ്ചതുരാനനഃ । താമസോ രുദ്രരൂപേണ സൃജത്യവതി ഹംതി ച ॥ 183 ॥

സ്വയം ബ്രഹ്മമയോ ഭൂത്വാ തത്പരം ചാവലോകയേത് । പരാത്പരതരം നാന്യത് സർവഗം തന്നിരാമയമ് ॥ 184 ॥

തസ്യാവലോകനം പ്രാപ്യ സർവസംഗവിവര്ജിതഃ । ഏകാകീ നിസ്സ്പൃഹഃ ശാംതഃ സ്ഥാതവ്യം തത്പ്രസാദതഃ ॥ 185 ॥

ലബ്ധം വാഽഥ ന ലബ്ധം വാ സ്വല്പം വാ ബഹുളം തഥാ । നിഷ്കാമേനൈവ ഭോക്തവ്യം സദാ സംതുഷ്ടമാനസഃ ॥ 186 ॥

സർവജ്ഞപദമിത്യാഹുര്ദേഹീ സർവമയോ ഭുവി । സദാഽഽനംദഃ സദാ ശാംതോ രമതേ യത്ര കുത്ര ചിത് ॥ 187 ॥

യത്രൈവ തിഷ്ഠതേ സോഽപി സ ദേശഃ പുണ്യഭാജനഃ । മുക്തസ്യ ലക്ഷണം ദേവി തവാഽഗ്രേ കഥിതം മയാ ॥ 188 ॥

ഉപദേശസ്ത്വയം ദേവി ഗുരുമാര്ഗേണ മുക്തിദഃ । ഗുരുഭക്തിഃ തഥാഽത്യംതാ കര്തവ്യാ വൈ മനീഷിഭിഃ ॥ 189 ॥

നിത്യയുക്താശ്രയഃ സർവവേദകൃത്സർവവേദകൃത് । സ്വപരജ്ഞാനദാതാ ച തം വംദേ ഗുരുമീശ്വരമ് ॥ 190 ॥

യദ്യപ്യധീതാ നിഗമാഃ ഷഡംഗാ ആഗമാഃ പ്രിയേ । അധ്യാത്മാദീനി ശാസ്ത്രാണി ജ്ഞാനം നാസ്തി ഗുരും വിനാ ॥ 191 ॥

ശിവപൂജാരതോ വാഽപി വിഷ്ണുപൂജാരതോഽഥവാ । ഗുരുതത്ത്വവിഹീനശ്ചേത്തത്സർവം വ്യര്ഥമേവ ഹി ॥ 192 ॥

ശിവസ്വരൂപമജ്ഞാത്വാ ശിവപൂജാ കൃതാ യദി । സാ പൂജാ നാമമാത്രം സ്യാച്ചിത്രദീപ ഇവ പ്രിയേ ॥ 193 ॥

സർവം സ്യാത്സഫലം കര്മ ഗുരുദീക്ഷാപ്രഭാവതഃ । ഗുരുലാഭാത്സർവലാഭോ ഗുരുഹീനസ്തു ബാലിശഃ ॥ 194 ॥

ഗുരുഹീനഃ പശുഃ കീടഃ പതംഗോ വക്തുമര്ഹതി । ശിവരൂപം സ്വരൂപം ച ന ജാനാതി യതസ്സ്വയമ് ॥ 195 ॥

തസ്മാത്സർവപ്രയത്നേന സർവസംഗവിവര്ജിതഃ । വിഹായ ശാസ്ത്രജാലാനി ഗുരുമേവ സമാശ്രയേത് ॥ 196 ॥

നിരസ്തസർവസംദേഹോ ഏകീകൃത്യ സുദര്ശനമ് । രഹസ്യം യോ ദര്ശയതി ഭജാമി ഗുരുമീശ്വരമ് ॥ 197 ॥

ജ്ഞാനഹീനോ ഗുരുസ്ത്യാജ്യോ മിഥ്യാവാദീ വിഡംബകഃ । സ്വവിശ്രാംതിം ന ജാനാതി പരശാംതിം കരോതി കിമ് ॥ 198 ॥

ശിലായാഃ കിം പരം ജ്ഞാനം ശിലാസംഘപ്രതാരണേ । സ്വയം തര്തും ന ജാനാതി പരം നിസ്താരയേത് കഥമ് ॥ 199 ॥

ന വംദനീയാസ്തേ കഷ്ടം ദര്ശനാദ്ഭ്രാംതികാരകാഃ । വര്ജയേത്താന് ഗുരൂന് ദൂരേ ധീരസ്യ തു സമാശ്രയേത് ॥ 200 ॥

പാഷംഡിനഃ പാപരതാഃ നാസ്തികാ ഭേദബുദ്ധയഃ । സ്ത്രീലംപടാ ദുരാചാരാഃ കൃതഘ്നാ ബകവൃത്തയഃ ॥ 201 ॥

കര്മഭ്രഷ്ടാഃ ക്ഷമാനഷ്ടാ നിംദ്യതര്കൈശ്ച വാദിനഃ । കാമിനഃ ക്രോധിനശ്ചൈവ ഹിംസ്രാശ്ചംഡാഃ ശഠാസ്തഥാ ॥ 202 ॥

ജ്ഞാനലുപ്താ ന കര്തവ്യാ മഹാപാപാസ്തഥാ പ്രിയേ । ഏഭ്യോ ഭിന്നോ ഗുരുഃ സേവ്യഃ ഏകഭക്ത്യാ വിചാര്യ ച ॥ 203 ॥

ശിഷ്യാദന്യത്ര ദേവേശി ന വദേദ്യസ്യ കസ്യചിത് । നരാണാം ച ഫലപ്രാപ്തൌ ഭക്തിരേവ ഹി കാരണമ് ॥ 204 ॥

ഗൂഢോ ദൃഢശ്ച പ്രീതശ്ച മൌനേന സുസമാഹിതഃ । സകൃത്കാമഗതോ വാഽപി പംചധാ ഗുരുരീരിതഃ ॥ 205 ॥

സർവം ഗുരുമുഖാല്ലബ്ധം സഫലം പാപനാശനമ് । യദ്യദാത്മഹിതം വസ്തു തത്തദ്ദ്രവ്യം ന വംചയേത് ॥ 206 ॥

ഗുരുദേവാര്പണം വസ്തു തേന തുഷ്ടോഽസ്മി സുവ്രതേ । ശ്രീഗുരോഃ പാദുകാം മുദ്രാം മൂലമംത്രം ച ഗോപയേത് ॥ 207 ॥

നതാഽസ്മി തേ നാഥ പദാരവിംദം ബുദ്ധീംദ്രിയപ്രാണമനോവചോഭിഃ । യച്ചിംത്യതേ ഭാവിത ആത്മയുക്തൌ മുമുക്ഷിഭിഃ കര്മമയോപശാംതയേ ॥ 208 ॥

അനേന യദ്ഭവേത്കാര്യം തദ്വദാമി തവ പ്രിയേ । ലോകോപകാരകം ദേവി ലൌകികം തു വിവര്ജയേത് ॥ 209 ॥

ലൌകികാദ്ധര്മതോ യാതി ജ്ഞാനഹീനോ ഭവാര്ണവേ । ജ്ഞാനഭാവേ ച യത്സർവം കര്മ നിഷ്കര്മ ശാമ്യതി ॥ 210 ॥

ഇമാം തു ഭക്തിഭാവേന പഠേദ്വൈ ശൃണുയാദപി । ലിഖിത്വാ യത്പ്രദാനേന തത്സർവം ഫലമശ്നുതേ ॥ 211 ॥

ഗുരുഗീതാമിമാം ദേവി ഹൃദി നിത്യം വിഭാവയ । മഹാവ്യാധിഗതൈര്ദുഃഖൈഃ സർവദാ പ്രജപേന്മുദാ ॥ 212 ॥

ഗുരുഗീതാക്ഷരൈകൈകം മംത്രരാജമിദം പ്രിയേ । അന്യേ ച വിവിധാഃ മംത്രാഃ കലാം നാര്ഹംതി ഷോഡശീമ് ॥ 213 ॥

അനംത ഫലമാപ്നോതി ഗുരുഗീതാ ജപേന തു । സർവപാപഹരാ ദേവി സർവദാരിദ്ര്യനാശിനീ ॥ 214 ॥

അകാലമൃത്യുഹരാ ചൈവ സർവസംകടനാശിനീ । യക്ഷരാക്ഷസഭൂതാദിചോരവ്യാഘ്രവിഘാതിനീ ॥ 215 ॥

സർവോപദ്രവകുഷ്ഠാദിദുഷ്ടദോഷനിവാരിണീ । യത്ഫലം ഗുരുസാന്നിധ്യാത്തത്ഫലം പഠനാദ്ഭവേത് ॥ 216 ॥

മഹാവ്യാധിഹരാ സർവവിഭൂതേഃ സിദ്ധിദാ ഭവേത് । അഥവാ മോഹനേ വശ്യേ സ്വയമേവ ജപേത്സദാ ॥ 217 ॥

കുശദൂർവാസനേ ദേവി ഹ്യാസനേ ശുഭ്രകംബലേ । ഉപവിശ്യ തതോ ദേവി ജപേദേകാഗ്രമാനസഃ ॥ 218 ॥

ശുക്ലം സർവത്ര വൈ പ്രോക്തം വശ്യേ രക്താസനം പ്രിയേ । പദ്മാസനേ ജപേന്നിത്യം ശാംതിവശ്യകരം പരമ് ॥ 219 ॥

വസ്ത്രാസനേ ച ദാരിദ്ര്യം പാഷാണേ രോഗസംഭവഃ । മേദിന്യാം ദുഃഖമാപ്നോതി കാഷ്ഠേ ഭവതി നിഷ്ഫലമ് ॥ 220 ॥

കൃഷ്ണാജിനേ ജ്ഞാനസിദ്ധിഃ മോക്ഷശ്രീർവ്യാഘ്രചര്മണി । കുശാസനേ ജ്ഞാനസിദ്ധിഃ സർവസിദ്ധിസ്തു കംബലേ ॥ 221 ॥

ആഗ്നേയ്യാം കര്ഷണം ചൈവ വായവ്യാം ശത്രുനാശനമ് । നൈരൃത്യാം ദര്ശനം ചൈവ ഈശാന്യാം ജ്ഞാനമേവ ച ॥ 222 ॥

ഉദങ്മുഖഃ ശാംതിജാപ്യേ വശ്യേ പൂർവമുഖസ്തഥാ । യാമ്യേ തു മാരണം പ്രോക്തം പശ്ചിമേ ച ധനാഗമഃ ॥ 223 ॥

മോഹനം സർവഭൂതാനാം ബംധമോക്ഷകരം പരമ് । ദേവരാജപ്രിയകരം രാജാനം വശമാനയേത് ॥ 224 ॥

മുഖസ്തംഭകരം ചൈവ ഗുണാനാം ച വിവര്ധനമ് । ദുഷ്കര്മനാശനം ചൈവ തഥാ സത്കര്മസിദ്ധിദമ് ॥ 225 ॥

അസിദ്ധം സാധയേത്കാര്യം നവഗ്രഹഭയാപഹമ് । ദുഃസ്വപ്നനാശനം ചൈവ സുസ്വപ്നഫലദായകമ് ॥ 226 ॥

മോഹശാംതികരം ചൈവ ബംധമോക്ഷകരം പരമ് । സ്വരൂപജ്ഞാനനിലയം ഗീതാശാസ്ത്രമിദം ശിവേ ॥ 227 ॥

യം യം ചിംതയതേ കാമം തം തം പ്രാപ്നോതി നിശ്ചയമ് । നിത്യം സൌഭാഗ്യദം പുണ്യം താപത്രയകുലാപഹമ് ॥ 228 ॥

സർവശാംതികരം നിത്യം തഥാ വംധ്യാ സുപുത്രദമ് । അവൈധവ്യകരം സ്ത്രീണാം സൌഭാഗ്യസ്യ വിവര്ധനമ് ॥ 229 ॥

ആയുരാരോഗ്യമൈശ്വര്യം പുത്രപൌത്രവിവര്ധനമ് । നിഷ്കാമജാപീ വിധവാ പഠേന്മോക്ഷമവാപ്നുയാത് ॥ 230 ॥

അവൈധവ്യം സകാമാ തു ലഭതേ ചാന്യജന്മനി । സർവദുഃഖമയം വിഘ്നം നാശയേത്താപഹാരകമ് ॥ 231 ॥

സർവപാപപ്രശമനം ധര്മകാമാര്ഥമോക്ഷദമ് । യം യം ചിംതയതേ കാമം തം തം പ്രാപ്നോതി നിശ്ചിതമ് ॥ 232 ॥

കാമ്യാനാം കാമധേനുർവൈ കല്പതേ കല്പപാദപഃ । ചിംതാമണിശ്ചിംതിതസ്യ സർവമംഗളകാരകമ് ॥ 233 ॥

ലിഖിത്വാ പൂജയേദ്യസ്തു മോക്ഷശ്രിയമവാപ്നുയാത് । ഗുരൂഭക്തിർവിശേഷേണ ജായതേ ഹൃദി സർവദാ ॥ 234 ॥

ജപംതി ശാക്താഃ സൌരാശ്ച ഗാണപത്യാശ്ച വൈഷ്ണവാഃ । ശൈവാഃ പാശുപതാഃ സർവേ സത്യം സത്യം ന സംശയഃ ॥ 235 ॥

ഇതി ശ്രീസ്കംദപുരാണേ ഉത്തരഖംഡേ ഉമാമഹേശ്വര സംവാദേ ശ്രീ ഗുരുഗീതായാം ദ്വിതീയോഽധ്യായഃ ॥

ಶ್ರೀ ಗುರುಗೀತಾ ದ್ವಿತೀಯೋಧ್ಯಾಯಃ ಬಗ್ಗೆ

ಗುರುಗೀತೆಯ ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಗುರುಮಹಿಮೆಯ ಕುರಿತು ಪಾರ್ವತಿಗೆ ಶಿವನ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತದೆ. ಶಿವ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಮಹಾದೇವಿ, ಸರ್ವಾನಂದಪ್ರದ, ಸರ್ವಸೌಖ್ಯಕರ, ಭುಕ್ತಿಮುಕ್ತಿಪ್ರದ ಗುರುಧ್ಯಾನವನ್ನು ಕೇಳು. ಹೃದಯಕಮಲದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಶಿರದ ಮೇಲೆ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಪ್ರಸನ್ನ ಮಂದಹಾಸ ವರದ ಮುದ್ರೆಯೊಡನೆ ಕುಳಿತ ಗುರುವನ್ನು ಹೇಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಿ, ಗುರುಸೇವೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಮಾರ್ಗ ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಮೂಲ: ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಸ್ಕಂದಪುರಾಣ, ಉತ್ತರಖಂಡ

ಯಾವಾಗ ಪಠಿಸಬೇಕು: ಗುರುಪೂರ್ಣಿಮೆಯಂದು, ಗುರುವಾರಗಳಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ದಿನನಿತ್ಯದ ಗುರುಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ.

ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ?

  • ಇದರ ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಇದನ್ನು ಸ್ಕಂದಪುರಾಣದ ಉತ್ತರಖಂಡದ ಉಮಾ ಮಹೇಶ್ವರ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಇರಿಸುತ್ತದೆ.
  • ಇದರ ಶ್ಲೋಕಗಳು ಮೊದಲ ಅಧ್ಯಾಯದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ ೧೦೯ನೇ ಶ್ಲೋಕದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತವೆ.

ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು

ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತದೆ?

ಗುರುವನ್ನು ಹೇಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಗುರುಸೇವೆಯ ಫಲಗಳನ್ನು.

ಮಾತನಾಡುವವರು ಯಾರು?

ಪಾರ್ವತೀ ದೇವಿಗೆ ಶಿವ.

ಇದನ್ನು ಯಾವಾಗ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ?

ಗುರುಪೂರ್ಣಿಮೆ ಮತ್ತು ಗುರುವಾರಗಳಲ್ಲಿ.

ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ, ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ವಾಣಿಜ್ಯೇತರ.