ಶ್ರೀಮದ್ಭಗವದ್ಗೀತಾ ಮೂಲಂ - ತೃತೀಯೋಽಧ್ಯಾಯಃ
Sri Krishna · ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭಕ್ತಿ ಪಠ್ಯ
ഓം ശ്രീ പരമാത്മനേ നമഃ അഥ തൃതീയോഽധ്യായഃ । കര്മയോഗഃ
അര്ജുന ഉവാച
ജ്യായസീ ചേത്കര്മണസ്തേ മതാ ബുദ്ധിര്ജനാര്ദന । തത്കിം കര്മണി ഘോരേ മാം നിയോജയസി കേശവ ॥ 1
വ്യാമിശ്രേണേവ വാക്യേന ബുദ്ധിം മോഹയസീവ മേ । തദേകം വദ നിശ്ചിത്യ യേന ശ്രേയോഽഹമാപ്നുയാമ് ॥ 2 ॥
ശ്രീഭഗവാനുവാച
ലോകേഽസ്മിംദ്വിവിധാ നിഷ്ഠാ പുരാ പ്രോക്താ മയാനഘ । ജ്ഞാനയോഗേന സാംഖ്യാനാം കര്മയോഗേന യോഗിനാമ് ॥ 3
ന കര്മണാമനാരംഭാന്നൈഷ്കര്മ്യം പുരുഷോഽശ്നുതേ । ന ച സംന്യസനാദേവ സിദ്ധിം സമധിഗച്ഛതി ॥ 4 ॥
ന ഹി കശ്ചിത്ക്ഷണമപി ജാതു തിഷ്ഠത്യകര്മകൃത് । കാര്യതേ ഹ്യവശഃ കര്മ സർവഃ പ്രകൃതിജൈര്ഗുണൈഃ ॥ 5 ॥
കര്മേംദ്രിയാണി സംയമ്യ യ ആസ്തേ മനസാ സ്മരന് । ഇംദ്രിയാര്ഥാന്വിമൂഢാത്മാ മിഥ്യാചാരഃ സ ഉച്യതേ ॥ 6 ॥
യസ്ത്വിംദ്രിയാണി മനസാ നിയമ്യാരഭതേഽര്ജുന । കര്മേംദ്രിയൈഃ കര്മയോഗമസക്തഃ സ വിശിഷ്യതേ ॥ 7 ॥
നിയതം കുരു കര്മ ത്വം കര്മ ജ്യായോ ഹ്യകര്മണഃ । ശരീരയാത്രാപി ച തേ ന പ്രസിദ്ധ്യേദകര്മണഃ ॥ 8 ॥
യജ്ഞാര്ഥാത്കര്മണോഽന്യത്ര ലോകോഽയം കര്മബംധനഃ । തദര്ഥം കര്മ കൌംതേയ മുക്തസംഗഃ സമാചര ॥ 9 ॥
സഹയജ്ഞാഃ പ്രജാഃ സൃഷ്ട്വാ പുരോവാച പ്രജാപതിഃ । അനേന പ്രസവിഷ്യധ്വമേഷ വോഽസ്ത്വിഷ്ടകാമധുക് ॥ 10 ॥
ദേവാന്ഭാവയതാനേന തേ ദേവാ ഭാവയംതു വഃ । പരസ്പരം ഭാവയംതഃ ശ്രേയഃ പരമവാപ്സ്യഥ ॥ 11 ॥
ഇഷ്ടാന്ഭോഗാന്ഹി വോ ദേവാ ദാസ്യംതേ യജ്ഞഭാവിതാഃ । തൈര്ദത്താനപ്രദായൈഭ്യോ യോ ഭുംക്തേ സ്തേന ഏവ സഃ ॥ 12 ॥
യജ്ഞശിഷ്ടാശിനഃ സംതോ മുച്യംതേ സർവകില്ബിഷൈഃ । ഭുംജതേ തേ ത്വഘം പാപാ യേ പചംത്യാത്മകാരണാത് ॥ 13 ॥
അന്നാദ്ഭവംതി ഭൂതാനി പര്ജന്യാദന്നസംഭവഃ । യജ്ഞാദ്ഭവതി പര്ജന്യോ യജ്ഞഃ കര്മസമുദ്ഭവഃ ॥ 14 ॥
കര്മ ബ്രഹ്മോദ്ഭവം വിദ്ധി ബ്രഹ്മാക്ഷരസമുദ്ഭവമ് । തസ്മാത്സർവഗതം ബ്രഹ്മ നിത്യം യജ്ഞേ പ്രതിഷ്ഠിതമ് ॥ 15 ॥
ഏവം പ്രവര്തിതം ചക്രം നാനുവര്തയതീഹ യഃ । അഘായുരിംദ്രിയാരാമോ മോഘം പാര്ഥ സ ജീവതി ॥ 16 ॥
യസ്ത്വാത്മരതിരേവ സ്യാദാത്മതൃപ്തശ്ച മാനവഃ । ആത്മന്യേവ ച സംതുഷ്ടസ്തസ്യ കാര്യം ന വിദ്യതേ ॥ 17 ॥
നൈവ തസ്യ കൃതേനാര്ഥോ നാകൃതേനേഹ കശ്ചന । ന ചാസ്യ സർവഭൂതേഷു കശ്ചിദര്ഥവ്യപാശ്രയഃ ॥ 18 ॥
തസ്മാദസക്തഃ സതതം കാര്യം കര്മ സമാചര । അസക്തോ ഹ്യാചരന്കര്മ പരമാപ്നോതി പൂരുഷഃ ॥ 19 ॥
കര്മണൈവ ഹി സംസിദ്ധിമാസ്ഥിതാ ജനകാദയഃ । ലോകസംഗ്രഹമേവാപി സംപശ്യന്കര്തുമര്ഹസി ॥ 20 ॥
യദ്യദാചരതി ശ്രേഷ്ഠസ്തത്തദേവേതരോ ജനഃ । സ യത്പ്രമാണം കുരുതേ ലോകസ്തദനുവര്തതേ ॥ 21 ॥
ന മേ പാര്ഥാസ്തി കര്തവ്യം ത്രിഷു ലോകേഷു കിംചന । നാനവാപ്തമവാപ്തവ്യം വര്ത ഏവ ച കര്മണി ॥ 22 ॥
യദി ഹ്യഹം ന വര്തേയം ജാതു കര്മണ്യതംദ്രിതഃ । മമ വര്ത്മാനുവര്തംതേ മനുഷ്യാഃ പാര്ഥ സർവശഃ ॥ 23 ॥
ഉത്സീദേയുരിമേ ലോകാ ന കുര്യാം കര്മ ചേദഹമ് । സംകരസ്യ ച കര്താ സ്യാമുപഹന്യാമിമാഃ പ്രജാഃ ॥ 24 ॥
സക്താഃ കര്മണ്യവിദ്വാംസോ യഥാ കുർവംതി ഭാരത । കുര്യാദ്വിദ്വാംസ്തഥാസക്തശ്ചികീര്ഷുര്ലോകസംഗ്രഹമ് ॥ 25 ॥
ന ബുദ്ധിഭേദം ജനയേദജ്ഞാനാം കര്മസംഗിനാമ് । ജോഷയേത്സർവകര്മാണി വിദ്വാന്യുക്തഃ സമാചരന് ॥ 26 ॥
പ്രകൃതേഃ ക്രിയമാണാനി ഗുണൈഃ കര്മാണി സർവശഃ । അഹംകാരവിമൂഢാത്മാ കര്താഹമിതി മന്യതേ ॥ 27 ॥
തത്ത്വവിത്തു മഹാബാഹോ ഗുണകര്മവിഭാഗയോഃ । ഗുണാ ഗുണേഷു വര്തംത ഇതി മത്വാ ന സജ്ജതേ ॥ 28 ॥
പ്രകൃതേര്ഗുണസംമൂഢാഃ സജ്ജംതേ ഗുണകര്മസു । താനകൃത്സ്നവിദോ മംദാന്കൃത്സ്നവിന്ന വിചാലയേത് ॥ 29 ॥
മയി സർവാണി കര്മാണി സംന്യസ്യാധ്യാത്മചേതസാ । നിരാശീര്നിര്മമോ ഭൂത്വാ യുധ്യസ്വ വിഗതജ്വരഃ ॥ 30 ॥
യേ മേ മതമിദം നിത്യമനുതിഷ്ഠംതി മാനവാഃ । ശ്രദ്ധാവംതോഽനസൂയംതോ മുച്യംതേ തേഽപി കര്മഭിഃ ॥ 31 ॥
യേ ത്വേതദഭ്യസൂയംതോ നാനുതിഷ്ഠംതി മേ മതമ് । സർവജ്ഞാനവിമൂഢാംസ്താന്വിദ്ധി നഷ്ടാനചേതസഃ ॥ 32 ॥
സദൃശം ചേഷ്ടതേ സ്വസ്യാഃ പ്രകൃതേര്ജ്ഞാനവാനപി । പ്രകൃതിം യാംതി ഭൂതാനി നിഗ്രഹഃ കിം കരിഷ്യതി ॥ 33 ॥
ഇംദ്രിയസ്യേംദ്രിയസ്യാര്ഥേ രാഗദ്വേഷൌ വ്യവസ്ഥിതൌ । തയോര്ന വശമാഗച്ഛേത്തൌ ഹ്യസ്യ പരിപംഥിനൌ ॥ 34 ॥
ശ്രേയാന്സ്വധര്മോ വിഗുണഃ പരധര്മാത്സ്വനുഷ്ഠിതാത് । സ്വധര്മേ നിധനം ശ്രേയഃ പരധര്മോ ഭയാവഹഃ ॥ 35 ॥
അര്ജുന ഉവാച
അഥ കേന പ്രയുക്തോഽയം പാപം ചരതി പൂരുഷഃ । അനിച്ഛന്നപി വാര്ഷ്ണേയ ബലാദിവ നിയോജിതഃ ॥ 36
ശ്രീഭഗവാനുവാച
കാമ ഏഷ ക്രോധ ഏഷ രജോഗുണസമുദ്ഭവഃ । മഹാശനോ മഹാപാപ്മാ വിദ്ധ്യേനമിഹ വൈരിണമ് ॥ 37
ധൂമേനാവ്രിയതേ വഹ്നിര്യഥാദര്ശോ മലേന ച । യഥോല്ബേനാവൃതോ ഗര്ഭസ്തഥാ തേനേദമാവൃതമ് ॥ 38 ॥
ആവൃതം ജ്ഞാനമേതേന ജ്ഞാനിനോ നിത്യവൈരിണാ । കാമരൂപേണ കൌംതേയ ദുഷ്പൂരേണാനലേന ച ॥ 39 ॥
ഇംദ്രിയാണി മനോ ബുദ്ധിരസ്യാധിഷ്ഠാനമുച്യതേ । ഏതൈർവിമോഹയത്യേഷ ജ്ഞാനമാവൃത്യ ദേഹിനമ് ॥ 40 ॥
തസ്മാത്ത്വമിംദ്രിയാണ്യാദൌ നിയമ്യ ഭരതര്ഷഭ । പാപ്മാനം പ്രജഹി ഹ്യേനം ജ്ഞാനവിജ്ഞാനനാശനമ് ॥ 41 ॥
ഇംദ്രിയാണി പരാണ്യാഹുരിംദ്രിയേഭ്യഃ പരം മനഃ । മനസസ്തു പരാ ബുദ്ധിര്യോ ബുദ്ധേഃ പരതസ്തു സഃ ॥ 42 ॥
ഏവം ബുദ്ധേഃ പരം ബുദ്ധ്വാ സംസ്തഭ്യാത്മാനമാത്മനാ । ജഹി ശത്രും മഹാബാഹോ കാമരൂപം ദുരാസദമ് ॥ 43 ॥
ഓം തത്സദിതി ശ്രീമദ്ഭഗവദ്ഗീതാസൂപനിഷത്സു ബ്രഹ്മവിദ്യായാം യോഗശാസ്ത്രേ ശ്രീകൃഷ്ണാര്ജുനസംവാദേ കര്മയോഗോ നാമ തൃതീയോഽധ്യായഃ ॥3 ॥
ಶ್ರೀಮದ್ಭಗವದ್ಗೀತಾ ಮೂಲಂ - ತೃತೀಯೋಽಧ್ಯಾಯಃ ಬಗ್ಗೆ
ಭಗವದ್ಗೀತೆಯ ಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯ, ಕರ್ಮಯೋಗ. ಜ್ಞಾನದ ಹೊಗಳಿಕೆಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡ ಅರ್ಜುನ, ತನ್ನನ್ನು ಘೋರ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಏಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಯಾರೂ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಕರ್ಮವಿಲ್ಲದೆ ಇರಲಾರರು, ಆದ್ದರಿಂದ ಕರ್ಮವನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಯಜ್ಞವಾಗಿ, ಅರ್ಪಣೆಯಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಕೃಷ್ಣ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದ ಜನಕ ರಾಜನನ್ನೂ, ಲೋಕ ದಾರಿ ತಪ್ಪದಂತೆ ಇನ್ನೂ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವ ತನ್ನನ್ನೂ ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಜೋಗುಣದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಕಾಮವೇ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ಶತ್ರು ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ.
ಮೂಲ: ಮಹಾಭಾರತ, ಭೀಷ್ಮಪರ್ವ (ಭಗವದ್ಗೀತೆ, ಅಧ್ಯಾಯ ೩)
ಯಾವಾಗ ಪಠಿಸಬೇಕು: ದಿನನಿತ್ಯದ ಗೀತಾ ಪಠಣದಲ್ಲಿ, ಗೀತಾ ಜಯಂತಿ ಮತ್ತು ಏಕಾದಶಿಯಂದು.
ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ?
- ಫಲದ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗುವ ಅಧ್ಯಾಯ ಕರ್ಮಯೋಗ.
- ಕಾಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದನ್ನು ಕೃಷ್ಣ ಹೊಗೆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು, ಧೂಳು ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು, ಗರ್ಭಕೋಶ ಭ್ರೂಣವನ್ನು ಮುಚ್ಚುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು
೩ನೇ ಅಧ್ಯಾಯದ ಹೆಸರೇನು?
ಕರ್ಮಯೋಗ.
ಕೃಷ್ಣ ಯಾವ ರಾಜನನ್ನು ಉದಾಹರಿಸುತ್ತಾನೆ?
ಕರ್ಮದಿಂದಲೇ ಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದ ಜನಕ ರಾಜ.
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಯ ಯಾವ ಶತ್ರುವನ್ನು ಹೆಸರಿಸುತ್ತದೆ?
ರಜೋಗುಣದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ ಕ್ರೋಧವಾಗಿ ಬದಲಾಗುವ ಕಾಮ.
ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ, ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ವಾಣಿಜ್ಯೇತರ.
ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಕ್ತಿ ಪಠ್ಯಗಳು