ஶ்ரீமத்³ப⁴க³வத்³கீ³தா பாராயண - த்ருதீயோத்⁴யாய:
Sri Krishna · பாரம்பரிய பக்தி நூல்
ఓం శ్రీ పరమాత్మనే నమః అథ తృతీయోఽధ్యాయః కర్మయోగః
అర్జున ఉవాచ
జ్యాయసీ చేత్కర్మణస్తే మతా బుద్ధిర్జనార్దన । తత్కిం కర్మణి ఘోరే మాం నియోజయసి కేశవ ॥1
వ్యామిశ్రేణేవ వాక్యేన బుద్ధిం మోహయసీవ మే । తదేకం వద నిశ్చిత్య యేన శ్రేయోఽహమాప్నుయామ్ ॥2॥
శ్రీ భగవానువాచ
లోకేఽస్మిన్ద్వివిధా నిష్ఠా పురా ప్రోక్తా మయాఽనఘ । జ్ఞానయోగేన సాంఖ్యానాం కర్మయోగేన యోగినామ్ ॥3
న కర్మణామనారంభాత్ నైష్కర్మ్యం పురుషోఽశ్నుతే । న చ సన్న్యసనాదేవ సిద్ధిం సమధిగచ్ఛతి ॥4॥
న హి కశ్చిత్క్షణమపి జాతు తిష్ఠత్యకర్మకృత్ । కార్యతే హ్యవశః కర్మ సర్వః ప్రకృతిజైర్గుణైః ॥5॥
కర్మేంద్రియాణి సంయమ్య య ఆస్తే మనసా స్మరన్ । ఇంద్రియార్థాన్విమూఢాత్మా మిథ్యాచారః స ఉచ్యతే ॥6॥
యస్త్వింద్రియాణి మనసా నియమ్యారభతేఽర్జున । కర్మేంద్రియైః కర్మయోగం అసక్తః స విశిష్యతే ॥7॥
నియతం కురు కర్మ త్వం కర్మ జ్యాయో హ్యకర్మణః । శరీరయాత్రాఽపి చ తే న ప్రసిద్ధ్యేదకర్మణః ॥8॥
యజ్ఞార్థాత్కర్మణోఽన్యత్ర లోకోఽయం కర్మబంధనః । తదర్థం కర్మ కౌంతేయ ముక్తసంగః సమాచర ॥9॥
సహయజ్ఞాః ప్రజాః సృష్ట్వా పురోవాచ ప్రజాపతిః । అనేన ప్రసవిష్యధ్వం ఏష వోఽస్త్విష్టకామధుక్ ॥10॥
దేవాన్భావయతాఽనేన తే దేవా భావయంతు వః । పరస్పరం భావయంతః శ్రేయః పరమవాప్స్యథ ॥11॥
ఇష్టాన్భోగాన్హి వో దేవాః దాస్యంతే యజ్ఞభావితాః । తైర్దత్తానప్రదాయైభ్యః యో భుంక్తే స్తేన ఏవ సః ॥12॥
యజ్ఞశిష్టాశినః సంతః ముచ్యంతే సర్వకిల్బిషైః । భుంజతే తే త్వఘం పాపాః యే పచంత్యాత్మకారణాత్ ॥13॥
అన్నాద్భవంతి భూతాని పర్జన్యాదన్నసంభవః । యజ్ఞాద్భవతి పర్జన్యః యజ్ఞః కర్మసముద్భవః ॥14॥
కర్మ బ్రహ్మోద్భవం విద్ధి బ్రహ్మాక్షరసముద్భవమ్ । తస్మాత్సర్వగతం బ్రహ్మ నిత్యం యజ్ఞే ప్రతిష్ఠితమ్ ॥15॥
ఏవం ప్రవర్తితం చక్రం నానువర్తయతీహ యః । అఘాయురింద్రియారామః మోఘం పార్థ స జీవతి ॥16॥
యస్త్వాత్మరతిరేవ స్యాత్ ఆత్మతృప్తశ్చ మానవః । ఆత్మన్యేవ చ సంతుష్టః తస్య కార్యం న విద్యతే ॥17॥
నైవ తస్య కృతేనార్థః నాకృతేనేహ కశ్చన । న చాస్య సర్వభూతేషు కశ్చిదర్థవ్యపాశ్రయః ॥18॥
తస్మాదసక్తః సతతం కార్యం కర్మ సమాచర । అసక్తో హ్యాచరన్కర్మ పరమాప్నోతి పూరుషః ॥19॥
కర్మణైవ హి సంసిద్ధిం ఆస్థితా జనకాదయః । లోకసంగ్రహమేవాపి సంపశ్యన్కర్తుమర్హసి ॥20॥
యద్యదాచరతి శ్రేష్ఠః తత్తదేవేతరో జనః । స యత్ప్రమాణం కురుతే లోకస్తదనువర్తతే ॥21॥
న మే పార్థాస్తి కర్తవ్యం త్రిషు లోకేషు కించన । నానవాప్తమవాప్తవ్యం వర్త ఏవ చ కర్మణి ॥22॥
యది హ్యహం న వర్తేయ జాతు కర్మణ్యతంద్రితః । మమ వర్త్మానువర్తంతే మనుష్యాః పార్థ సర్వశః ॥23॥
ఉత్సీదేయురిమే లోకాః న కుర్యాం కర్మ చేదహమ్ । సంకరస్య చ కర్తా స్యాం ఉపహన్యామిమాః ప్రజాః ॥24॥
సక్తాః కర్మణ్యవిద్వాంసః యథా కుర్వంతి భారత । కుర్యాద్విద్వాంస్తథాఽసక్తః చికీర్షుర్లోకసంగ్రహమ్ ॥25॥
న బుద్ధిభేదం జనయేత్ అజ్ఞానాం కర్మసంగినామ్ । జోషయేత్సర్వకర్మాణి విద్వాన్యుక్తః సమాచరన్ ॥26॥
ప్రకృతేః క్రియమాణాని గుణైః కర్మాణి సర్వశః । అహంకారవిమూఢాత్మా కర్తాఽహమితి మన్యతే ॥27॥
తత్త్వవిత్తు మహాబాహో గుణకర్మవిభాగయోః । గుణా గుణేషు వర్తంతే ఇతి మత్వా న సజ్జతే ॥28॥
ప్రకృతేర్గుణసమ్మూఢాః సజ్జంతే గుణకర్మసు । తానకృత్స్నవిదో మందాన్ కృత్స్నవిన్న విచాలయేత్ ॥29॥
మయి సర్వాణి కర్మాణి సన్న్యస్యాధ్యాత్మచేతసా । నిరాశీర్నిర్మమో భూత్వా యుధ్యస్వ విగతజ్వరః ॥30॥
యే మే మతమిదం నిత్యం అనుతిష్ఠంతి మానవాః । శ్రద్ధావంతోఽనసూయంతః ముచ్యంతే తేఽపి కర్మభిః ॥31॥
యే త్వేతదభ్యసూయంతః నానుతిష్ఠంతి మే మతమ్ । సర్వజ్ఞానవిమూఢాంస్తాన్ విద్ధి నష్టానచేతసః ॥32॥
సదృశం చేష్టతే స్వస్యాః ప్రకృతేర్జ్ఞానవానపి । ప్రకృతిం యాంతి భూతాని నిగ్రహః కిం కరిష్యతి ॥33॥
ఇంద్రియస్యేంద్రియస్యార్థే రాగద్వేషౌ వ్యవస్థితౌ । తయోర్న వశమాగచ్ఛేత్ తౌ హ్యస్య పరిపంథినౌ ॥34॥
శ్రేయాన్స్వధర్మో విగుణః పరధర్మాత్స్వనుష్ఠితాత్ । స్వధర్మే నిధనం శ్రేయః పరధర్మో భయావహః ॥35॥
అర్జున ఉవాచ
అథ కేన ప్రయుక్తోఽయం పాపం చరతి పూరుషః । అనిచ్ఛన్నపి వార్ష్ణేయ బలాదివ నియోజితః ॥36
శ్రీ భగవానువాచ
కామ ఏష క్రోధ ఏషః రజోగుణసముద్భవః । మహాశనో మహాపాప్మా విద్ధ్యేనమిహ వైరిణమ్ ॥37
ధూమేనావ్రియతే వహ్నిః యథాఽఽదర్శో మలేన చ । యథోల్బేనావృతో గర్భః తథా తేనేదమావృతమ్ ॥38॥
ఆవృతం జ్ఞానమేతేన జ్ఞానినో నిత్యవైరిణా । కామరూపేణ కౌంతేయ దుష్పూరేణానలేన చ ॥39॥
ఇంద్రియాణి మనో బుద్ధిః అస్యాధిష్ఠానముచ్యతే । ఏతైర్విమోహయత్యేషః జ్ఞానమావృత్య దేహినమ్ ॥40॥
తస్మాత్త్వమింద్రియాణ్యాదౌ నియమ్య భరతర్షభ । పాప్మానం ప్రజహి హ్యేనం జ్ఞానవిజ్ఞాననాశనమ్ ॥41॥
ఇంద్రియాణి పరాణ్యాహుః ఇంద్రియేభ్యః పరం మనః । మనసస్తు పరాబుద్ధిః యో బుద్ధేః పరతస్తు సః ॥42॥
ఏవం బుద్ధేః పరం బుద్ధ్వా సంస్తభ్యాత్మానమాత్మనా । జహి శత్రుం మహాబాహో కామరూపం దురాసదమ్ ॥43॥
॥ ఓం తత్సదితి శ్రీమద్భగవద్గీతాసు ఉపనిషత్సు బ్రహ్మవిద్యాయాం యోగశాస్త్రే శ్రీకృష్ణార్జునసంవాదే కర్మయోగో నామ తృతీయోఽధ్యాయః ॥
ஶ்ரீமத்³ப⁴க³வத்³கீ³தா பாராயண - த்ருதீயோத்⁴யாய: பற்றி
This is the third chapter of the Bhagavad Gita, Karma Yoga, set out for parayana. Arjuna asks: "If you think knowledge is better than action, why do you urge me into this terrible deed?" Krishna replies that no one can stay without acting even for a moment; one should do one's duty without attachment, as an offering. The world is bound by action except when it is done as sacrifice; leaders must act, for others follow their example; and it is better to do one's own duty imperfectly than another's well. When Arjuna asks what drives people to wrong, Krishna names desire and anger, the enemies to be conquered by mastering the senses and mind.
மூலம்: Mahabharata, Bhishma Parva (Bhagavad Gita, chapter 3)
எப்போது பாராயணம் செய்வது: In daily Gita parayana, on Gita Jayanti and Ekadashi.
உங்களுக்குத் தெரியுமா?
- Verse 21, "Yad yad acharati shreshthah", says that ordinary people follow the example of the great.
- Verse 35, "Shreyan svadharmo vigunah", teaches that one's own duty, even imperfectly done, is better than another's.
அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்
Why must one act, according to Krishna?
No one can remain without action even for a moment.
What drives people to wrong?
Desire and anger.
Why must leaders act rightly?
Because others follow their example.
வழிபாட்டிற்கும் கற்றலுக்குமாக வழங்கப்படுகிறது, கணிப்பாக அல்ல. வணிக நோக்கமற்றது.
மேலும் பக்தி நூல்கள்