உத்³த⁴வகீ³தா - அஸ்ஶ்டமோத்⁴யாய:
Sri Krishna · பாரம்பரிய பக்தி நூல்
അഥാസ്ശ്ടമോഽധ്യായഃ ।
സുഖം ഐംദ്രിയകം രാജന് സ്വര്ഗേ നരകഃ ഏവ ച । ദേഹിനഃ യത് യഥാ ദുഃഖം തസ്മാത് ന ഇച്ഛേത തത് ബുധാഃ ॥ 1॥
ഗ്രാസം സുമൃഷ്ടം വിരസം മഹാംതം സ്തോകം ഏവ വാ । യദൃച്ഛയാ ഏവ അപതിതം ഗ്രസേത് ആജഗരഃ അക്രിയഃ ॥ 2॥
ശയീത അഹാനി ഭൂരീണി നിരാഹാരഃ അനുപക്രമഃ । യദി ന ഉപനമേത് ഗ്രാസഃ മഹാഹിഃ ഇവ ദിഷ്ടഭുക് ॥ 3॥
ഓജഃ സഹോബലയുതം ബിഭ്രത് ദേഹം അകര്മകമ് । ശയാനഃ വീതനിദ്രഃ ച നേഹേത ഇംദ്രിയവാന് അപി ॥ 4॥
മുനിഃ പ്രസന്നഗംഭീരഃ ദുർവിഗാഹ്യഃ ദുരത്യയഃ । അനംതപാരഃ ഹി അക്ഷോഭ്യഃ സ്തിമിത ഉദഃ ഇവ അര്ണവഃ ॥ 5॥
സമൃദ്ധകാമഃ ഹീനഃ വാ നാരായണപരഃ മുനിഃ । ന ഉത്സര്പേത ന ശുഷ്യേത സരിദ്ഭിഃ ഇവ സാഗരഃ ॥ 6॥
ദൃഷ്ട്വാ സ്ത്രിയം ദേവമായാം തത് ഭാവൈഃ അജിതേംദ്രിയഃ । പ്രലോഭിതഃ പതതി അംധേ തമസി അഗ്നൌ പതംഗവത് ॥ 7॥
യോഷിത് ഹിരണ്യ ആഭരണ അംബരാദി ദ്രവ്യേഷു മായാരചിതേഷു മൂഢഃ । പ്രലോഭിതാത്മാ ഹി ഉപഭോഗബുദ്ധ്യാ പതംഗവത് നശ്യതി നഷ്ടദൃഷ്ടിഃ ॥ 8॥
സ്തോകം സ്തോകം ഗ്രസേത് ഗ്രാസം ദേഹഃ വര്തേത യാവതാ । ഗൃഹാന് അഹിംസത് ന ആതിഷ്ഠേത് വൃത്തിം മാധുകരീം മുനിഃ ॥ 9॥
അണുഭ്യഃ ച മഹദ്ഭ്യഃ ച ശാസ്ത്രേഭ്യഃ കുശലഃ നരഃ । സർവതഃ സാരം ആദദ്യാത് പുഷ്പേഭ്യഃ ഇവ ഷട്പദഃ ॥ 10॥
സായംതനം ശ്വസ്തനം വാ ന സംഗൃഹ്ണീത ഭിക്ഷിതമ് । പാണിപാത്ര ഉദരാമത്രഃ മക്ഷികാ ഇവ ന സംഗ്രഹീ ॥ 11॥
സായംതനം ശ്വസ്തനം വാ ന സംഗൃഹ്ണീത ഭിക്ഷുകഃ । മക്ഷികാഃ ഇവ സംഗൃഹ്ണന് സഹ തേന വിനശ്യതി ॥ 12॥
പദ അപി യുവതീം ഭിക്ഷുഃ ന സ്പൃശേത് ദാരവീം അപി । സ്പൃശന് കരീവ ബധ്യേത കരിണ്യാ അംഗസംഗതഃ ॥ 13॥
ന അധിഗച്ഛേത് സ്ത്രിയം പ്രാജ്ഞഃ കര്ഹിചിത് മൃത്യും ആത്മനഃ । ബല അധികൈഃ സ ഹന്യേത ഗജൈഃ അന്യൈഃ ഗജഃ യഥാ ॥ 14॥
ന ദേയം ന ഉപഭോഗ്യം ച ലുബ്ധൈഃ യത് ദുഃഖ സംചിതമ് । ഭുംക്തേ തത് അപി തത് ച അന്യഃ മധുഹേവ അര്ഥവിത് മധു ॥ 15॥
സുഖ ദുഃഖ ഉപാര്ജിതൈഃ വിത്തൈഃ ആശാസാനാം ഗൃഹ ആശിഷഃ । മധുഹേവ അഗ്രതഃ ഭുംക്തേ യതിഃ വൈ ഗൃഹമേധിനാമ് ॥ 16॥
ഗ്രാമ്യഗീതം ന ശ്രുണുയാത് യതിഃ വനചരഃ ക്വചിത് । ശിഖേത ഹരിണാത് വദ്ധാത് മൃഗയോഃ ഗീതമോഹിതാത് ॥ 17॥
നൃത്യവാദിത്രഗീതാനി ജുഷന് ഗ്രാമ്യാണി യോഷിതാമ് । ആസാം ക്രീഡനകഃ വശ്യഃ ഋഷ്യശഋംഗഃ മൃഗീസുതഃ ॥ 18॥
ജിഹ്വയാ അതിപ്രമാഥിന്യാ ജനഃ രസവിമോഹിതഃ । മൃത്യും ഋച്ഛതി അസത് ബുദ്ധിഃ മീനഃ തു ബഡിശൈഃ യഥാ ॥ 19॥
ഇംദ്രിയാണി ജയംതി ആശുഃ നിരാഹാരാഃ മനീഷിണഃ । വര്ജയിത്വാ തു രസനം തത് നിരന്നസ്യ വര്ധതേ ॥ 20॥
താവത് ജിതേംദ്രിയഃ ന സ്യാത് വിജിതാനി ഇംദ്രിയഃ പുമാന് । ന ജയേത് രസനം യാവത് ജിതം സർവം ജിതേ രസേ ॥ 21॥
പിംഗലാ നാമ വേശ്യാ ആസീത് വിദേഹനഗരേ പുരാ । തസ്യാ മേ ശിക്ഷിതം കിംചിത് നിബോധ നൃപനംദന ॥ 22॥
സാ സ്വൈരിണ്യേകദാ കാംതം സംകേത ഉപനേഷ്യതീ । അഭൂത്കാലേ ബഹിര്ദ്വാരി ബിഭ്രതീ രൂപമുത്തമമ് ॥ 23॥
മാര്ഗ ആഗച്ഛതോ വീക്ഷ്യ പുരുഷാന്പുരുഷര്ഷഭ । താന് ശുല്കദാന്വിത്തവതഃ കാംതാന്മേനേഽര്ഥകാമുകാ ॥ 24॥
ആഗതേഷ്വപയാതേഷു സാ സംകേതോപജീവനീ । അപ്യന്യോ വിത്തവാന്കോഽപി മാമുപൈഷ്യതി ഭൂരിദഃ ॥ 25॥
ഏഅവം ദുരാശയാ ധ്വസ്തനിദ്രാ ദ്വാര്യവലംബതീ । നിര്ഗച്ഛംതീ പ്രവിശതീ നിശീഥം സമപദ്യത ॥ 26॥
തസ്യാ വിത്താശയാ ശുഷ്യദ്വക്ത്രായാ ദീനചേതസഃ । നിർവേദഃ പരമോ ജജ്ഞേ ചിംതാഹേതുഃ സുഖാവഹഃ ॥ 27॥
തസ്യാ നിർവിണ്ണചിത്തായാ ഗീതം ശ്രുണു യഥാ മമ । നിർവേദ ആശാപാശാനാം പുരുഷസ്യ യഥാ ഹ്യസിഃ ॥ 28॥
ന ഹി അംഗാജാതനിർവേദഃ ദേഹബംധം ജിഹാസതി । യഥാ വിജ്ഞാനരഹിതഃ മനുജഃ മമതാം നൃപ ॥ 29॥
പിംഗലാ ഉവാച
അഹോ മേ മോഹവിതതിം പശ്യത അവിജിത ആത്മനഃ । യാ കാംതാത് അസതഃ കാമം കാമയേ യേന ബാലിശാ ॥ 30
സംതം സമീപേ രമണം രതിപ്രദം വിത്തപ്രദം നിത്യം ഇമം വിഹായ । അകാമദം ദുഃഖഭയ ആദി ശോക മോഹപ്രദം തുച്ഛം അഹം ഭജേ അജ്ഞാ ॥ 31॥
അഹോ മയാത്മാ പരിതാപിതോ വൃഥാ സാംകേത്യവൃത്ത്യാഽതിവിഗര്ഹ്യവാര്തയാ । സ്ത്രൈണാന്നരാദ്യാഽര്ഥതൃഷോഽനുശോച്യാ ത്ക്രീതേന വിത്തം രതിമാത്മനേച്ഛതീ ॥ 32॥
യദസ്ഥിഭിര്നിര്മിതവംശവംശ്യ സ്ഥൂണം ത്വചാ രോമനഖൈഃ പിനദ്ധമ് । ക്ഷരന്നവദ്വാരമഗാരമേതദ് വിണ്മൂത്രപൂര്ണം മദുപൈതി കാന്യാ ॥ 33॥
വിദേഹാനാം പുരേ ഹ്യസ്മിന്നഹമേകൈവ മൂഢധീഃ । യാഽന്യസ്മിച്ഛംത്യസത്യസ്മാദാത്മദാത്കാമമച്യുതാത് ॥ 34॥
സുഹൃത്പ്രേഷ്ഠതമോ നാഥ ആത്മാ ചായം ശരീരിണാമ് । തം വിക്രീയാത്മനൈവാഹം രമേഽനേന യഥാ രമാ ॥ 35॥
കിയത്പ്രിയം തേ വ്യഭജന്കാമാ യേ കാമദാ നരാഃ । ആദ്യംതവംതോ ഭാര്യായാ ദേവാ വാ കാലവിദ്രുതാഃ ॥ 36॥
നൂനം മേ ഭഗവാന് പ്രീതഃ വിഷ്ണുഃ കേന അപി കര്മണാ । നിർവേദഃ അയം ദുരാശായാ യത് മേ ജാതഃ സുഖാവഹഃ ॥ 37॥
മൈവം സ്യുര്മംദഭഗ്യായാഃ ക്ലേശാ നിർവേദഹേതവഃ । യേനാനുബംധം നിഹൃത്യ പുരുഷഃ ശമമൃച്ഛതി ॥ 38॥
തേന ഉപകൃതം ആദായ ശിരസാ ഗ്രാമ്യസംഗതാഃ । ത്യക്ത്വാ ദുരാശാഃ ശരണം വ്രജാമി തം അധീശ്വരമ് ॥ 39॥
സംതുഷ്ടാ ശ്രദ്ദധത്യേതദ്യഥാലാഭേന ജീവതീ । വിഹരാമ്യമുനൈവാഹമാത്മനാ രമണേന വൈ ॥ 40॥
സംസാരകൂപേ പതിതം വിഷയൈര്മുഷിതേക്ഷണമ് । ഗ്രസ്തം കാലാഹിനാഽഽത്മാനം കോഽന്യസ്ത്രാതുമധീശ്വരഃ ॥ 41॥
ആത്മാ ഏവ ഹി ആത്മനഃ ഗോപ്താ നിർവിദ്യേത യദാഖിലാത് । അപ്രമത്തഃ ഇദം പശ്യത് ഗ്രസ്തം കാലാഹിനാ ജഗത് ॥ 42॥
ബ്രാഹ്മണ ഉവാച
ഏഅവം വ്യവസിതമതിര്ദുരാശാം കാംതതര്ഷജാമ് । ഛിത്വോപശമമാസ്ഥായ ശയ്യാമുപവിവേശ സാ ॥ 43
ആശാ ഹി പരമം ദുഃഖം നൈരാശ്യം പരമം സുഖമ് । യഥാ സംഛിദ്യ കാംതാശാം സുഖം സുഷ്വാപ പിംഗലാ ॥ 44॥
ഇതി ശ്രീമദ്ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാമേകാദശസ്കംധേ പിംഗലോപാഖ്യാഽനേഷ്ടമോഽധ്യായഃ ॥
உத்³த⁴வகீ³தா - அஸ்ஶ்டமோத்⁴யாய: பற்றி
This chapter, numbered 8 in this Uddhava Gita series, is chapter 8 of the eleventh book of the Bhagavata Purana, where the avadhuta continues telling King Yadu about the teachers he learned from in nature. He learned contentment from the python, which takes what comes; depth from the ocean; the danger of the senses from the moth drawn to the flame, the elephant, the honey-gatherer, the deer and the fish. Above all he learned from Pingala, a courtesan who waited all night in vain for a lover, then grew weary of desire, turned to the Lord within, and slept in peace: "Hope is the greatest sorrow, and freedom from hope the greatest happiness."
மூலம்: Bhagavata Purana, book 11, chapter 8, as its colophon states
எப்போது பாராயணம் செய்வது: In Bhagavata parayana, especially during a Bhagavata saptaha.
உங்களுக்குத் தெரியுமா?
- Verse 44, "asha hi paramam duhkham nairashyam paramam sukham", is the well-known lesson of Pingala.
- The avadhuta's twenty-four gurus, taken from nature and daily life, are a favourite teaching of the Bhagavatam.
அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்
Who is Pingala?
A courtesan who found peace by giving up desire.
What does the python teach?
Contentment with what comes unasked.
Where is this chapter from?
Bhagavata Purana, book 11, chapter 8.
வழிபாட்டிற்கும் கற்றலுக்குமாக வழங்கப்படுகிறது, கணிப்பாக அல்ல. வணிக நோக்கமற்றது.
மேலும் பக்தி நூல்கள்