നാരായണീയം ദശക 100 - ഭഗവതഃ കേശാദിപാദവര്ണനമ്
Vishnu · പരമ്പരാഗത ഭക്തിഗ്രന്ഥം
അഗ്രേ പശ്യാമി തേജോ നിബിഡതരകലായാവലീലോഭനീയം പീയൂഷാപ്ലാവിതോഽഹം തദനു തദുദരേ ദിവ്യകൈശോരവേഷമ് । താരുണ്യാരംഭരമ്യം പരമസുഖരസാസ്വാദരോമാംചിതാംഗൈ- രാവീതം നാരദാദ്യൈർവിലസദുപനിഷത്സുംദരീമംഡലൈശ്ച ॥1॥
നീലാഭം കുംചിതാഗ്രം ഘനമമലതരം സംയതം ചാരുഭംഗ്യാ രത്നോത്തംസാഭിരാമം വലയിതമുദയച്ചംദ്രകൈഃ പിംഛജാലൈഃ । മംദാരസ്രങ്നിവീതം തവ പൃഥുകബരീഭാരമാലോകയേഽഹം സ്നിഗ്ധശ്വേതോര്ധ്വപുംഡ്രാമപി ച സുലലിതാം ഫാലബാലേംദുവീഥീമ് ॥2
ഹൃദ്യം പൂര്ണാനുകംപാര്ണവമൃദുലഹരീചംചലഭ്രൂവിലാസൈ- രാനീലസ്നിഗ്ധപക്ഷ്മാവലിപരിലസിതം നേത്രയുഗ്മം വിഭോ തേ । സാംദ്രച്ഛായം വിശാലാരുണകമലദലാകാരമാമുഗ്ധതാരം കാരുണ്യാലോകലീലാശിശിരിതഭുവനം ക്ഷിപ്യതാം മയ്യനാഥേ ॥3॥
ഉത്തുംഗോല്ലാസിനാസം ഹരിമണിമുകുരപ്രോല്ലസദ്ഗംഡപാലീ- വ്യാലോലത്കര്ണപാശാംചിതമകരമണീകുംഡലദ്വംദ്വദീപ്രമ് । ഉന്മീലദ്ദംതപംക്തിസ്ഫുരദരുണതരച്ഛായബിംബാധരാംതഃ- പ്രീതിപ്രസ്യംദിമംദസ്മിതമധുരതരം വക്ത്രമുദ്ഭാസതാം മേ ॥4॥
ബാഹുദ്വംദ്വേന രത്നോജ്ജ്വലവലയഭൃതാ ശോണപാണിപ്രവാലേ- നോപാത്താം വേണുനാലീ പ്രസൃതനഖമയൂഖാംഗുലീസംഗശാരാമ് । കൃത്വാ വക്ത്രാരവിംദേ സുമധുരവികസദ്രാഗമുദ്ഭാവ്യമാനൈഃ ശബ്ദബ്രഹ്മാമൃതൈസ്ത്വം ശിശിരിതഭുവനൈഃ സിംച മേ കര്ണവീഥീമ് ॥5॥
ഉത്സര്പത്കൌസ്തുഭശ്രീതതിഭിരരുണിതം കോമലം കംഠദേശം വക്ഷഃ ശ്രീവത്സരമ്യം തരലതരസമുദ്ദീപ്രഹാരപ്രതാനമ് । നാനാവര്ണപ്രസൂനാവലികിസലയിനീം വന്യമാലാം വിലോല- ല്ലോലംബാം ലംബമാനാമുരസി തവ തഥാ ഭാവയേ രത്നമാലാമ് ॥6॥
അംഗേ പംചാംഗരാഗൈരതിശയവികസത്സൌരഭാകൃഷ്ടലോകം ലീനാനേകത്രിലോകീവിതതിമപി കൃശാം ബിഭ്രതം മധ്യവല്ലീമ് । ശക്രാശ്മന്യസ്തതപ്തോജ്ജ്വലകനകനിഭം പീതചേലം ദധാനം ധ്യായാമോ ദീപ്തരശ്മിസ്ഫുടമണിരശനാകിംകിണീമംഡിതം ത്വാമ് ॥7॥
ഊരൂ ചാരൂ തവോരൂ ഘനമസൃണരുചൌ ചിത്തചോരൌ രമായാഃ വിശ്വക്ഷോഭം വിശംക്യ ധ്രുവമനിശമുഭൌ പീതചേലാവൃതാംഗൌ । ആനമ്രാണാം പുരസ്താന്ന്യസനധൃതസമസ്താര്ഥപാലീസമുദ്ഗ- ച്ഛായം ജാനുദ്വയം ച ക്രമപൃഥുലമനോജ്ഞേ ച ജംഘേ നിഷേവേ ॥8॥
മംജീരം മംജുനാദൈരിവ പദഭജനം ശ്രേയ ഇത്യാലപംതം പാദാഗ്രം ഭ്രാംതിമജ്ജത്പ്രണതജനമനോമംദരോദ്ധാരകൂര്മമ് । ഉത്തുംഗാതാമ്രരാജന്നഖരഹിമകരജ്യോത്സ്നയാ ചാഽശ്രിതാനാം സംതാപധ്വാംതഹംത്രീം തതിമനുകലയേ മംഗലാമംഗുലീനാമ് ॥9॥
യോഗീംദ്രാണാം ത്വദംഗേഷ്വധികസുമധുരം മുക്തിഭാജാം നിവാസോ ഭക്താനാം കാമവര്ഷദ്യുതരുകിസലയം നാഥ തേ പാദമൂലമ് । നിത്യം ചിത്തസ്ഥിതം മേ പവനപുരപതേ കൃഷ്ണ കാരുണ്യസിംധോ ഹൃത്വാ നിശ്ശേഷതാപാന് പ്രദിശതു പരമാനംദസംദോഹലക്ഷ്മീമ് ॥10॥
അജ്ഞാത്വാ തേ മഹത്വം യദിഹ നിഗദിതം വിശ്വനാഥ ക്ഷമേഥാഃ സ്തോത്രം ചൈതത്സഹസ്രോത്തരമധികതരം ത്വത്പ്രസാദായ ഭൂയാത് । ദ്വേധാ നാരായണീയം ശ്രുതിഷു ച ജനുഷാ സ്തുത്യതാവര്ണനേന സ്ഫീതം ലീലാവതാരൈരിദമിഹ കുരുതാമായുരാരോഗ്യസൌഖ്യമ് ॥11॥
നാരായണീയം ദശക 100 - ഭഗവതഃ കേശാദിപാദവര്ണനമ് - ഒരു പരിചയം
The hundredth and final dashaka of the Narayaneeyam is a vision of the Lord from head to foot (keshadi padam). The poet sees before him a mass of light, and within it the divine youthful form of Krishna: his dark curling hair crowned with a peacock feather, his face, eyes, smile, the Kaustubha jewel on his chest, the yellow robe, and at last his lotus feet. He ends by asking forgiveness for whatever he has said without knowing the Lord's greatness, and offers the whole work for his grace.
രചയിതാവ്: Melpathur Narayana Bhattathiri (1560 to 1646)
എപ്പോൾ ജപിക്കാം: In Narayaneeyam parayana, especially on Narayaneeyam Day at Guruvayur, and in daily worship.
നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?
- Tradition holds that Bhattathiri saw Guruvayurappan in this very form as he completed the hundredth dashaka.
- Its last verse describes the work as a hymn of more than a thousand verses, offered for the Lord's grace.
- Narayaneeyam Day is celebrated at Guruvayur each year in the Malayalam month of Vrischikam.
പതിവ് ചോദ്യങ്ങൾ
What does the hundredth dashaka describe?
A vision of Krishna from head to foot, within a mass of light.
How does the Narayaneeyam end?
With the poet asking forgiveness and offering the work for the Lord's grace.
Who wrote it?
Melpathur Narayana Bhattathiri.
ആരാധനയ്ക്കും പഠനത്തിനുമായി നൽകുന്നു, പ്രവചനമായല്ല. വാണിജ്യേതരം.
കൂടുതൽ ഭക്തിഗ്രന്ഥങ്ങൾ