MuhurtaNow

நாராயணீயம் த³ஶக 93 - பஞ்சவிம்ஶதி கு³ரவ:

Vishnu · பாரம்பரிய பக்தி நூல்

ബംധുസ്നേഹം വിജഹ്യാം തവ ഹി കരുണയാ ത്വയ്യുപാവേശിതാത്മാ സർവം ത്യക്ത്വാ ചരേയം സകലമപി ജഗദ്വീക്ഷ്യ മായാവിലാസമ് । നാനാത്വാദ്ഭ്രാംതിജന്യാത് സതി ഖലു ഗുണദോഷാവബോധേ വിധിർവാ വ്യാസേധോ വാ കഥം തൌ ത്വയി നിഹിതമതേർവീതവൈഷമ്യബുദ്ധേഃ ॥1॥

ക്ഷുത്തൃഷ്ണാലോപമാത്രേ സതതകൃതധിയോ ജംതവഃ സംത്യനംതാ- സ്തേഭ്യോ വിജ്ഞാനവത്ത്വാത് പുരുഷ ഇഹ വരസ്തജ്ജനിര്ദുര്ലഭൈവ । തത്രാപ്യാത്മാത്മനഃ സ്യാത്സുഹൃദപി ച രിപുര്യസ്ത്വയി ന്യസ്തചേതാ- സ്താപോച്ഛിത്തേരുപായം സ്മരതി സ ഹി സുഹൃത് സ്വാത്മവൈരീ തതോഽന്യഃ ॥2॥

ത്വത്കാരുണ്യേ പ്രവൃത്തേ ക ഇവ നഹി ഗുരുര്ലോകവൃത്തേഽപി ഭൂമന് സർവാക്രാംതാപി ഭൂമിര്നഹി ചലതി തതസ്സത്ക്ഷമാം ശിക്ഷയേയമ് । ഗൃഹ്ണീയാമീശ തത്തദ്വിഷയപരിചയേഽപ്യപ്രസക്തിം സമീരാത് വ്യാപ്തത്വംചാത്മനോ മേ ഗഗനഗുരുവശാദ്ഭാതു നിര്ലേപതാ ച ॥3

സ്വച്ഛഃ സ്യാം പാവനോഽഹം മധുര ഉദകവദ്വഹ്നിവന്മാ സ്മ ഗൃഹ്ണാം സർവാന്നീനോഽപി ദോഷം തരുഷു തമിവ മാം സർവഭൂതേഷ്വവേയാമ് । പുഷ്ടിര്നഷ്ടിഃ കലാനാം ശശിന ഇവ തനോര്നാത്മനോഽസ്തീതി വിദ്യാം തോയാദിവ്യസ്തമാര്താംഡവദപി ച തനുഷ്വേകതാം ത്വത്പ്രസാദാത് ॥4॥

സ്നേഹാദ്വ്യാധാത്തപുത്രപ്രണയമൃതകപോതായിതോ മാ സ്മ ഭൂവം പ്രാപ്തം പ്രാശ്നന് സഹേയ ക്ഷുധമപി ശയുവത് സിംധുവത്സ്യാമഗാധഃ । മാ പപ്തം യോഷിദാദൌ ശിഖിനി ശലഭവത് ഭൃംഗവത്സാരഭാഗീ ഭൂയാസം കിംതു തദ്വദ്ധനചയനവശാന്മാഹമീശ പ്രണേശമ് ॥5॥

മാ ബദ്ധ്യാസം തരുണ്യാ ഗജ ഇവ വശയാ നാര്ജയേയം ധനൌഘം ഹര്താന്യസ്തം ഹി മാധ്വീഹര ഇവ മൃഗവന്മാ മുഹം ഗ്രാമ്യഗീതൈഃ । നാത്യാസജ്ജേയ ഭോജ്യേ ഝഷ ഇവ ബലിശേ പിംഗലാവന്നിരാശഃ സുപ്യാം ഭര്തവ്യയോഗാത് കുരര ഇവ വിഭോ സാമിഷോഽന്യൈര്ന ഹന്യൈ ॥6॥

വര്തേയ ത്യക്തമാനഃ സുഖമതിശിശുവന്നിസ്സഹായശ്ചരേയം കന്യായാ ഏകശേഷോ വലയ ഇവ വിഭോ വര്ജിതാന്യോന്യഘോഷഃ । ത്വച്ചിത്തോ നാവബുധ്യൈ പരമിഷുകൃദിവ ക്ഷ്മാഭൃദായാനഘോഷം ഗേഹേഷ്വന്യപ്രണീതേഷ്വഹിരിവ നിവസാന്യുംദുരോര്മംദിരേഷു ॥7॥

ത്വയ്യേവ ത്വത്കൃതം ത്വം ക്ഷപയസി ജഗദിത്യൂര്ണനാഭാത് പ്രതീയാം ത്വച്ചിംതാ ത്വത്സ്വരൂപം കുരുത ഇതി ദൃഢം ശിക്ഷയേ പേശകാരാത് । വിഡ്ഭസ്മാത്മാ ച ദേഹോ ഭവതി ഗുരുവരോ യോ വിവേകം വിരക്തിം ധത്തേ സംചിംത്യമാനോ മമ തു ബഹുരുജാപീഡിതോഽയം വിശേഷാത് ॥8॥

ഹീ ഹീ മേ ദേഹമോഹം ത്യജ പവനപുരാധീശ യത്പ്രേമഹേതോ- ര്ഗേഹേ വിത്തേ കലത്രാദിഷു ച വിവശിതാസ്ത്വത്പദം വിസ്മരംതി । സോഽയം വഹ്നേശ്ശുനോ വാ പരമിഹ പരതഃ സാംപ്രതംചാക്ഷികര്ണ- ത്വഗ്ജിഹ്വാദ്യാ വികര്ഷംത്യവശമത ഇതഃ കോഽപി ന ത്വത്പദാബ്ജേ ॥9॥

ദുർവാരോ ദേഹമോഹോ യദി പുനരധുനാ തര്ഹി നിശ്ശേഷരോഗാന് ഹൃത്വാ ഭക്തിം ദ്രഢിഷ്ഠാം കുരു തവ പദപംകേരുഹേ പംകജാക്ഷ । നൂനം നാനാഭവാംതേ സമധിഗതമമും മുക്തിദം വിപ്രദേഹം ക്ഷുദ്രേ ഹാ ഹംത മാ മാ ക്ഷിപ വിഷയരസേ പാഹി മാം മാരുതേശ ॥10॥

நாராயணீயம் த³ஶக 93 - பஞ்சவிம்ஶதி கு³ரவ: பற்றி

The ninety-third dashaka of the Narayaneeyam draws on the avadhuta's teaching in the Bhagavatam, book 11. Bhattathiri prays: by your grace, let me give up attachment to family, fix my mind on you, and wander seeing the whole world as the play of maya. He recalls the twenty-four teachers the avadhuta learned from in nature, such as the earth's patience, the air's freedom from attachment, the sky's all-pervading purity, and says that human birth, with its power of understanding, is rare and precious among the endless creatures that seek only food and drink. He ends praying, if attachment to the body still remains, for the Lord to remove his ailments and make his devotion firm.

இயற்றியவர்: Melpathur Narayana Bhattathiri (1560 to 1646)

எப்போது பாராயணம் செய்வது: In daily Narayaneeyam parayana and at Guruvayur.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

  • The avadhuta's twenty-four gurus, from the earth to the wasp, are told to King Yadu in the Bhagavatam, book 11, chapters 7 to 9.
  • The dashaka teaches that every part of nature can be a teacher to a watchful mind.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

How many teachers did the avadhuta learn from?

Twenty-four, taken from nature.

Why is human birth precious, in this dashaka?

Because of its power of understanding.

Who wrote the Narayaneeyam?

Melpathur Narayana Bhattathiri, in 1586.

வழிபாட்டிற்கும் கற்றலுக்குமாக வழங்கப்படுகிறது, கணிப்பாக அல்ல. வணிக நோக்கமற்றது.