MuhurtaNow

உத்³த⁴வகீ³தா - ஸப்தமோத்⁴யாய:

Sri Krishna · பாரம்பரிய பக்தி நூல்

അഥ സപ്തമോഽധ്യായഃ ।

ശ്രീ ഭഗവാന് ഉവാച

യത് ആത്ഥ മാം മഹാഭാഗ തത് ചികീര്ഷിതം ഏവ മേ । ബ്രഹ്മാ ഭവഃ ലോകപാലാഃ സ്വർവാസം മേ അഭികാംക്ഷിണഃ ॥ 1

മയാ നിഷ്പാദിതം ഹി അത്ര ദേവകാര്യം അശേഷതഃ । യദര്ഥം അവതീര്ണഃ അഹം അംശേന ബ്രഹ്മണാര്ഥിതഃ ॥ 2॥

കുലം വൈ ശാപനിര്ദഗ്ധം നംക്ഷ്യതി അന്യോന്യവിഗ്രഹാത് । സമുദ്രഃ സപ്തമേ അഹ്ന്ഹ്യേതാം പുരീം ച പ്ലാവയിഷ്യതി ॥ 3॥

യഃ ഹി ഏവ അയം മയാ ത്യക്തഃ ലോകഃ അയം നഷ്ടമംഗലഃ । ഭവിഷ്യതി അചിരാത് സാധോ കലിനാഽപി നിരാകൃതഃ ॥ 4॥

ന വസ്തവ്യം ത്വയാ ഏവ ഇഹ മയാ ത്യക്തേ മഹീതലേ । ജനഃ അധര്മരുചിഃ ഭദ്രഃ ഭവിഷ്യതി കലൌ യുഗേ ॥ 5॥

ത്വം തു സർവം പരിത്യജ്യ സ്നേഹം സ്വജനബംധുഷു । മയി ആവേശ്യ മനഃ സമ്യക് സമദൃക് വിചരസ്വ ഗാമ് ॥ 6॥

യത് ഇദം മനസാ വാചാ ചക്ഷുര്ഭ്യാം ശ്രവണാദിഭിഃ । നശ്വരം ഗൃഹ്യമാണം ച വിദ്ധി മായാമനോമയമ് ॥ 7॥

പുംസഃ അയുക്തസ്യ നാനാര്ഥഃ ഭ്രമഃ സഃ ഗുണദോഷഭാക് । കര്മാകര്മവികര്മ ഇതി ഗുണദോഷധിയഃ ഭിദാ ॥ 8॥

തസ്മാത് യുക്തൈംദ്രിയഗ്രാമഃ യുക്തചിത്തഃ ഇദം ജഗത് । ആത്മനി ഈക്ഷസ്വ വിതതം ആത്മാനം മയി അധീശ്വരേ ॥ 9॥

ജ്ഞാനവിജ്ഞാനസംയുക്തഃ ആത്മഭൂതഃ ശരീരിണാമ് । ആത്മാനുഭവതുഷ്ടാത്മാ ന അംതരായൈഃ വിഹന്യസേ ॥ 10॥

ദോഷബുദ്ധ്യാ ഉഭയാതീതഃ നിഷേധാത് ന നിവര്തതേ । ഗുണബുദ്ധ്യാ ച വിഹിതം ന കരോതി യഥാ അര്ഭകഃ ॥ 11॥

സർവഭൂതസുഹൃത് ശാംതഃ ജ്ഞാനവിജ്ഞാനനിശ്ചയഃ । പശ്യന് മദാത്മകം വിശ്വം ന വിപദ്യേത വൈ പുനഃ ॥ 12॥

ശ്രീ ശുകഃ ഉവാച

ഇതി ആദിഷ്ടഃ ഭഗവതാ മഹാഭാഗവതഃ നൃപ । ഉദ്ധവഃ പ്രണിപത്യ ആഹ തത്ത്വജിജ്ഞാസുഃ അച്യുതമ് ॥ 13

ഉദ്ധവഃ ഉവാച

യോഗേശ യോഗവിന്ന്യാസ യോഗാത്മ യോഗസംഭവ । നിഃശ്രേയസായ മേ പ്രോക്തഃ ത്യാഗഃ സംന്യാസലക്ഷണഃ ॥ 14

ത്യാഗഃ അയം ദുഷ്കരഃ ഭൂമന് കാമാനാം വിഷയാത്മഭിഃ । സുതരാം ത്വയി സർവാത്മന് ന അഭക്തൈഃ ഇതി മേ മതിഃ ॥ 15॥

സഃ അഹം മമ അഹം ഇതി മൂഢമതിഃ വിഗാഢഃ ത്വത് മായയാ വിരചിത ആത്മനി സാനുബംധേ । തത് തു അംജസാ നിഗദിതം ഭവതാ യഥാ അഹമ് സംസാധയാമി ഭഗവന് അനുശാധി ഭൃത്യമ് ॥ 16॥

സത്യസ്യ തേ സ്വദൃശഃ ആത്മനഃ ആത്മനഃ അന്യമ് വക്താരം ഈശ വിബുധേഷു അപി ന അനുചക്ഷേ । സർവേ വിമോഹിതധിയഃ തവ മായയാ ഇമേ ബ്രഹ്മാദയഃ തനുഭൃതഃ ബഹിഃ അര്ഥഭാവഃ ॥ 17॥

തസ്മാത് ഭവംതം അനവദ്യം അനംതപാരമ് സർവജ്ഞം ഈശ്വരം അകുംഠവികുംഠധിഷ്ണി അയമ് । നിർവിണ്ണധീഃ അഹം ഉ ഹ വൃജനാഭിതപ്തഃ നാരായണം നരസഖം ശരണം പ്രപദ്യേ ॥ 18॥

ശ്രീ ഭഗവാന് ഉവാച

പ്രായേണ മനുജാ ലോകേ ലോകതത്ത്വവിചക്ഷണാഃ । സമുദ്ധരംതി ഹി ആത്മാനം ആത്മനാ ഏവ അശുഭാശയാത് ॥ 19

ആത്മനഃ ഗുരുഃ ആത്മാ ഏവ പുരുഷസ്യ വിശേഷതഃ । യത് പ്രത്യക്ഷ അനുമാനാഭ്യാം ശ്രേയഃ അസൌ അനുവിംദതേ ॥ 20॥

പുരുഷത്വേ ച മാം ധീരാഃ സാംഖ്യയോഗവിശാരദാഃ । ആവിസ്തരാം പ്രപശ്യംതി സർവശക്തി ഉപബൃംഹിതമ് ॥ 21॥

ഏകദ്വിത്രിചതുഷ്പാദഃ ബഹുപാദഃ തഥാ അപദഃ । ബഹ്വ്യഃ സംതി പുരഃ സൃഷ്ടാഃ താസാം മേ പൌരുഷീ പ്രിയാ ॥ 22॥

അത്ര മാം മാര്ഗയംത്യദ്ധാഃ യുക്താഃ ഹേതുഭിഃ ഈശ്വരമ് । ഗൃഹ്യമാണൈഃ ഗുണൈഃ ലിംഗൈഃ അഗ്രാഹ്യം അനുമാനതഃ ॥ 23॥

അത്ര അപി ഉദാഹരംതി ഇമം ഇതിഹാസം പുരാതനമ് । അവധൂതസ്യ സംവാദം യദോഃ അമിതതേജസഃ ॥ 24॥

(അഥ അവധൂതഗീതമ് ।) അവധൂതം ദ്വിജം കംചിത് ചരംതം അകുതോഭയമ് । കവിം നിരീക്ഷ്യ തരുണം യദുഃ പപ്രച്ഛ ധര്മവിത് ॥ 25॥

യദുഃ ഉവാച

കുതഃ ബുദ്ധിഃ ഇയം ബ്രഹ്മന് അകര്തുഃ സുവിശാരദാ । യാം ആസാദ്യ ഭവാന് ലോകം വിദ്വാന് ചരതി ബാലവത് ॥ 26

പ്രായഃ ധര്മാര്ഥകാമേഷു വിവിത്സായാം ച മാനവാഃ । ഹേതുനാ ഏവ സമീഹംതേ ആയുഷഃ യശസഃ ശ്രിയഃ ॥ 27॥

ത്വം തു കല്പഃ കവിഃ ദക്ഷഃ സുഭഗഃ അമൃതഭാഷണഃ । ന കര്താ നേഹസേ കിംചിത് ജഡൌന്മത്തപിശാചവത് ॥ 28॥

ജനേഷു ദഹ്യമാനേഷു കാമലോഭദവാഗ്നിനാ । ന തപ്യസേ അഗ്നിനാ മുക്തഃ ഗംഗാംഭസ്ഥഃ ഇവ ദ്വിപഃ ॥ 29॥

ത്വം ഹി നഃ പൃച്ഛതാം ബ്രഹ്മന് ആത്മനി ആനംദകാരണമ് । ബ്രൂഹി സ്പര്ശവിഹീനസ്യ ഭവതഃ കേവല ആത്മനഃ ॥ 30॥

ശ്രീ ഭഗവാന് ഉവാച

യദുനാ ഏവം മഹാഭാഗഃ ബ്രഹ്മണ്യേന സുമേധസാ । പൃഷ്ടഃ സഭാജിതഃ പ്രാഹ പ്രശ്രയ അവനതം ദ്വിജഃ ॥ 31

ബ്രാഹ്മണഃ ഉവാച

സംതി മേ ഗുരവഃ രാജന് ബഹവഃ ബുദ്ധ്യാ ഉപാശ്രിതാഃ । യതഃ ബുദ്ധിം ഉപാദായ മുക്തഃ അടാമി ഇഹ താന് ശ്രുണു ॥ 32

പൃഥിവീ വായുഃ ആകാശം ആപഃ അഗ്നിഃ ചംദ്രമാ രവിഃ । കപോതഃ അജഗരഃ സിംധുഃ പതംഗഃ മധുകൃദ് ഗജഃ ॥ 33॥

മധുഹാ ഹരിണഃ മീനഃ പിംഗലാ കുരരഃ അര്ഭകഃ । കുമാരീ ശരകൃത് സര്പഃ ഊര്ണനാഭിഃ സുപേശകൃത് ॥ 34॥

ഏതേ മേ ഗുരവഃ രാജന് ചതുർവിംശതിഃ ആശ്രിതാഃ । ശിക്ഷാ വൃത്തിഭിഃ ഏതേഷാം അന്വശിക്ഷം ഇഹ ആത്മനഃ ॥ 35॥

യതഃ യത് അനുശിക്ഷാമി യഥാ വാ നാഹുഷാത്മജ । തത് തഥാ പുരുഷവ്യാഘ്ര നിബോധ കഥയാമി തേ ॥ 36॥

ഭൂതൈഃ ആക്രമാണഃ അപി ധീരഃ ദൈവവശാനുഗൈഃ । തത് വിദ്വാന് ന ചലേത് മാര്ഗാത് അന്വശിക്ഷം ക്ഷിതേഃ വ്രതമ് ॥ 37॥

ശശ്വത് പരാര്ഥസർവേഹഃ പരാര്ഥ ഏകാംതസംഭവഃ । സാധുഃ ശിക്ഷേത ഭൂഭൃത്തഃ നഗശിഷ്യഃ പരാത്മതാമ് ॥

38॥

പ്രാണവൃത്ത്യാ ഏവ സംതുഷ്യേത് മുനിഃ ന ഏവ ഇംദ്രിയപ്രിയൈഃ । ജ്ഞാനം യഥാ ന നശ്യേത ന അവകീര്യേത വാങ്മനഃ ॥ 39॥

വിഷയേഷു ആവിശന് യോഗീ നാനാധര്മേഷു സർവതഃ । ഗുണദോഷവ്യപേത ആത്മാ ന വിഷജ്ജേത വായുവത് ॥ 40॥

പാര്ഥിവേഷു ഇഹ ദേഹേഷു പ്രവിഷ്ടഃ തത് ഗുണാശ്രയഃ । ഗുണൈഃ ന യുജ്യതേ യോഗീ ഗംധൈഃ വായുഃ ഇവ ആത്മദൃക് ॥ 41॥

അംതഃ ഹിതഃ ച സ്ഥിരജംഗമേഷു ബ്രഹ്മ ആത്മഭാവേന സമന്വയേന । വ്യാപ്ത്യ അവച്ഛേദം അസംഗം ആത്മനഃ മുനിഃ നഭഃ ത്വം വിതതസ്യ ഭാവയേത് ॥ 42॥

തേജഃ അബന്നമയൈഃ ഭാവൈഃ മേഘ ആദ്യൈഃ വായുനാ ഈരിതൈഃ । ന സ്പൃശ്യതേ നഭഃ തദ്വത് കാലസൃഷ്ടൈഃ ഗുണൈഃ പുമാന് ॥

43॥

സ്വച്ഛഃ പ്രകൃതിതഃ സ്നിഗ്ധഃ മാധുര്യഃ തീര്ഥഭൂഃ നൃണാമ് । മുനിഃ പുനാതി അപാം മിത്രം ഈക്ഷ ഉപസ്പര്ശകീര്തനൈഃ ॥ 44॥

തേജസ്വീ തപസാ ദീപ്തഃ ദുര്ധര്ഷൌദരഭാജനഃ । സർവഭക്ഷഃ അപി യുക്ത ആത്മാ ന ആദത്തേ മലം അഗ്നിവത് ॥ 45॥

ക്വചിത് ശന്നഃ ക്വചിത് സ്പഷ്ടഃ ഉപാസ്യഃ ശ്രേയഃ ഇച്ഛതാമ് । ഭുംക്തേ സർവത്ര ദാതൄണാം ദഹന് പ്രാക് ഉത്തര അശുഭമ് ॥

46॥

സ്വമായയാ സൃഷ്ടം ഇദം സത് അസത് ലക്ഷണം വിഭുഃ । പ്രവിഷ്ടഃ ഈയതേ തത് തത് സ്വരൂപഃ അഗ്നിഃ ഇവ ഏധസി ॥ 47॥

വിസര്ഗാദ്യാഃ ശ്മശാനാംതാഃ ഭാവാഃ ദേഹസ്യ ന ആത്മനഃ । കലാനാം ഇവ ചംദ്രസ്യ കാലേന അവ്യക്തവര്ത്മനാ ॥ 48॥

കാലേന ഹി ഓഘവേഗേന ഭൂതാനാം പ്രഭവ അപി അയൌ । നിത്യൌ അപി ന ദൃശ്യേതേ ആത്മനഃ അഗ്നേഃ യഥാ അര്ചിഷാമ് ॥ 49॥

ഗുണൈഃ ഗുണാന് ഉപാദത്തേ യഥാകാലം വിമുംചതി । ന തേഷു യുജ്യതേ യോഗീ ഗോഭിഃ ഗാഃ ഇവ ഗോപതിഃ ॥ 50॥

ബുധ്യതേ സ്വേന ഭേദേന വ്യക്തിസ്ഥഃ ഇവ തത് ഗതഃ । ലക്ഷ്യതേ സ്ഥൂലമതിഭിഃ ആത്മാ ച അവസ്ഥിതഃ അര്കവത് ॥ 51॥

ന അതിസ്നേഹഃ പ്രസംഗഃ വാ കര്തവ്യഃ ക്വ അപി കേനചിത് । കുർവന് വിംദേത സംതാപം കപോതഃ ഇവ ദീനധീഃ ॥ 52॥

കപോതഃ കശ്ചന അരണ്യേ കൃതനീഡഃ വനസ്പതൌ । കപോത്യാ ഭാര്യയാ സാര്ധം ഉവാസ കതിചിത് സമാഃ ॥ 53॥

കപോതൌ സ്നേഹഗുണിതഹൃദയൌ ഗൃഹധര്മിണൌ । ദൃഷ്ടിം ദൃഷ്ട്യാംഗം അംഗേന ബുദ്ധിം ബുദ്ധ്യാ ബബംധതുഃ ॥

54॥

ശയ്യാസനാടനസ്ഥാനവാര്താക്രീഡാശനാദികമ് । മിഥുനീഭൂയ വിസ്രബ്ധൌ ചേരതുഃ വനരാജിഷു ॥ 55॥

യം യം വാംഛതി സാ രാജന് തര്പയംതി അനുകംപിതാ । തം തം സമനയത് കാമം കൃച്ഛ്രേണ അപി അജിതൈംദ്രിയഃ ॥ 56॥

കപോതീ പ്രഥമം ഗര്ഭം ഗൃഹ്ണതി കാലഃ ആഗതേ । അംഡാനി സുഷുവേ നീഡേ സ്വപത്യുഃ സംനിധൌ സതീ ॥ 57॥

തേഷൂ കാലേ വ്യജായംത രചിതാവയവാ ഹരേഃ । ശക്തിഭിഃ ദുർവിഭാവ്യാഭിഃ കോമലാംഗതനൂരുഹാഃ ॥ 58॥

പ്രജാഃ പുപുഷതുഃ പ്രീതൌ ദംപതീ പുത്രവത്സലൌ । ശ‍ഋണ്വംതൌ കൂജിതം താസാം നിർവൃതൌ കലഭാഷിതൈഃ ॥ 59॥

താസാം പതത്രൈഃ സുസ്പര്ശൈഃ കൂജിതൈഃ മുഗ്ധചേഷ്ടിതൈഃ । പ്രത്യുദ്ഗമൈഃ അദീനാനാം പിതരൌ മുദം ആപതുഃ ॥ 60॥

സ്നേഹാനുബദ്ധഹൃദയൌ അന്യോന്യം വിഷ്ണുമായയാ । വിമോഹിതൌ ദീനധിയൌ ശിശൂന് പുപുഷതുഃ പ്രജാഃ ॥ 61॥

ഏകദാ ജഗ്മതുഃ താസാം അന്നാര്ഥം തൌ കുടുംബിനൌ । പരിതഃ കാനനേ തസ്മിന് അര്ഥിനൌ ചേരതുഃ ചിരമ് ॥ 62॥

ദൃഷ്ട്വാ താന് ലുബ്ധകഃ കശ്ചിത് യദൃച്ഛ അതഃ വനേചരഃ । ജഗൃഹേ ജാലം ആതത്യ ചരതഃ സ്വാലയാംതികേ ॥ 63॥

കപോതഃ ച കപോതീ ച പ്രജാപോഷേ സദാ ഉത്സുകൌ । ഗതൌ പോഷണം ആദായ സ്വനീഡം ഉപജഗ്മതുഃ ॥ 64॥

കപോതീ സ്വാത്മജാന് വീക്ഷ്യ ബാലകാന് ജാലസംവൃതാന് । താന് അഭ്യധാവത് ക്രോശംതീ ക്രോശതഃ ഭൃശദുഃഖിതാ ॥ 65॥

സാ അസകൃത് സ്നേഹഗുണിതാ ദീനചിത്താ അജമായയാ । സ്വയം ച അബധ്യത ശിചാ ബദ്ധാന് പശ്യംതി അപസ്മൃതിഃ ॥ 66॥

കപോതഃ ച ആത്മജാന് ബദ്ധാന് ആത്മനഃ അപി അധികാന് പ്രിയാന് । ഭാര്യാം ച ആത്മസമാം ദീനഃ വിലലാപ അതിദുഃഖിതഃ ॥ 67॥

അഹോ മേ പശ്യത അപായം അല്പപുണ്യസ്യ ദുര്മതേഃ । അതൃപ്തസ്യ അകൃതാര്ഥസ്യ ഗൃഹഃ ത്രൈവര്ഗികഃ ഹതഃ ॥ 68॥

അനുരൂപാ അനുകൂലാ ച യസ്യ മേ പതിദേവതാ । ശൂന്യേ ഗൃഹേ മാം സംത്യജ്യ പുത്രൈഃ സ്വര്യാതി സാധുഭിഃ ॥ 69॥

സഃ അഹം ശൂന്യേ ഗൃഹേ ദീനഃ മൃതദാരഃ മൃതപ്രജഃ । ജിജീവിഷേ കിമര്ഥം വാ വിധുരഃ ദുഃഖജീവിതഃ ॥ 70॥

താന് തഥാ ഏവ ആവൃതാന് ശിഗ്ഭിഃ മൃത്യുഗ്രസ്താന് വിചേഷ്ടതഃ । സ്വയം ച കൃപണഃ ശിക്ഷു പശ്യന് അപി അബുധഃ അപതത് ॥ 71॥

തം ലബ്ധ്വാ ലുബ്ധകഃ ക്രൂരഃ കപോതം ഗൃഹമേധിനമ് । കപോതകാന് കപോതീം ച സിദ്ധാര്ഥഃ പ്രയയൌ ഗൃഹമ് ॥ 72॥

ഏവം കുടുംബീ അശാംത ആത്മാ ദ്വംദ്വ ആരാമഃ പതത് ത്രിവത് । പുഷ്ണന് കുടുംബം കൃപണഃ സാനുബംധഃ അവസീദതി ॥ 73॥

യഃ പ്രാപ്യ മാനുഷം ലോകം മുക്തിദ്വാരം അപാവൃതമ് । ഗൃഹേഷു ഖഗവത് സക്തഃ തം ആരൂഢച്യുതം വിദുഃ ॥ 74॥

ഇതി ശ്രീമദ്ഭാഗവതേ മഹാപുരാണേ പാരമഹംസ്യാം സംഹിതായാമേകാദശസ്കംധേ ശ്രീകൃഷ്ണോദ്ധവസംവാദേ യദ്വധൂതേതിഹാസേ സപ്തമോഽധ്യായഃ ॥

உத்³த⁴வகீ³தா - ஸப்தமோத்⁴யாய: பற்றி

This chapter of the Uddhava Gita, the seventh chapter of the eleventh canto of the Bhagavata Purana, begins Krishna's great teaching to his friend Uddhava. Krishna says that he is about to leave the world, as Brahma, Shiva and the gods have asked, and tells Uddhava to give up attachment and wander the earth with a mind fixed on him. When Uddhava asks how, Krishna tells the story of the Avadhuta, a free wandering sage who told King Yadu that he had learned from twenty-four teachers in nature, and describes the first of them: the earth, the air, the sky, water, fire, the moon, the sun and the pigeon.

மூலம்: Bhagavata Purana, Skandha 11, chapter 7, as its colophon states

எப்போது பாராயணம் செய்வது: For study and reflection, in Bhagavatam saptaha, and in Vedanta and devotion classes.

உங்களுக்குத் தெரியுமா?

  • The Avadhuta's twenty-four gurus include the earth (patience), air (non-attachment), the sky (all-pervasiveness) and the python (contentment).
  • The story of the pigeon family warns against excessive attachment to family.
  • The Uddhava Gita (cantos 11.7 to 11.29) is sometimes called Krishna's last teaching.

அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகள்

What is the Uddhava Gita?

Krishna's last teaching to Uddhava, in the eleventh canto of the Bhagavatam.

Who is the Avadhuta?

A free wandering sage who learned from twenty-four teachers in nature.

What does the earth teach him?

Patience and forbearance.

வழிபாட்டிற்கும் கற்றலுக்குமாக வழங்கப்படுகிறது, கணிப்பாக அல்ல. வணிக நோக்கமற்றது.