ಉದ್ಧವಗೀತಾ - ದಶಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ
Sri Krishna · ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭಕ್ತಿ ಪಠ್ಯ
అథ దశమోఽధ్యాయః ।
శ్రీభగవాన్ ఉవాచ
మయా ఉదితేషు అవహితః స్వధర్మేషు మదాశ్రయః । వర్ణాశ్రమకుల ఆచారం అకామాత్మా సమాచరేత్ ॥ 1
అన్వీక్షేత విశుద్ధాత్మా దేహినాం విషయాత్మనామ్ । గుణేషు తత్త్వధ్యానేన సర్వారంభవిపర్యయమ్ ॥ 2॥
సుప్తస్య విషయాలోకః ధ్యాయతః వా మనోరథః । నానామకత్వాత్ విఫలః తథా భేదాత్మదీః గుణైః ॥ 3॥
నివృత్తం కర్మ సేవేత ప్రవృత్తం మత్పరః త్యజేత్ । జిజ్ఞాసాయాం సంప్రవృత్తః న అద్రియేత్ కర్మ చోదనామ్ ॥ 4॥
యమానభీక్ష్ణం సేవేత నియమాన్ మత్పరః క్వచిత్ । మదభిజ్ఞం గురం శాంతం ఉపాసీత మదాత్మకమ్ ॥ 5॥
అమాన్యమత్సరః దక్షః నిర్మమః దృఢసౌహృదః । అసత్వరః అర్థజిజ్ఞాసుః అనసూయౌః అమోఘవాక్ ॥ 6॥
జాయాపత్యగృహక్షేత్రస్వజనద్రవిణ ఆదిషు । ఉదాసీనః సమం పశ్యన్ సర్వేషు అర్థం ఇవ ఆత్మనః ॥ 7॥
విలక్షణః స్థూలసూక్ష్మాత్ దేహాత్ ఆత్మేక్షితా స్వదృక్ । యథాగ్నిః దారుణః దాహ్యాత్ దాహకః అన్యః ప్రకాశకః ॥ 8॥
నిరోధ ఉత్పత్తి అణు బృహన్ నానాత్వం తత్కృతాన్ గుణాన్ । అంతః ప్రవిష్టః ఆధత్తః ఏవం దేహగుణాన్ పరః ॥ 9॥
యః అసౌ గుణైః విరచితః దేహః అయం పురుషస్య హి । సంసారః తత్ నిబంధః అయం పుంసః విద్యాత్ ఛిదాత్మనః ॥ 10॥
తస్మాత్ జిజ్ఞాసయా ఆత్మానం ఆత్మస్థం పరమ్ । సంగమ్య నిరసేత్ ఏతత్ వస్తుబుద్ధిం యథాక్రమమ్ ॥ 11॥
ఆచార్యః అరణిః ఆద్యః స్యాత్ అంతేవాసి ఉత్తర అరణిః । తత్ సంధానం ప్రవచనం విద్యా సంధిః సుఖావహః ॥ 12॥
వైశారదీ సా అతివిశుద్ధబుద్ధిః ధునోతి మాయాం గుణసంప్రసూతామ్ । గుణాన్ చ సందహ్య యత్ ఆత్మం ఏతత్ స్వయం చ శామ్యతి అసమిద్ యథా అగ్నిః ॥ 13॥
అథ ఏషాం కర్మకర్తౄణాం భోక్తౄణాం సుఖదుఃఖయోః । నానాత్వం అథ నిత్యత్వం లోకకాలాగమ ఆత్మనామ్ ॥ 14॥
మన్యసే సర్వభావానాం సంస్థా హి ఔత్పత్తికీ యథా । తత్ తత్ ఆకృతిభేదేన జాయతే భిద్యతే చ ధీః ॥ 15॥
ఏవం అపి అంగ సర్వేషాం దేహినాం దేహయోగతః । కాల అవయవతః సంతి భావా జన్మాదయోః అసకృత్ ॥ 16॥
అత్ర అపి కర్మణాం కర్తుః అస్వాతంత్ర్యం చ లక్ష్యతే । భోక్తుః చ దుఃఖసుఖయోః కః అన్వర్థః వివశం భజేత్ ॥ 17॥
న దేహినాం సుఖం కించిత్ విద్యతే విదుషాం అపి । తథా చ దుఃఖం మూఢానాం వృథా అహంకరణం పరమ్ ॥ 18॥
యది ప్రాప్తిం విఘాతం చ జానంతి సుఖదుఃఖయోః । తే అపి అద్ధా న విదుః యోగం మృత్యుః న ప్రభవేత్ యథా ॥ 19॥
కః అన్వర్థః సుఖయతి ఏనం కామః వా మృత్యుః అంతికే । ఆఘాతం నీయమానస్య వధ్యసి ఏవ న తుష్టిదః ॥ 20॥
శ్రుతం చ దృష్టవత్ దుష్టం స్పర్ధా అసూయా అత్యయవ్యయైః । బహు అంతరాయ కామత్వాత్ కృషివత్ చ అపి నిష్ఫలమ్ ॥ 21॥
అంతరాయైః అవిహతః యది ధర్మః స్వనుష్ఠితః । తేనాపి నిర్జితం స్థానం యథా గచ్ఛతి తత్ శ్రుణు ॥ 22॥
ఇష్త్వా ఇహ దేవతాః యజ్ఞైః స్వర్లోకం యాతి యాజ్ఞికః । భుంజీత దేవవత్ తత్ర భోగాన్ దివ్యాన్ నిజ అర్జితాన్ ॥ 23॥
స్వపుణ్య ఉపచితే శుభ్రే విమానః ఉపగీయతే । గంధర్వైః విహరన్మధ్యే దేవీనాం హృద్యవేషధృక్ ॥ 24॥
స్త్రీభిః కామగయానేన కింకిణీజాలమాలినా । క్రీడన్ న వేద ఆత్మపాతం సురాక్రీడేషు నిర్వృతః ॥ 25॥
తావత్ ప్రమోదతే స్వర్గే యావత్ పుణ్యం సమాప్యతే । క్షీణపుణ్యః పతతి అర్వాక్ అనిచ్ఛన్ కాలచాలితః ॥ 26॥
యది అధర్మరతః సంగాత్ అసతాం వా అజితేంద్రియః । కామాత్మా కృపణః లుబ్ధః స్త్రైణః భూతవిహింసకః ॥ 27॥
పశూన్ అవిధినా ఆలభ్య ప్రేతభూతగణాన్ యజన్ । నరకాన్ అవశః జంతుః గత్వా యాతి ఉల్బణం తమః ॥ 28॥
కర్మాణి దుఃఖ ఉదర్కాణి కుర్వన్ దేహేన తైః పునః । దేహం ఆభజతే తత్ర కిం సుఖం మర్త్యధర్మిణః ॥ 29॥
లోకానాం లోక పాలానాం మద్భయం కల్పజీవినామ్ । బ్రహ్మణః అపి భయం మత్తః ద్విపరాధపర ఆయుషః ॥ 30॥
గుణాః సృజంతి కర్మాణి గుణః అనుసృజతే గుణాన్ । జీవః తు గుణసంయుక్తః భుంక్తే కర్మఫలాని అసౌ ॥ 31॥
యావత్ స్యాత్ గుణవైషమ్యం తావత్ నానాత్వం ఆత్మనః । నానాత్వం ఆత్మనః యావత్ పారతంత్ర్యం తదా ఏవ హి ॥ 32॥
యావత్ అస్య అస్వతంత్రత్వం తావత్ ఈశ్వరతః భయమ్ । యః ఏతత్ సముపాసీరన్ తే ముహ్యంతి శుచార్పితాః ॥ 33॥
కాలః ఆత్మా ఆగమః లోకః స్వభావః ధర్మః ఏవ చ । ఇతి మాం బహుధా ప్రాహుః గుణవ్యతికరే సతి ॥ 34॥
ఉద్ధవః ఉవాచ
గుణేషు వర్తమానః అపి దేహజేషు అనపావృతాః । గుణైః న బధ్యతే దేహీ బధ్యతే వా కథం విభో ॥ 35
కథం వర్తేత విహరేత్ కైః వా జ్ఞాయేత లక్షణైః । కిం భుంజీత ఉత విసృజేత్ శయీత ఆసీత యాతి వా ॥ 36॥
ఏతత్ అచ్యుత మే బ్రూహి ప్రశ్నం ప్రశ్నవిదాం వర । నిత్యముక్తః నిత్యబద్ధః ఏకః ఏవ ఇతి మే భ్రమః ॥ 37॥
ఇతి శ్రీమద్భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయామేకాదశస్కంధే భగవదుద్ధవసంవాదే దశమోఽధ్యాయః ॥
ಉದ್ಧವಗೀತಾ - ದಶಮೋಽಧ್ಯಾಯಃ ಬಗ್ಗೆ
ಈ ಉದ್ಧವಗೀತಾ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ೧೦ನೇ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದ ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಭಾಗವತ ಪುರಾಣದ ಏಕಾದಶ ಸ್ಕಂಧದ ೧೦ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ; ಉದ್ಧವನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಬೋಧನೆಯ ಭಾಗ. ತನ್ನಲ್ಲಿ ಶರಣು ಬಂದವನು ತಾನು ಬೋಧಿಸಿದ ಸ್ವಧರ್ಮಗಳನ್ನು ನಿಷ್ಕಾಮವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು, ಜನ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿ ದುಃಖ ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಕೃಷ್ಣ. ಸ್ವರ್ಗವೂ ಸೇರಿ ಕರ್ಮಫಲಗಳು ಕ್ಷಣಿಕ, ಕಾಲಬದ್ಧ; ದೇಹಾಭಿಮಾನ ಇರುವವರೆಗೆ ಕರ್ಮ ಜೀವವನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ; ಆತ್ಮವನ್ನು ದೇಹ ಗುಣಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನವೆಂದು ಅರಿತ ಜ್ಞಾನಿ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ತೋರುತ್ತಾನೆ.
ಮೂಲ: ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಭಾಗವತ ಪುರಾಣ, ಏಕಾದಶ ಸ್ಕಂಧ, ೧೦ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ
ಯಾವಾಗ ಪಠಿಸಬೇಕು: ಭಾಗವತ ಪಾರಾಯಣದಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾಗವತ ಸಪ್ತಾಹದಲ್ಲಿ.
ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ?
- ಪುಣ್ಯ ತೀರಿದಾಗ ಸ್ವರ್ಗಸುಖವೂ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಓಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಧ್ಯಾಯ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.
- ಇದು ಲೋಕ ಬಿಡುವ ಮುಂಚಿನ ಕೃಷ್ಣನ ಕೊನೆಯ ಮಹಾಬೋಧನೆ ಉದ್ಧವಗೀತೆಗೆ ಸೇರಿದೆ.
ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸುವವರು ಯಾರು?
ಉದ್ಧವನಿಗೆ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ.
ಇದು ಸ್ವರ್ಗದ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತದೆ?
ಅದರ ಸುಖ ಕ್ಷಣಿಕ, ಕಾಲಬದ್ಧ ಎಂದು.
ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಎಲ್ಲಿಂದ?
ಭಾಗವತ ಪುರಾಣ, ಏಕಾದಶ ಸ್ಕಂಧ, ೧೦ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ.
ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ, ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ವಾಣಿಜ್ಯೇತರ.
ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಕ್ತಿ ಪಠ್ಯಗಳು