MuhurtaNow

നാരായണീയം ദശക 95 - ധ്യാനയോഗഃ - മോക്ഷപ്രാപ്തിമാര്ഗഃ

Vishnu · പരമ്പരാഗത ഭക്തിഗ്രന്ഥം

ആദൌ ഹൈരണ്യഗര്ഭീം തനുമവികലജീവാത്മികാമാസ്ഥിതസ്ത്വം ജീവത്വം പ്രാപ്യ മായാഗുണഗണഖചിതോ വര്തസേ വിശ്വയോനേ । തത്രോദ്വൃദ്ധേന സത്ത്വേന തു ഗുണയുഗലം ഭക്തിഭാവം ഗതേന ഛിത്വാ സത്ത്വം ച ഹിത്വാ പുനരനുപഹിതോ വര്തിതാഹേ ത്വമേവ ॥1॥

സത്ത്വോന്മേഷാത് കദാചിത് ഖലു വിഷയരസേ ദോഷബോധേഽപി ഭൂമന് ഭൂയോഽപ്യേഷു പ്രവൃത്തിസ്സതമസി രജസി പ്രോദ്ധതേ ദുര്നിവാരാ । ചിത്തം താവദ്ഗുണാശ്ച ഗ്രഥിതമിഹ മിഥസ്താനി സർവാണി രോദ്ധും തുര്യേ ത്വയ്യേകഭക്തിശ്ശരണമിതി ഭവാന് ഹംസരൂപീ ന്യഗാദീത് ॥2॥

സംതി ശ്രേയാംസി ഭൂയാംസ്യപി രുചിഭിദയാ കര്മിണാം നിര്മിതാനി ക്ഷുദ്രാനംദാശ്ച സാംതാ ബഹുവിധഗതയഃ കൃഷ്ണ തേഭ്യോ ഭവേയുഃ । ത്വം ചാചഖ്യാഥ സഖ്യേ നനു മഹിതതമാം ശ്രേയസാം ഭക്തിമേകാം ത്വദ്ഭക്ത്യാനംദതുല്യഃ ഖലു വിഷയജുഷാം സമ്മദഃ കേന വാ സ്യാത് ॥3॥

ത്വത്ഭക്ത്യാ തുഷ്ടബുദ്ധേഃ സുഖമിഹ ചരതോ വിച്യുതാശസ്യ ചാശാഃ സർവാഃ സ്യുഃ സൌഖ്യമയ്യഃ സലിലകുഹരഗസ്യേവ തോയൈകമയ്യഃ । സോഽയം ഖല്വിംദ്രലോകം കമലജഭവനം യോഗസിദ്ധീശ്ച ഹൃദ്യാഃ നാകാംക്ഷത്യേതദാസ്താം സ്വയമനുപതിതേ മോക്ഷസൌഖ്യേഽപ്യനീഹഃ ॥4॥

ത്വദ്ഭക്തോ ബാധ്യമാനോഽപി ച വിഷയരസൈരിംദ്രിയാശാംതിഹേതോ- ര്ഭക്ത്യൈവാക്രമ്യമാണൈഃ പുനരപി ഖലു തൈര്ദുര്ബലൈര്നാഭിജയ്യഃ । സപ്താര്ചിര്ദീപിതാര്ചിര്ദഹതി കില യഥാ ഭൂരിദാരുപ്രപംചം ത്വദ്ഭക്ത്യോഘേ തഥൈവ പ്രദഹതി ദുരിതം ദുര്മദഃ ക്വേംദ്രിയാണാമ് ॥5॥

ചിത്താര്ദ്രീഭാവമുച്ചൈർവപുഷി ച പുലകം ഹര്ഷവാഷ്പം ച ഹിത്വാ ചിത്തം ശുദ്ധ്യേത്കഥം വാ കിമു ബഹുതപസാ വിദ്യയാ വീതഭക്തേഃ । ത്വദ്ഗാഥാസ്വാദസിദ്ധാംജനസതതമരീമൃജ്യമാനോഽയമാത്മാ ചക്ഷുർവത്തത്ത്വസൂക്ഷ്മം ഭജതി ന തു തഥാഽഭ്യസ്തയാ തര്കകോട്യാ॥6॥

ധ്യാനം തേ ശീലയേയം സമതനുസുഖബദ്ധാസനോ നാസികാഗ്ര- ന്യസ്താക്ഷഃ പൂരകാദ്യൈര്ജിതപവനപഥശ്ചിത്തപദ്മം ത്വവാംചമ്। ഊര്ധ്വാഗ്രം ഭാവയിത്വാ രവിവിധുശിഖിനഃ സംവിചിംത്യോപരിഷ്ടാത് തത്രസ്ഥം ഭാവയേ ത്വാം സജലജലധരശ്യാമലം കോമലാംഗമ് ॥7॥

ആനീലശ്ലക്ഷ്ണകേശം ജ്വലിതമകരസത്കുംഡലം മംദഹാസ- സ്യംദാര്ദ്രം കൌസ്തുഭശ്രീപരിഗതവനമാലോരുഹാരാഭിരാമമ് । ശ്രീവത്സാംകം സുബാഹും മൃദുലസദുദരം കാംചനച്ഛായചേലം ചാരുസ്നിഗ്ധോരുമംഭോരുഹലലിതപദം ഭാവയേഽഹം ഭവംതമ് ॥8॥

സർവാംഗേഷ്വംഗ രംഗത്കുതുകമിതി മുഹുര്ധാരയന്നീശ ചിത്തം തത്രാപ്യേകത്ര യുംജേ വദനസരസിജേ സുംദരേ മംദഹാസേ തത്രാലീനം തു ചേതഃ പരമസുഖചിദദ്വൈതരൂപേ വിതന്വ- ന്നന്യന്നോ ചിംതയേയം മുഹുരിതി സമുപാരൂഢയോഗോ ഭവേയമ് ॥9॥

ഇത്ഥം ത്വദ്ധ്യാനയോഗേ സതി പുനരണിമാദ്യഷ്ടസംസിദ്ധയസ്താഃ ദൂരശ്രുത്യാദയോഽപി ഹ്യഹമഹമികയാ സംപതേയുര്മുരാരേ । ത്വത്സംപ്രാപ്തൌ വിലംബാവഹമഖിലമിദം നാദ്രിയേ കാമയേഽഹം ത്വാമേവാനംദപൂര്ണം പവനപുരപതേ പാഹി മാം സർവതാപാത് ॥10॥

നാരായണീയം ദശക 95 - ധ്യാനയോഗഃ - മോക്ഷപ്രാപ്തിമാര്ഗഃ - ഒരു പരിചയം

The ninety-fifth dashaka of the Narayaneeyam is on meditation (dhyana yoga), drawn from Krishna's teaching to Uddhava. Bhattathiri describes how the Lord, taking the form of the cosmic soul, becomes the individual self entangled in the qualities of maya; when sattva grows, one sees the faults in sense pleasures yet is drawn back to them by rajas and tamas, and so must practise steadily. He describes meditation on the Lord's form in the heart, step by step, and says that when such meditation ripens, powers like becoming tiny or hearing from afar may come of themselves, but since they only delay reaching the Lord, he does not care for them and longs only for the Lord himself.

രചയിതാവ്: Melpathur Narayana Bhattathiri (1560 to 1646)

എപ്പോൾ ജപിക്കാം: In daily Narayaneeyam parayana and at Guruvayur.

നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?

  • Like Patanjali's Yoga Sutras, the dashaka treats yogic powers as obstacles on the way to the Lord.
  • Krishna teaches this meditation to Uddhava in the Bhagavatam, book 11, chapter 14.

പതിവ് ചോദ്യങ്ങൾ

What is this dashaka about?

Meditation on the Lord's form in the heart.

What does the poet say about yogic powers?

That they delay reaching the Lord, so he does not want them.

Who wrote the Narayaneeyam?

Melpathur Narayana Bhattathiri, in 1586.

ആരാധനയ്ക്കും പഠനത്തിനുമായി നൽകുന്നു, പ്രവചനമായല്ല. വാണിജ്യേതരം.