ഉദ്ധവഗീതാ - ദശമോഽധ്യായഃ
Sri Krishna · പരമ്പരാഗത ഭക്തിഗ്രന്ഥം
అథ దశమోఽధ్యాయః ।
శ్రీభగవాన్ ఉవాచ
మయా ఉదితేషు అవహితః స్వధర్మేషు మదాశ్రయః । వర్ణాశ్రమకుల ఆచారం అకామాత్మా సమాచరేత్ ॥ 1
అన్వీక్షేత విశుద్ధాత్మా దేహినాం విషయాత్మనామ్ । గుణేషు తత్త్వధ్యానేన సర్వారంభవిపర్యయమ్ ॥ 2॥
సుప్తస్య విషయాలోకః ధ్యాయతః వా మనోరథః । నానామకత్వాత్ విఫలః తథా భేదాత్మదీః గుణైః ॥ 3॥
నివృత్తం కర్మ సేవేత ప్రవృత్తం మత్పరః త్యజేత్ । జిజ్ఞాసాయాం సంప్రవృత్తః న అద్రియేత్ కర్మ చోదనామ్ ॥ 4॥
యమానభీక్ష్ణం సేవేత నియమాన్ మత్పరః క్వచిత్ । మదభిజ్ఞం గురం శాంతం ఉపాసీత మదాత్మకమ్ ॥ 5॥
అమాన్యమత్సరః దక్షః నిర్మమః దృఢసౌహృదః । అసత్వరః అర్థజిజ్ఞాసుః అనసూయౌః అమోఘవాక్ ॥ 6॥
జాయాపత్యగృహక్షేత్రస్వజనద్రవిణ ఆదిషు । ఉదాసీనః సమం పశ్యన్ సర్వేషు అర్థం ఇవ ఆత్మనః ॥ 7॥
విలక్షణః స్థూలసూక్ష్మాత్ దేహాత్ ఆత్మేక్షితా స్వదృక్ । యథాగ్నిః దారుణః దాహ్యాత్ దాహకః అన్యః ప్రకాశకః ॥ 8॥
నిరోధ ఉత్పత్తి అణు బృహన్ నానాత్వం తత్కృతాన్ గుణాన్ । అంతః ప్రవిష్టః ఆధత్తః ఏవం దేహగుణాన్ పరః ॥ 9॥
యః అసౌ గుణైః విరచితః దేహః అయం పురుషస్య హి । సంసారః తత్ నిబంధః అయం పుంసః విద్యాత్ ఛిదాత్మనః ॥ 10॥
తస్మాత్ జిజ్ఞాసయా ఆత్మానం ఆత్మస్థం పరమ్ । సంగమ్య నిరసేత్ ఏతత్ వస్తుబుద్ధిం యథాక్రమమ్ ॥ 11॥
ఆచార్యః అరణిః ఆద్యః స్యాత్ అంతేవాసి ఉత్తర అరణిః । తత్ సంధానం ప్రవచనం విద్యా సంధిః సుఖావహః ॥ 12॥
వైశారదీ సా అతివిశుద్ధబుద్ధిః ధునోతి మాయాం గుణసంప్రసూతామ్ । గుణాన్ చ సందహ్య యత్ ఆత్మం ఏతత్ స్వయం చ శామ్యతి అసమిద్ యథా అగ్నిః ॥ 13॥
అథ ఏషాం కర్మకర్తౄణాం భోక్తౄణాం సుఖదుఃఖయోః । నానాత్వం అథ నిత్యత్వం లోకకాలాగమ ఆత్మనామ్ ॥ 14॥
మన్యసే సర్వభావానాం సంస్థా హి ఔత్పత్తికీ యథా । తత్ తత్ ఆకృతిభేదేన జాయతే భిద్యతే చ ధీః ॥ 15॥
ఏవం అపి అంగ సర్వేషాం దేహినాం దేహయోగతః । కాల అవయవతః సంతి భావా జన్మాదయోః అసకృత్ ॥ 16॥
అత్ర అపి కర్మణాం కర్తుః అస్వాతంత్ర్యం చ లక్ష్యతే । భోక్తుః చ దుఃఖసుఖయోః కః అన్వర్థః వివశం భజేత్ ॥ 17॥
న దేహినాం సుఖం కించిత్ విద్యతే విదుషాం అపి । తథా చ దుఃఖం మూఢానాం వృథా అహంకరణం పరమ్ ॥ 18॥
యది ప్రాప్తిం విఘాతం చ జానంతి సుఖదుఃఖయోః । తే అపి అద్ధా న విదుః యోగం మృత్యుః న ప్రభవేత్ యథా ॥ 19॥
కః అన్వర్థః సుఖయతి ఏనం కామః వా మృత్యుః అంతికే । ఆఘాతం నీయమానస్య వధ్యసి ఏవ న తుష్టిదః ॥ 20॥
శ్రుతం చ దృష్టవత్ దుష్టం స్పర్ధా అసూయా అత్యయవ్యయైః । బహు అంతరాయ కామత్వాత్ కృషివత్ చ అపి నిష్ఫలమ్ ॥ 21॥
అంతరాయైః అవిహతః యది ధర్మః స్వనుష్ఠితః । తేనాపి నిర్జితం స్థానం యథా గచ్ఛతి తత్ శ్రుణు ॥ 22॥
ఇష్త్వా ఇహ దేవతాః యజ్ఞైః స్వర్లోకం యాతి యాజ్ఞికః । భుంజీత దేవవత్ తత్ర భోగాన్ దివ్యాన్ నిజ అర్జితాన్ ॥ 23॥
స్వపుణ్య ఉపచితే శుభ్రే విమానః ఉపగీయతే । గంధర్వైః విహరన్మధ్యే దేవీనాం హృద్యవేషధృక్ ॥ 24॥
స్త్రీభిః కామగయానేన కింకిణీజాలమాలినా । క్రీడన్ న వేద ఆత్మపాతం సురాక్రీడేషు నిర్వృతః ॥ 25॥
తావత్ ప్రమోదతే స్వర్గే యావత్ పుణ్యం సమాప్యతే । క్షీణపుణ్యః పతతి అర్వాక్ అనిచ్ఛన్ కాలచాలితః ॥ 26॥
యది అధర్మరతః సంగాత్ అసతాం వా అజితేంద్రియః । కామాత్మా కృపణః లుబ్ధః స్త్రైణః భూతవిహింసకః ॥ 27॥
పశూన్ అవిధినా ఆలభ్య ప్రేతభూతగణాన్ యజన్ । నరకాన్ అవశః జంతుః గత్వా యాతి ఉల్బణం తమః ॥ 28॥
కర్మాణి దుఃఖ ఉదర్కాణి కుర్వన్ దేహేన తైః పునః । దేహం ఆభజతే తత్ర కిం సుఖం మర్త్యధర్మిణః ॥ 29॥
లోకానాం లోక పాలానాం మద్భయం కల్పజీవినామ్ । బ్రహ్మణః అపి భయం మత్తః ద్విపరాధపర ఆయుషః ॥ 30॥
గుణాః సృజంతి కర్మాణి గుణః అనుసృజతే గుణాన్ । జీవః తు గుణసంయుక్తః భుంక్తే కర్మఫలాని అసౌ ॥ 31॥
యావత్ స్యాత్ గుణవైషమ్యం తావత్ నానాత్వం ఆత్మనః । నానాత్వం ఆత్మనః యావత్ పారతంత్ర్యం తదా ఏవ హి ॥ 32॥
యావత్ అస్య అస్వతంత్రత్వం తావత్ ఈశ్వరతః భయమ్ । యః ఏతత్ సముపాసీరన్ తే ముహ్యంతి శుచార్పితాః ॥ 33॥
కాలః ఆత్మా ఆగమః లోకః స్వభావః ధర్మః ఏవ చ । ఇతి మాం బహుధా ప్రాహుః గుణవ్యతికరే సతి ॥ 34॥
ఉద్ధవః ఉవాచ
గుణేషు వర్తమానః అపి దేహజేషు అనపావృతాః । గుణైః న బధ్యతే దేహీ బధ్యతే వా కథం విభో ॥ 35
కథం వర్తేత విహరేత్ కైః వా జ్ఞాయేత లక్షణైః । కిం భుంజీత ఉత విసృజేత్ శయీత ఆసీత యాతి వా ॥ 36॥
ఏతత్ అచ్యుత మే బ్రూహి ప్రశ్నం ప్రశ్నవిదాం వర । నిత్యముక్తః నిత్యబద్ధః ఏకః ఏవ ఇతి మే భ్రమః ॥ 37॥
ఇతి శ్రీమద్భాగవతే మహాపురాణే పారమహంస్యాం సంహితాయామేకాదశస్కంధే భగవదుద్ధవసంవాదే దశమోఽధ్యాయః ॥
ഉദ്ധവഗീതാ - ദശമോഽധ്യായഃ - ഒരു പരിചയം
This chapter, numbered 10 in this Uddhava Gita series, is chapter 10 of the eleventh book of the Bhagavata Purana, part of Krishna's teaching to Uddhava. Krishna says that one who has taken refuge in him should follow the duties he has taught for one's station in life, without selfish desire, and should see how people act for pleasure yet reap sorrow. He shows that the fruits of action, even heaven, are passing and bound by time, that karma binds the soul so long as it identifies with the body, and that the wise, knowing the Self as distinct from the body and its qualities, live free.
ഉറവിടം: Bhagavata Purana, book 11, chapter 10, as its colophon states
എപ്പോൾ ജപിക്കാം: In Bhagavata parayana, especially during a Bhagavata saptaha.
നിങ്ങൾക്കറിയാമോ?
- The chapter teaches that even the joys of heaven end when merit runs out, so wise people do not chase them.
- It belongs to the Uddhava Gita, Krishna's last great teaching before leaving the world.
പതിവ് ചോദ്യങ്ങൾ
Who teaches in this chapter?
Lord Krishna, to Uddhava.
What does it say about heaven?
That its joys are passing and bound by time.
Where is this chapter from?
Bhagavata Purana, book 11, chapter 10.
ആരാധനയ്ക്കും പഠനത്തിനുമായി നൽകുന്നു, പ്രവചനമായല്ല. വാണിജ്യേതരം.
കൂടുതൽ ഭക്തിഗ്രന്ഥങ്ങൾ