MuhurtaNow

ಅಂಬಾ ಸ್ತವಃ

Devi · ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭಕ್ತಿ ಪಠ್ಯ

യാമാമനംതി മുനയഃ പ്രകൃതിം പുരാണീം വിദ്യേതി യാം ശ്രുതിരഹസ്യവിദോ വദംതി । താമര്ധപല്ലവിതശംകരരൂപമുദ്രാം ദേവീമനന്യശരണഃ ശരണം പ്രപദ്യേ ॥ 1 ॥

ಅರ್ಥ: ಮುನಿಗಳು ಯಾರನ್ನು ಸನಾತನ ಪ್ರಕೃತಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೋ, ವೇದರಹಸ್ಯ ಬಲ್ಲವರು ಯಾರನ್ನು ವಿದ್ಯೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೋ, ಶಂಕರನ ಅರ್ಧಾಂಗವಾಗಿ ಕೂಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಅನನ್ಯಶರಣನಾಗಿ ಶರಣು ಹೊಂದುತ್ತೇನೆ.

അംബ സ്തവേഷു തവ താവദകര്തൃകാണി കുംഠീഭവംതി വചസാമപി ഗുംഭനാനി । ഡിംഭസ്യ മേ സ്തുതിരസാവസമംജസാപി വാത്സല്യനിഘ്നഹൃദയാം ഭവതീം ധിനോതു ॥ 2 ॥

ಅರ್ಥ: ಅಮ್ಮಾ, ನಿನ್ನ ಸ್ತುತಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪದರಚನೆಗಳೂ ಮೊಂಡಾಗುತ್ತವೆ. ಮಗುವಿನಂತೆ ಅಸಂಬದ್ಧವಾದರೂ ನನ್ನ ಈ ಸ್ತುತಿ ವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಹೃದಯದ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲಿ.

വ്യോമേതി ബിംദുരിതി നാദ ഇതീംദുലേഖാ- -രൂപേതി വാഗ്ഭവതനൂരിതി മാതൃകേതി । നിഃസ്യംദമാനസുഖബോധസുധാസ്വരൂപാ വിദ്യോതസേ മനസി ഭാഗ്യവതാം ജനാനാമ് ॥ 3 ॥

ಅರ್ಥ: ಆಕಾಶವಾಗಿ, ಬಿಂದುವಾಗಿ, ನಾದವಾಗಿ, ಚಂದ್ರಕಲೆಯಾಗಿ, ವಾಕ್ಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ, ಅಕ್ಷರಮಾತೆಯಾಗಿ, ಹರಿಯುವ ಆನಂದ-ಜ್ಞಾನಾಮೃತಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ ನೀನು ಭಾಗ್ಯವಂತರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತೀಯೆ.

ആവിര്ഭവത്പുലകസംതതിഭിഃ ശരീരൈ- -ര്നിഃസ്യംദമാനസലിലൈര്നയനൈശ്ച നിത്യമ് । വാഗ്ഭിശ്ച ഗദ്ഗദപദാഭിരുപാസതേ യേ പാദൌ തവാംബ ഭുവനേഷു ത ഏവ ധന്യാഃ ॥ 4 ॥

ಅರ್ಥ: ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡ ದೇಹಗಳಿಂದ, ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ, ಗದ್ಗದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿದಿನ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಉಪಾಸಿಸುವವರೇ, ಅಮ್ಮಾ, ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಧನ್ಯರು.

വക്ത്രം യദുദ്യതമഭിഷ്ടുതയേ ഭവത്യാ- -സ്തുഭ്യം നമോ യദപി ദേവി ശിരഃ കരോതി । ചേതശ്ച യത്ത്വയി പരായണമംബ താനി കസ്യാപി കൈരപി ഭവംതി തപോവിശേഷൈഃ ॥ 5 ॥

ಅರ್ಥ: ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ಉತ್ಸುಕವಾದ ಬಾಯಿ, ನಿನಗೆ ನಮಿಸುವ ತಲೆ, ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾದ ಮನಸ್ಸು, ಅಮ್ಮಾ, ಇವು ಯಾರಿಗೋ ಅಪರೂಪದ ವಿಶೇಷ ಪುಣ್ಯದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಲಭಿಸುತ್ತವೆ.

മൂലാലവാലകുഹരാദുദിതാ ഭവാനി നിര്ഭിദ്യ ഷട്സരസിജാനി തടില്ലതേവ । ഭൂയോഽപി തത്ര വിശസി ധ്രുവമംഡലേംദു- -നിഃസ്യംദമാനപരമാമൃതതോയരൂപാ ॥ 6 ॥

ಅರ್ಥ: ಭವಾನಿ, ಮೂಲಾಧಾರದ ಗುಹೆಯಿಂದ ಉದಿಸಿ, ಮಿಂಚಿನ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ಆರು ಕಮಲಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸುತ್ತೀಯೆ; ಮತ್ತೆ ಶಿರದ ಚಂದ್ರಮಂಡಲದಿಂದ ಹರಿಯುವ ಪರಮಾಮೃತಧಾರೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತೀಯೆ.

ദഗ്ധം യദാ മദനമേകമനേകധാ തേ മുഗ്ധഃ കടാക്ഷവിധിരംകുരയാംചകാര । ധത്തേ തദാപ്രഭൃതി ദേവി ലലാടനേത്രം സത്യം ഹ്രിയൈവ മുകുലീകൃതമിംദുമൌലേഃ ॥ 7 ॥

ಅರ್ಥ: ಶಿವನು ಒಬ್ಬ ಮನ್ಮಥನನ್ನು ಸುಟ್ಟಾಗ, ನಿನ್ನ ಮುಗ್ಧ ಕಡೆಗಣ್ಣ ನೋಟ ಅವನನ್ನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮೊಳೆಯಿಸಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ, ದೇವಿ, ಚಂದ್ರಮೌಳಿ ತನ್ನ ಹಣೆಗಣ್ಣನ್ನು ನಾಚಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಅರೆಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

അജ്ഞാതസംഭവമനാകലിതാന്വവായം ഭിക്ഷും കപാലിനമവാസസമദ്വിതീയമ് । പൂർവം കരഗ്രഹണമംഗലതോ ഭവത്യാഃ ശംഭും ക ഏവ ബുബുധേ ഗിരിരാജകന്യേ ॥ 8 ॥

ಅರ್ಥ: ಹುಟ್ಟು ತಿಳಿಯದ, ವಂಶ ಅರಿಯದ, ತಲೆಬುರುಡೆ ಹಿಡಿದ, ವಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದ, ಒಂಟಿಯಾದ ಭಿಕ್ಷುಕನನ್ನು, ಓ ಗಿರಿರಾಜಕನ್ಯೆ, ನೀನು ಕೈಹಿಡಿದ ಮಂಗಳಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಮುನ್ನ ಶಂಭುವೆಂದು ಯಾರು ಅರಿತಿದ್ದರು?

ചര്മാംബരം ച ശവഭസ്മവിലേപനം ച ഭിക്ഷാടനം ച നടനം ച പരേതഭൂമൌ । വേതാലസംഹതിപരിഗ്രഹതാ ച ശംഭോഃ ശോഭാം ബിഭര്തി ഗിരിജേ തവ സാഹചര്യാത് ॥ 9 ॥

ಅರ್ಥ: ಚರ್ಮವೇ ವಸ್ತ್ರ, ಶ್ಮಶಾನಭಸ್ಮವೇ ಲೇಪನ, ಭಿಕ್ಷಾಟನೆ, ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ನರ್ತನ, ಭೂತಪ್ರೇತಗಳ ಪರಿವಾರ: ಶಂಭುವಿನ ಇವೆಲ್ಲವೂ, ಗಿರಿಜೆ, ನಿನ್ನ ಸಹಚರ್ಯದಿಂದ ಶೋಭೆ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ.

കല്പോപസംഹരണകേലിഷു പംഡിതാനി ചംഡാനി ഖംഡപരശോരപി താംഡവാനി । ആലോകനേന തവ കോമലിതാനി മാത- -ര്ലാസ്യാത്മനാ പരിണമംതി ജഗദ്വിഭൂത്യൈ ॥ 10 ॥

ಅರ್ಥ: ಕಲ್ಪಾಂತದಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣವಾದ ಶಿವನ ಉಗ್ರ ತಾಂಡವಗಳು, ಅಮ್ಮಾ, ನಿನ್ನ ನೋಟದಿಂದ ಮೃದುವಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ಲಾಸ್ಯ ನರ್ತನವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತವೆ.

ജംതോരപശ്ചിമതനോഃ സതി കര്മസാമ്യേ നിഃശേഷപാശപടലച്ഛിദുരാ നിമേഷാത് । കല്യാണി ദേശികകടാക്ഷസമാശ്രയേണ കാരുണ്യതോ ഭവതി ശാംഭവവേദദീക്ഷാ ॥ 11 ॥

ಅರ್ಥ: ಕರ್ಮಸಾಮ್ಯ ಉಂಟಾದ, ಕೊನೆಯ ಜನ್ಮದ ಜೀವಿಗೆ, ಗುರುವಿನ ಕೃಪಾಕಟಾಕ್ಷದ ಮೂಲಕ, ನಿನ್ನ ಕಾರುಣ್ಯದಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಪಾಶಗಳನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿಸುವ ಶಾಂಭವ ದೀಕ್ಷೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ, ಓ ಕಲ್ಯಾಣಿ.

മുക്താവിഭൂഷണവതീ നവവിദ്രുമാഭാ യച്ചേതസി സ്ഫുരസി താരകിതേവ സംധ്യാ । ഏകഃ സ ഏവ ഭുവനത്രയസുംദരീണാം കംദര്പതാം വ്രജതി പംചശരീം വിനാപി ॥ 12 ॥

ಅರ್ಥ: ಮುತ್ತಿನ ಆಭರಣಗಳ, ಹೊಸ ಹವಳದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ನೀನು ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸಂಧ್ಯೆಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತೀಯೋ, ಅವನೊಬ್ಬನೇ ಐದು ಬಾಣಗಳಿಲ್ಲದೆಯೂ ಮೂರು ಲೋಕದ ಸುಂದರಿಯರಿಗೆ ಮನ್ಮಥನಾಗುತ್ತಾನೆ.

യേ ഭാവയംത്യമൃതവാഹിഭിരംശുജാലൈ- -രാപ്യായമാനഭുവനാമമൃതേശ്വരീം ത്വാമ് । തേ ലംഘയംതി നനു മാതരലംഘനീയാം ബ്രഹ്മാദിഭിഃ സുരവരൈരപി കാലകക്ഷാമ് ॥ 13 ॥

ಅರ್ಥ: ಅಮೃತ ಹರಿಸುವ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುವ ಅಮೃತೇಶ್ವರಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವರು, ಅಮ್ಮಾ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದಾಟಲಾಗದ ಕಾಲದ ಎಲ್ಲೆಯನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾರೆ.

യഃ സ്ഫാടികാക്ഷഗുണപുസ്തകകുംഡികാഢ്യാം വ്യാഖ്യാസമുദ്യതകരാം ശരദിംദുശുഭ്രാമ് । പദ്മാസനാം ച ഹൃദയേ ഭവതീമുപാസ്തേ മാതഃ സ വിശ്വകവിതാര്കികചക്രവര്തീ ॥ 14 ॥

ಅರ್ಥ: ಸ್ಫಟಿಕ ಜಪಮಾಲೆ, ಪುಸ್ತಕ, ಕಮಂಡಲ ಹಿಡಿದು, ಬೋಧನೆಗೆ ಕೈ ಎತ್ತಿರುವ, ಶರತ್ಚಂದ್ರನಂತೆ ಬಿಳುಪಾದ, ಪದ್ಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ನಿನ್ನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಪಾಸಿಸುವವನು, ಅಮ್ಮಾ, ಕವಿಗಳ ಮತ್ತು ತಾರ್ಕಿಕರ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

ബര്ഹാവതംസയുതബര്ബരകേശപാശാം ഗുംജാവലീകൃതഘനസ്തനഹാരശോഭാമ് । ശ്യാമാം പ്രവാലവദനാം സുകുമാരഹസ്താം ത്വാമേവ നൌമി ശബരീം ശബരസ്യ ജായാമ് ॥ 15 ॥

ಅರ್ಥ: ನವಿಲುಗರಿಯಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಗುಂಗುರು ಕೇಶದ, ಗುಲಗಂಜಿ ಮಾಲೆಯಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ, ಶ್ಯಾಮಲವರ್ಣದ, ಹವಳದಂತಹ ತುಟಿಗಳ, ಮೃದು ಕೈಗಳ, ಬೇಡನ (ಶಿವನ) ಪತ್ನಿಯಾದ ಶಬರಿಯಾಗಿರುವ ನಿನಗೇ ನಮಿಸುತ್ತೇನೆ.

അര്ധേന കിം നവലതാലലിതേന മുഗ്ധേ ക്രീതം വിഭോഃ പരുഷമര്ധമിദം ത്വയേതി । ആലീജനസ്യ പരിഹാസവചാംസി മന്യേ മംദസ്മിതേന തവ ദേവി ജഡീ ഭവംതി ॥ 16 ॥

ಅರ್ಥ: “ಮುಗ್ಧೆ, ಹೊಸ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ಸುಂದರವಾದ ನಿನ್ನ ಅರ್ಧವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಪ್ರಭುವಿನ ಒರಟಾದ ಅರ್ಧವನ್ನು ಕೊಂಡು ಏನು ಪಡೆದೆ?” ಎಂಬ ಸಖಿಯರ ಪರಿಹಾಸದ ಮಾತುಗಳು, ದೇವಿ, ನಿನ್ನ ಮಂದಹಾಸದ ಮುಂದೆ ಮೂಕವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ.

ബ്രഹ്മാംഡ ബുദ്ബുദകദംബകസംകുലോഽയം മായോദധിർവിവിധദുഃഖതരംഗമാലഃ । ആശ്ചര്യമംബ ഝടിതി പ്രലയം പ്രയാതി ത്വദ്ധ്യാനസംതതിമഹാബഡബാമുഖാഗ്നൌ ॥ 17 ॥

ಅರ್ಥ: ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳೆಂಬ ಗುಳ್ಳೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ನಾನಾ ದುಃಖಗಳ ಅಲೆಗಳ ಈ ಮಾಯಾಸಾಗರ, ಆಶ್ಚರ್ಯ, ಅಮ್ಮಾ, ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನಪರಂಪರೆಯೆಂಬ ಬಡಬಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ദാക്ഷായണീതി കുടിലേതി കുഹാരിണീതി കാത്യായനീതി കമലേതി കലാവതീതി । ഏകാ സതീ ഭഗവതീ പരമാര്ഥതോഽപി സംദൃശ്യസേ ബഹുവിധാ നനു നര്തകീവ ॥ 18 ॥

ಅರ್ಥ: ದಾಕ್ಷಾಯಣಿ, ಕುಟಿಲೆ, ಕುಹಾರಿಣಿ, ಕಾತ್ಯಾಯನಿ, ಕಮಲೆ, ಕಲಾವತಿ: ಪರಮಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ನೀನು ಒಬ್ಬಳೇ ಭಗವತಿಯಾದರೂ, ನರ್ತಕಿಯಂತೆ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೆ.

ആനംദലക്ഷണമനാഹതനാമ്നി ദേശേ നാദാത്മനാ പരിണതം തവ രൂപമീശേ । പ്രത്യങ്മുഖേന മനസാ പരിചീയമാനം ശംസംതി നേത്രസലിലൈഃ പുലകൈശ്ച ധന്യാഃ ॥ 19 ॥

ಅರ್ಥ: ಈಶ್ವರಿ, ಅನಾಹತ ಎಂಬ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಾದರೂಪವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿರುವ, ಅಂತರ್ಮುಖ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅರಿಯಲ್ಪಡುವ ನಿನ್ನ ಆನಂದರೂಪವನ್ನು ಧನ್ಯರು ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತು ರೋಮಾಂಚನಗಳಿಂದಲೇ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ.

ത്വം ചംദ്രികാ ശശിനി തിഗ്മരുചൌ രുചിസ്ത്വം ത്വം ചേതനാസി പുരുഷേ പവനേ ബലം ത്വമ് । ത്വം സ്വാദുതാസി സലിലേ ശിഖിനി ത്വമൂഷ്മാ നിഃസാരമേവ നിഖിലം ത്വദൃതേ യദി സ്യാത് ॥ 20 ॥

ಅರ್ಥ: ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಬೆಳದಿಂಗಳು ನೀನು, ಸೂರ್ಯನಲ್ಲಿ ಕಾಂತಿ ನೀನು; ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯ ನೀನು, ವಾಯುವಿನಲ್ಲಿ ಬಲ ನೀನು; ನೀರಿನಲ್ಲಿ ರುಚಿ ನೀನು, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಉಷ್ಣ ನೀನು. ನೀನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಸ್ಸಾರ.

ജ്യോതീംഷി യദ്ദിവി ചരംതി യദംതരിക്ഷം സൂതേ പയാംസി യദഹിര്ധരണീം ച ധത്തേ । യദ്വാതി വായുരനലോ യദുദര്ചിരാസ്തേ തത്സർവമംബ തവ കേവലമാജ്ഞയൈവ ॥ 21 ॥

ಅರ್ಥ: ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಸಂಚರಿಸುವುದು, ಅಂತರಿಕ್ಷ ಮಳೆ ಸುರಿಸುವುದು, ಸರ್ಪ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊರುವುದು, ವಾಯು ಬೀಸುವುದು, ಅಗ್ನಿ ಮೇಲ್ಮುಖವಾಗಿ ಉರಿಯುವುದು: ಅಮ್ಮಾ, ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಮಾತ್ರ.

സംകോചമിച്ഛസി യദാ ഗിരിജേ തദാനീം വാക്തര്കയോസ്ത്വമസി ഭൂമിരനാമരൂപാ । യദ്വാ വികാസമുപയാസി യദാ തദാനീം ത്വന്നാമരൂപഗണനാഃ സുകരാ ഭവംതി ॥ 22 ॥

ಅರ್ಥ: ಗಿರಿಜೆ, ನೀನು ಸಂಕೋಚಿಸಲು ಬಯಸಿದಾಗ ಮಾತು-ತರ್ಕಗಳಿಗೆ ನಿಲುಕದ, ನಾಮರೂಪರಹಿತಳಾಗುತ್ತೀಯೆ. ವಿಕಾಸಗೊಂಡಾಗ ನಿನ್ನ ನಾಮರೂಪಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುವುದು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ.

ഭോഗായ ദേവി ഭവതീം കൃതിനഃ പ്രണമ്യ ഭ്രൂകിംകരീകൃതസരോജഗൃഹാഃ സഹസ്രമ് । ചിംതാമണിപ്രചയകല്പിതകേലിശൈലേ കല്പദ്രുമോപവന ഏവ ചിരം രമംതേ ॥ 23 ॥

ಅರ್ಥ: ದೇವಿ, ಭೋಗಕ್ಕಾಗಿ ನಿನಗೆ ನಮಿಸುವ ಪುಣ್ಯವಂತರು ಸಾವಿರಾರು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯರನ್ನು ತಮ್ಮ ಹುಬ್ಬಿನ ಸನ್ನೆಗೆ ಸೇವಕಿಯರನ್ನಾಗಿಸಿ, ಚಿಂತಾಮಣಿಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ಕ್ರೀಡಾಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ, ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದ ಉಪವನಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುಕಾಲ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ഹര്തും ത്വമേവ ഭവസി ത്വദധീനമീശേ സംസാരതാപമഖിലം ദയയാ പശൂനാമ് । വൈകര്തനീ കിരണസംഹതിരേവ ശക്താ ധര്മം നിജം ശമയിതും നിജയൈവ വൃഷ്ട്യാ ॥ 24 ॥

ಅರ್ಥ: ಈಶ್ವರಿ, ನಿನ್ನ ಅಧೀನವಾದ ಜೀವಿಗಳ ಸಮಸ್ತ ಸಂಸಾರತಾಪವನ್ನು ದಯೆಯಿಂದ ಹರಿಸಲು ನೀನೊಬ್ಬಳೇ ಶಕ್ತಳು; ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳ ರಾಶಿಯೇ ತನ್ನ ಮಳೆಯಿಂದ ತನ್ನದೇ ಉಷ್ಣವನ್ನು ತಣಿಸಬಲ್ಲಂತೆ.

ശക്തിഃ ശരീരമധിദൈവതമംതരാത്മാ ജ്ഞാനം ക്രിയാ കരണമാസനജാലമിച്ഛാ । ഐശ്വര്യമായതനമാവരണാനി ച ത്വം കിം തന്ന യദ്ഭവസി ദേവി ശശാംകമൌലേഃ ॥ 25 ॥

ಅರ್ಥ: ಶಕ್ತಿ, ಶರೀರ, ಅಧಿದೇವತೆ, ಅಂತರಾತ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ಕ್ರಿಯೆ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಆಸನಗಳು, ಇಚ್ಛೆ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಆಲಯ ಮತ್ತು ಆವರಣಗಳು: ಇವೆಲ್ಲವೂ ನೀನೇ. ದೇವಿ, ಚಂದ್ರಮೌಳಿಯ ಯಾವುದು ನೀನಲ್ಲ?

ഭൂമൌ നിവൃത്തിരുദിതാ പയസി പ്രതിഷ്ഠാ വിദ്യാഽനലേ മരുതി ശാംതിരതീവകാംതിഃ । വ്യോമ്നീതി യാഃ കില കലാഃ കലയംതി വിശ്വം താസാം ഹി ദൂരതരമംബ പദം ത്വദീയമ് ॥ 26 ॥

ಅರ್ಥ: ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿವೃತ್ತಿ, ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆ, ವಾಯುವಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಾಂತಿಯುತ ಶಾಂತ್ಯತೀತ: ವಿಶ್ವವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಈ ಕಲೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ, ಅಮ್ಮಾ, ನಿನ್ನ ಸ್ಥಾನ ಬಹುದೂರ.

യാവത്പദം പദസരോജയുഗം ത്വദീയം നാംഗീകരോതി ഹൃദയേഷു ജഗച്ഛരണ്യേ । താവദ്വികല്പജടിലാഃ കുടിലപ്രകാരാ- -സ്തര്കഗ്രഹാഃ സമയിനാം പ്രലയം ന യാംതി ॥ 27 ॥

ಅರ್ಥ: ಜಗಚ್ಛರಣ್ಯೇ, ನಿನ್ನ ಪಾದಕಮಲಯುಗಳ ಜನರ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವವರೆಗೆ, ವಿವಿಧ ಮತಗಳ ವಿಕಲ್ಪಗಳಿಂದ ಜಟಿಲವಾದ, ವಕ್ರವಾದ ತರ್ಕವಾದಗಳು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

നിര്ദേവയാനപിതൃയാനവിഹാരമേകേ കൃത്വാ മനഃ കരണമംഡലസാർവഭൌമമ് । ധ്യാനേ നിവേശ്യ തവ കാരണപംചകസ്യ പർവാണി പാർവതി നയംതി നിജാസനത്വമ് ॥ 28 ॥

ಅರ್ಥ: ಕೆಲವರು ದೇವಯಾನ-ಪಿತೃಯಾನ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಾರ್ವಭೌಮನನ್ನಾಗಿಸಿ ನಿನ್ನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆಗ, ಪಾರ್ವತಿ, ಐದು ಕಾರಣದೇವತೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಆಸನವನ್ನಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

സ്ഥൂലാസു മൂര്തിഷു മഹീപ്രമുഖാസു മൂര്തേഃ കസ്യാശ്ചനാപി തവ വൈഭവമംബ യസ്യാഃ । പത്യാ ഗിരാമപി ന ശക്യത ഏവ വക്തും സാപി സ്തുതാ കില മയേതി തിതിക്ഷിതവ്യമ് ॥ 29 ॥

ಅರ್ಥ: ಭೂಮಿ ಮೊದಲಾದ ನಿನ್ನ ಸ್ಥೂಲರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ವಾಕ್ಪತಿ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯೂ ಹೇಳಲಾರ. ಅಂತಹ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಸ್ತುತಿಸಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು.

കാലാഗ്നികോടിരുചിമംബ ഷഡധ്വശുദ്ധൌ ആപ്ലാവനേഷു ഭവതീമമൃതൌഘവൃഷ്ടിമ് । ശ്യാമാം ഘനസ്തനതടാം ശകലീകൃതാഘാം ധ്യായംത ഏവ ജഗതാം ഗുരവോ ഭവംതി ॥ 30 ॥

ಅರ್ಥ: ಷಡಧ್ವ ಶುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಕೋಟಿ ಕಾಲಾಗ್ನಿಗಳಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಅಭಿಷೇಕದಲ್ಲಿ ಅಮೃತಧಾರೆಯ ಮಳೆಯಾಗುವ, ಶ್ಯಾಮಲವರ್ಣದ, ಪಾಪಗಳನ್ನು ಚೂರುಮಾಡುವ ನಿನ್ನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವವರೇ ಜಗತ್ತಿನ ಗುರುಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.

വിദ്യാം പരാം കതിചിദംബരമംബ കേചി- -ദാനംദമേവ കതിചിത്കതിചിച്ച മായാമ് । ത്വാം വിശ്വമാഹുരപരേ വയമാമനാമഃ സാക്ഷാദപാരകരുണാം ഗുരുമൂര്തിമേവ ॥ 31 ॥

ಅರ್ಥ: ಅಮ್ಮಾ, ಕೆಲವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಪರಾವಿದ್ಯೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ಆಕಾಶ, ಕೆಲವರು ಆನಂದ, ಕೆಲವರು ಮಾಯೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ವಿಶ್ವ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ನಾವಾದರೋ ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪಾರ ಕರುಣೆಯ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಗುರುಮೂರ್ತಿ ಎಂದೇ ಅರಿಯುತ್ತೇವೆ.

കുവലയദലനീലം ബര്ബരസ്നിഗ്ധകേശം പൃഥുതരകുചഭാരാക്രാംതകാംതാവലഗ്നമ് । കിമിഹ ബഹുഭിരുക്തൈസ്ത്വത്സ്വരൂപം പരം നഃ സകലജനനി മാതഃ സംതതം സന്നിധത്താമ് ॥ 32 ॥

ಅರ್ಥ: ನೀಲಕಮಲದ ದಳದಂತೆ ಶ್ಯಾಮಲವಾದ, ಮೃದುವಾದ ಗುಂಗುರು ಕೇಶದ, ಸ್ತನಭಾರದಿಂದ ಬಾಗಿದ ಸುಂದರ ನಡುವಿನ ನಿನ್ನ ಪರಮರೂಪ, ಹೆಚ್ಚು ಹೇಳುವುದೇನು, ಓ ಸಕಲಜನನಿ, ಸದಾ ನಮ್ಮ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿರಲಿ.

ഇതി ശ്രീകാളിദാസ വിരചിത പംചസ്തവ്യാം ചതുര്ഥഃ അംബാസ്തവഃ ।

ಅರ್ಥ: ಹೀಗೆ ಶ್ರೀ ಕಾಳಿದಾಸ ವಿರಚಿತ ಪಂಚಸ್ತವಿಯ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸ್ತೋತ್ರವಾದ ಅಂಬಾಸ್ತವ ಸಂಪೂರ್ಣ.

ಅಂಬಾ ಸ್ತವಃ ಬಗ್ಗೆ

ಅಂಬಾಸ್ತವ (“ಅಮ್ಮನ ಸ್ತೋತ್ರ”) ಕಾಳಿದಾಸನದ್ದು ಎನ್ನಲಾಗುವ ಪಂಚಸ್ತವಿಯ ಐದು ಸ್ತೋತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದು. 32 ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ದೇವಿಯನ್ನು ಶಿವನ ಅರ್ಧಾಂಗಿ ಪಾರ್ವತಿಯಾಗಿಯೂ, ವಿಶ್ವದ ಹಿಂದಿನ ಪರಮಶಕ್ತಿಯಾಗಿಯೂ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತದೆ: ದೇಹದ ಚಕ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಏರುವ ಕುಂಡಲಿನಿ, ಎಲ್ಲ ಮಾತಿನ ನಾದ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಗಳು, ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರ ಕಾಂತಿ, ಜೀವವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವ ಕರುಣಾಮಯಿ ಗುರು.

ಯಾವಾಗ ಪಠಿಸಬೇಕು: ದೇವೀಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಉಪಾಸನೆಯಲ್ಲಿ, ಶುಕ್ರವಾರ, ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಮತ್ತು ನವರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಿದ್ಯೆ ನೀಡುವ ಶ್ವೇತವರ್ಣದ ದೇವಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವ 14ನೇ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ಬರಹಗಾರರು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು

ಪಂಚಸ್ತವಿ ಎಂದರೇನು?

ಪಂಚಸ್ತವಿ ದೇವಿಯ ಐದು ಸ್ತೋತ್ರಗಳ ಸಂಗ್ರಹ (ಲಘುಸ್ತವ, ಚರ್ಚಾಸ್ತವ, ಘಟಸ್ತವ, ಅಂಬಾಸ್ತವ, ಸಕಲಜನನೀಸ್ತವ). ಶ್ರೀವಿದ್ಯಾ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯ; ಕಾಳಿದಾಸನ ರಚನೆ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂಬಾಸ್ತವ ನಾಲ್ಕನೆಯದು.

ಅಂಬಾಸ್ತವವನ್ನು ಯಾರು ರಚಿಸಿದರು?

ಕೊನೆಯ ಸಾಲು ಇದನ್ನು ಶ್ರೀ ಕಾಳಿದಾಸನ ರಚನೆ ಎನ್ನುತ್ತದೆ. ಇವನು ಶಾಕುಂತಲ ಬರೆದ ಕಾಳಿದಾಸನೇ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ವಿದ್ವಾಂಸರಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಯಿದೆ; ಸಂಪ್ರದಾಯ ಅವನನ್ನೇ ಕರ್ತೃವೆನ್ನುತ್ತದೆ.

ಸ್ತೋತ್ರ ಕುಂಡಲಿನಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುತ್ತದೆ?

6ನೇ ಶ್ಲೋಕ ದೇವಿಯು ಮೂಲಾಧಾರದಿಂದ ಮಿಂಚಿನಂತೆ ಏರಿ ಆರು ಕಮಲಗಳನ್ನು (ಚಕ್ರಗಳನ್ನು) ಭೇದಿಸಿ, ಶಿರದ ಚಂದ್ರನಿಂದ ಅಮೃತವಾಗಿ ಹಿಂತಿರುಗುವುದನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ; ಇದು ಕುಂಡಲಿನಿ ಯೋಗದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಚಿತ್ರಣ.

ಸ್ತೋತ್ರದ ಮುಖ್ಯ ಬೋಧನೆ ಏನು?

ಒಬ್ಬಳೇ ದೇವಿ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಎಲ್ಲವೂ ಅವಳ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ದಾರ್ಶನಿಕ ಹೆಸರುಗಳಾಚೆ ಅವಳು ಕರುಣಾಮಯಿ ಗುರುವೇ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ (31ನೇ ಶ್ಲೋಕ).

ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ, ಭವಿಷ್ಯವಾಣಿಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ವಾಣಿಜ್ಯೇತರ.